Melody Gardot - Sunset in the Blue (2020)

Wat heeft die Melody Gardot toch een prachtige stem. Leuk om te horen is dat zij vaak ook per album voor een iets andere stijl kiest. Dit album is weer op en top jazzy. Een album vol warme, relaxte jazzsongs. Hier en daar wat hulp van een andere artiest. Het geheel zorgt voor een intiem, warm en wat sereen album. Kanttekening is wellicht wel dat de songs wat teveel op elkaar gaan lijken naarmate je verder in het album vordert, maar zeer genietbaar is het 100%.

Reijersen slaat de spijker op z'n kop, ik zou het album zelfs bij tijd en wijle saai durven noemen. Dat vind ik erg jammer, want op de vorige twee studio-albums (The Absence (2012) en Currency of Man (2015)) vond ik Melody Gardot in bloedvorm. Waar die albums beide hun eigen karakter en stijl hadden, lijkt Melody hier wat meer terug te grijpen naar de lome jazz ten tijde van haar debuut en daar heb ik nou eenmaal een stuk minder mee. De paar nummers die er voor mij bovenuit steken zijn het fraaie duet C'est Magnifique met António Zambujo, Love Song, Um Beijo en Ninguém, Ninguém. Al met al zeker geen slechte plaat, maar er had naar mijn idee wel meer in gezeten, zeker met zulke fantastische vocalen!