Nick Cave - Idiot Prayer (2020)

Eens. De opzet was Nick Cave alleen op piano, met songs uit het hele oeuvre van The Bad Seeds. Op zich niets nieuws; zulke concerten gaan al terug tot op zijn minst 1999. Toen natuurlijk wel met publiek.

De enige die een antwoord kan geven op de vraag of dit concert deel is van een rouwproces, albumpromotie, ingegeven door de actualiteit, of totstand is gekomen uit een heel andere motivatie is de man achter de piano. En die houdt zich stil op dat vlak. Wat mij betreft is dat verstandig.

Ik snap dat je er anders naar luistert dan ik. Zo'n ingrijpende emotionele ervaring als het verliezen van een kind heb ik godzijdank nooit meegemaakt. Dat neemt niet weg dat ik niet weet wat rouwen inhoudt, ook ik heb mensen verloren die iets betekenden voor mij. Ik vind het wat kort door de bocht geformuleerd om dan te stellen "dat ik er niet mee geconfronteerd wil worden" omdat het dan " op mijn gemoed drukt". Je kunt dat niet zomaar voor een ander invullen.
Maar ik denk dat ik je emotie snap en respecteer je openheid.

Ja , niet iedereen gaat op dezelfde manier met de dood of noodlot om ( heb zelf een nichtje en neefje van 4 verloren en mijn jeugdvriendin Karlijn ( zie de roman De Erfenis van Karlijn). De wijze die Nick Cave heeft gekozen heeft mijn diepe respect, ik heb juist de levensvreugde van Karlijn zo vaak als mogelijk proberen uit te dragen en in haar geest optimistische signalen trachten uit te zenden. Mensen zijn vaak ondoorgrondelijk, laten we dat lekker zo houden want het levert een fantastisch palet aan kleuren en stemmingen op, de ene donkerzwart, de ander glimlachrood.

Vreemd, ik vind zijn laatste 3 platen ijzersterk maar hier voel ik het voorlopig niet. Misschien komt het nog, ghosteen was ook geen instant match.

Ik heb even gegoogeld en ik heb bewondering voor de wijze waarop jij je rouw hebt omgezet in scheppingsdrift. Daar is veel kracht en moed voor nodig. Ik neem mijn hoed daar voor af!
Cave doet hetzelfde natuurlijk (scheppen, niet zijn hoed afnemen...) en ik kan daar niets dan veel respect voor opbrengen. Ik kan er op dit moment niet zoveel mee en dat heb ik - kort door de bocht - geformuleerd. Ik denk dat dat de nuance is die sommige users hebben gemist in de betreffende post. Nick Cave is een kunstenaar en hij raakt mensen. In het geval van rouw ligt dat gevoelig. Ik ben daar een beetje te gemakkelijk aan voorbij gegaan.

Je kunt niet voorbij gaan aan het feit dat Nick Cave zijn werk hier herdefinieert na de ingrijpende persoonlijke gebeurtenis in zijn leven. De man is tegenwoordig heel introspectief met zichzelf bezig. Ik zie dat - met velen - als een uiting van rouw. Je kunt dat uiteraard altijd bagatelliseren, daarin ben je vrij. Maar ik vind het wel wat kortzichtig.
Dat Deric Raven in jouw visie de "meest pretentieuze recensie ooit" heeft geschreven zegt waarschijnlijk meer over jouw oogkleppen dan over de pretenties van dhr Raven. Maar dit terzijde.

Mooi hoor, deze plaat. Zware kost maar Cave is in deze uitgeklede vorm als ‘haunted crooner’ toch wel op zijn best. Misschien had het iets compacter gekund gezien de beperkte variatie in sound maar soit, het is toch niet een album dat je even als tussendoortje opzet.

Dit geldt voor mij ook. Dit is de Nick Cave waar ik in 2007 van ging houden na het luisteren van The Boatman's Call en No More Shall We Part. Nick puur met zijn nummers en spaarzame begeleiding, waar de piano centraal staat. Uitbarstingen prima, maar in essentie slechts de piano. Ik word met Idiot Prayer op mijn wenken bediend en geraakt. Oude nummers, zoals 'Sad Waters', raken me in deze vorm juist wel of opnieuw. Ik geef het nog tijd, maar ik ben na de laatste drie albums die ik persoonlijk wat minder vond qua geluid heel blij met dit album.

Ik heb het album nog niet geluisterd maar gezien de songlist is het opnieuw een zware bevalling. De discussie over de zoveelste rouwverwerking van Cave laat ik even, maar ik ben wel weer eens toe aan een Bad Seeds album zoals From Her To Eternity, The Firstborn Is Dead of Dig Lazarus Dig. Even weer een zwaar gierende band. Zeker in deze Coronatijd is dat wel eens lekker. Ik zet deze nog niet op mijn verlanglijst.

Niet verwacht het ooit te zeggen, maar ik mis & The Bad Seeds

Ik mis Blixa Bargeld.

Exact verwoord hoe ik het ook voel.

En als ik effe een pluim in iemands reet mag steken, dan toch zeker een mooie pauwenveer in de kont van Deric Raven, wiens recensies ik altijd met veel instemming en plezier lees. Een echte muziekliefhebber, net als ik, en ook iemand die , net als ik , echt goed schrijft over muziek. Hij schrijft niet voor niets voor het prachtige online muziekmagazine Written in Music onder leiding van de onvolprezen Dick Hovenga.
Dit gezegd hebbende, over naar Nick Cave en zijn besognes.

Hoe weet jij dat de totstandkoming van dit album geïnspireerd is door deze tragische gebeurtenis? Of staan zwaarmoedige pianoklanken en een depressief ogende Cave gelijk aan het rouwproces? Meneer Cave was voor het noodlottige ongeval ook al veel bezig met de dood en echt happy heeft 'ie er nooit uitgezien, dus mijns inziens zegt jouw argument over herdefinering helemaal niks. Ook (ruim) voor de dood van zijn zoon heeft hij zijn werk een aantal keer 'herdefineerd', door zich bijvoorbeeld te focussen op het schrijven van boeken en soundtracks voor films, en door Grinderman op te richten.

De Grinderman-songs springen er wmb echt bovenuit. En Ghosteen komt nu veel beter uit de verf zonder new age gedreutel.

De Boatman's bijdrage (6 nummers maar liefst) geloof ik nu wel echter en een niet zo fijne interpretatie van The Mercy Seat doet de eerste balans uitslaan naar een vrij gereserveerd oordeel.

Als jij nu een klein stukje vooroverbukt, zal ik de veren even verwijderen. We moeten niet hebben dat we “Lachende Derde“ verwarren met “Plakkende Vere”.

Binnenkort zal ik Nick aandachtig beluisteren. Mijn held.

Ik heb mijn originele tekst aangepast.

Oef. Ghosteen is snel uitgegroeid naar een van de sterkste platen van de laatste pakweg 10 jaar. Niks geen new age.

Maar dit livealbum heeft toch een heel andere sfeer. Meer dan een rauwplaat vind ik het een romantische, bijna hoopgevende plaat. Tuurlijk allemaal ingetogen, maar wel veel luchtiger dan hoe we Cave de laatste jaren hoorden. De piano versie van Sad Waters is trouwens een prachtige uitschieter hier.

Gelukkig mogen smaken verschillen en zal Cave nooit meer een beter album uitbrengen dan No More Shall We Part, waarvan hier helaas niets terug valt te luisteren .

Ik weet niks. Het is mijn gevoel. Misschien heb je wel gelijk.

Waarom? Ik vond je ergernis wel gegrond. Ergens had je gelijk. Je hebt me aan het denken gezet.

Inderdaad opmerkelijk, hoewel ik ook wel blij ben dat we niet weer een keer werden getrakteerd op 'God Is In The House'. Maar er staan zoveel mooie nummers op die op deze plaat niet hadden mistaan.

Het is wel een lange zit hoor. Ga ik dit trekken....

Indrukwekkende liveplaat die er zonder die vreselijke pandemie niet was geweest. Dus dan hebben we er toch nog iets moois aan overgehouden.

Vind dat er veel te weinig lof uitgaat naar Cave als pianist. Zijn spel is echt heel goed, luchtig, gelaagd. Hier zitten echt mooie arrangementen in, die dan nog eens vrij gevarieerd zijn. Prachtplaat als zoethoudertje naar de volgende échte van Cave (met de Seeds of wellicht Grinderman?)

Ik denk dat je dit album dus echt kunt waarderen als je er echt bij was.

Ik was er niet bij. Ook niet op een ander optreden.
Dus gewoon luisteren! De man en zijn piano en zijn gevoelens.....

Wat een megaweek, als monsieur Cave en TWOD in 1 weekend ons met een prachtig concertoptreden gelukkig mogen maken.
Live life en alle cliché's.

Ja, dat dacht ik ook. 2 mooie live registraties op dezelfde dag verkrijgbaar.

recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Nick Cave - Idiot Prayer: Nick Cave Alone At Alexandra Palace - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Nick Cave - Idiot Prayer: Nick Cave Alone At Alexandra Palace
Nick Cave heeft in een leeg Alexandra Palace in Londen genoeg aan zijn piano en zijn stem om je anderhalf uur bij de strot te grijpen met buitengewoon indringende songs vol weemoed

De 2020 tour van Nick Cave en The Bad Seeds zat er op voor hij begonnen was, maar in juli zat Nick Cave in zijn uppie in een leeg en desolaat Alexandra Palace in Londen. Anderhalf uur lang vertolkt hij een fraaie selectie songs uit zijn buitengewoon indrukwekkende oeuvre en heeft hij genoeg aan zijn indringende stem en fraai pianospel. Geen muziek om vrolijk van te worden, maar een regenachtige herfstdag wordt fraai ingekleurd met aardedonkere klanken vol weemoed. De bijna beangstigende leegte van het Alexandra Palace maakt de sobere vertolkingen van de songs van Nick Cave alleen maar indringender en indrukwekkender.

Nick Cave en zijn band The Bad Seeds hadden voor 2020 een uitgebreide Europese en Amerikaanse tournee in de agenda staan, maar de corona pandemie gooide roet in het eten. De tour werd uiteindelijk volledig geannuleerd, maar in juli was er één concert in het Londense Alexandra Palace.

Het is de zaal die rond de jaarwisseling uitpuilt van schreeuwende en bier drinkende dart fans, maar in juli was er in de immense zaal slechts ruimte voor Nick Cave, zijn piano en een cameraman. Het concert werd in juli gestreamd voor iedereen die een kaartje voor een van de oorspronkelijk geplande concerten had gekocht, maar de live-registratie is nu ook fysiek verkrijgbaar. Idiot Prayer: Nick Cave Alone At Alexandra Palace komt in de boeken als live-album, maar het is zeker geen alledaags live-album.

Het is niet nieuw dat Nick Cave in zijn eentje achter de piano zijn songs vertolkt, want tijdens de Conversations Tour van 2019 deed hij dit ook al. Idiot Prayer is hiermee deels een logisch vervolg op de tour van vorig jaar, al ontbreken de verhalen en de gesprekken met het publiek. Idiot Prayer bevat een fraaie selectie uit het oeuvre van Nick Cave & The Bad Seeds en hiernaast een song van gelegenheidsband Grinderman en een gloednieuwe song (Euthanasia).

Nick Cave heeft na de trieste dood van zijn zoon Arthur in 2015 twee aardedonkere albums gemaakt die in het teken stonden van verlies en rouw. Skeleton Tree (2016) en Ghosteen (2019) waren zelfs voor Nick Cave begrippen opvallend donkere albums, maar de Britse muzikant maakte ook voor het voor hem zo dramatische jaar 2015 al aardedonkere albums. Het is goed te horen op Idiot Prayer, dat zoals gezegd een dwarsdoorsnede biedt van het werk van Nick Cave en zijn band.

Het is niet veel muzikanten gegeven om anderhalf uur lang te imponeren met slechts een piano en een stem, maar Nick Cave slaagt er op Idiot Prayer moeiteloos in. Het pianospel is altijd stemmig maar ook veelzijdig, terwijl de indringende stem van Nick Cave de vertolkte songs voorziet van emotie, drama en urgentie.

Idiot Prayer is door het ontbreken van publiek en interactie geen doorsnee live-album, maar het live vertolken en opnemen van de songs heeft zeker meerwaarde. Idiot Prayer is ruw en direct en komt hier en daar aan als een mokerslag. Alle songs blijven makkelijk overeind in de sobere muzikale setting waarin The Bad Seeds werkloos toekijken. Het stemmige pianospel past uitstekend bij de donkere songs op het album en ook de donkere stem van Nick Cave gedijt uitstekend bij de uiterst sobere klanken.

Hier en daar hoor je goed dat het album live is opgenomen in een enorme ruimte. Je hoort Nick Cave zo nu en dan zijn papieren omslaan, hier en daar hoor je wat ruis en galm uit de lege ruimte en ook schoonheidsfoutjes ontbreken niet. De enorme leegte om Nick Cave heen heeft iets onheilspellends en voorziet het album van nog wat meer lading.

Net als Skeleton Tree en Ghosteen, maar eerlijk gezegd ook vrijwel alle andere albums van de in Australië geboren muzikant, is Idiot Prayer geen album om heel vrolijk van te worden, maar wat is het een intens en indringend album. Idiot Prayer is een album om ademloos naar te luisteren. Niet geschikt voor alle momenten en gemoedstoestanden, maar op het juiste moment is het goed voor anderhalf uur kippenvel. Erwin Zijleman

Ik voelde erg veel voorbehoud naar deze plaat, maar ik moet ondertussen vaststellen dat: 1. Dit niét zomaar een donkere rouwplaat is geworden. Akkoord: vreugdedansjes zijn eerder zeldzaam maar die zijn we sowieso niet gewend van onze Vleermuisman. 2. Dat dit inderdaad een erg lange zit lijkt, maar dat ik uiteindelijk ontgoocheld was dat de plaat gedaan was. Wél te beluisteren als het gemoed juist zit... 3. Dit simpelweg een briljante registratie is.

Zo, dat moet een aantal bedenkingen van twijfelaars de wereld uit helpen

Na eerdere bedenkingen ben ik toch óók om. Hij staat in de bestelling. Ik kreeg toch weer kippenvel bij The Mercy Seat.

En Jubilee Street.