Wobbler - Dwellers of the Deep (2020)

Ik inmiddels ook. Als dit in de jaren '70 was uitgebracht was dit gewoon een klassieker geworden.

Ik twijfelde al een paar dagen tussen 4 sterren of 4,5. Ik ga toch de laatste keuze want dit is keer op keer genieten geblazen.

Mwah, dat hangt er helemaal vanaf... Als ze in de jaren '70 dan een eigen geluid zouden hebben gehad wellicht wel. Copycats uit de jaren '70 zelf worden nu meestal ook niet zo hoog aangeslagen.

Ik vind dat met de term copycat deze band geen eer wordt aangedaan.

Ik ken Yes echt heel goed, en behalve het basgeluis, herken ik Yes maar matig terug.

Wobbler heeft echt een eigen sound. Dat is wat ik vind.
Ik vind hetvzo bizar dat Wobbler niet zoveel aandacht en liefde krijgt als andere progbands, als Flower Kings en Tangent die ook duidelijk uit een jaren zeventig-vaatje tappen.

Ik bedoel het vriendelijk trouwens, maar ben gewoon verbaasd, hoe (in mijn ogen) progkenners Wobbler niet zo waarderen als ik. Het zij zo.

In de eerste plaats vraag ik me af of je waarneming (nog) wel klopt. Afgaande op eigen waarneming (die natuurlijk net zo onbetrouwbaar is) heb ik het idee dat de liefde van progliefhebbers voor The Tangent tanende is en in mindere mate voor The Flower Kings ook. Al heeft met name de laatste band vanuit het verleden een aardige fanbase opgebouwd. De tijd dat deze band een zaal als 013 (voor de verbouwing) kon vullen zijn echter allang voorbij. En ik heb de band begin deze eeuw ook in Rijssen (Rainmaker tour) gezien waar ik zittend aan de bar vrij zicht had op het podium omdat er hooguit 20 man aanwezig was.

Wat denk ik een grote rol speelt is dat TFK en The Tangent al tientallen jaren bij een groot label als InsideOut zitten. Daardoor zijn ze een stuk zichtbaarder dan een band als Wobbler, die pas sinds het vorige album via Karisma een beetje exposure krijgen.

Ik heb dan ook juist het idee dat sinds het vorige album van Wobbler de liefde van progliefhebbers voor deze band aardig aan winnen is. Dat vertaalt zich misschien niet terug in aandacht op deze site, maar op internationale progsites lees ik de waardering steevast.

namsaap, ik kan mij wel vinden in jouw uiteenzetting.

Ik gebruikte (per ongeluk) Musicmeter als referentiekader. Het is, naast discogs, de enige muziekwebsite die ik bezoek.

Ik lees ook nooit recensies op bekende websites of in bladen, omdat ik graag zelf op zoek ga.

Ik zit in een bubbel, dus. Ben wel blij te zien dat je deze plaat wel een ferme voldoende geeft.

Over Musicmeter; Radiohead/Porcupine Tree-achtige prog en neoprog doen het hier het beste. Retroprog blijft daar wel op achter. Maar soit.

Nu pas tipte Spotify mij Naiad dreams van Wobbler, een band die ik niet kende. Het klonk meteen erg fraai (beste tip van de week), en het lieve gitaartje deed me denken aan I wanna learn more about you uit Quartet op ABWH (niet direct een song die iedereen paraat heeft). Maar nog geen 'Yes-geweld' zoals hier te lezen was. Toen draaide ik Five rooms en ja, dit lijkt wel heel erg op het Yes-geluid van zelfs nog voor The Yes Album, met name op No opportunity necessary, no experience needed.
Misschien wel iets te veel. Maar ik ga het nog wel wat kansen geven .

Naast een fervent Porcupine Tree-liefhebber ben ik zeer zeker een groot retroprogliefhebber! En er zijn er meer hier, zeker weten. Het krijgt alleen wat minder aandacht. Helaas. Wil best wat onder de aandacht brengen, maar meestal zie je dan je aanbevelingen bij een album razendsnel naar de onderste regionen van de actuele topics verdwijnen.
Flower Kings wat uit het oog verloren na The Sum of No Evil wegens EO-jongerendagassociaties (muzikaal, niet tekstueel, die eer krijgt Nealtje Morse, die ik alleen pruimde ten tijde van Spocks Beard, maar dit terzijde).
Wobbler is nieuw voor mij. Maar ik vermoed wel een aanrader voor mij als seventies Yes-liefhebber?
Ik vond Drama hun laatste echt goede album. Dus, moet ik Wobbler een kans geven? Ik kan gaan luisteren op Bandcamp of Spotify maar ben nog een koper van muziekdragers. Bijna 52, dus dan weet je het wel.

Gewoon doen. Trouwens op bandcamp kan je legaal een download kopen voor minder dan de prijs van een cd. Dan brandt je deze daarna legaal.

Ik heb de lp, maar die is inmiddels niet meer te betalen.

(Stiekeme retroprogtips: Guranfoe en Once & Future Band).

Ga ik checken! Thanx man!

€ 21,99 valt toch wel mee? Dwellers Of The Deep | Dodax.nl

Dat valt inderdaad mee.

Het is fifty-fifty bij mij. Aan de ene kant kan ik echt genieten van de complexe muziek en het stevige baswerk, aan de andere kant herinneren diezelfde bas, de zang, sommige gitaarpartijen en de manier waarop de "breaks" en de tempo de muziek structureren mij toch steeds opnieuw aan Yes (hoewel Jon Anderson bij mijn weten zijn heil nooit in de Griekse godenwereld heeft gezocht). En daar is niets mis mee : als je door een bepaalde band geïnspireerd bent is het goed voorstelbaar dat je begint met in die stijl te spelen en er daarna zelfs ook in door te gaan, en wie ben ik om daar bezwaar tegen te hebben? Maar ik kan me gewoon moeilijk overgeven aan deze muziek wanneer ik om de zoveel tijd denk: o ja, Yes. Graag zou ik helemaal in deze muziek óp gaan, maar dat lukt me niet. Ik kan er niets aan doen.
        Mooie regel trouwens: "We are nothing but debris / Collected by the maelstrom of eternity" (uit Five rooms).

De euforie die ik had voor Wobbler is tanende. Ik heb zelfs de lp's verkocht. Misschien komt het omdat de teksten eigenlijk heel duister zijn?

Hoe dan ook, ben ik niet meer zo gek op Wobbler als dat ik was. Wellicht komt het weer terug. Ik heb mijn levenlang al van dat soort fases.

Toen deze plaat net uit was schreef jij in je eentje bijna de helft van de berichten hierbij vol ("Ik ben fan."), acht maanden later heb je de albums van Wobbler verkócht -- ik vind dat nogal radicaal. Wat hebben die lui van Discogs met je gedaan?

Ik dacht dat heel duistere teksten een pluspunt zijn.

In de afgelopen 30 jaar dat ik platen en cd's en weer platen koop, heb ik zoveel gekocht en weer verkocht. Ik kan heel snel heel enthousiast worden en even later weer enthousiast over iets anders. Sommige blijven voor altijd bij me en gaan nooit weg, en sommige dingen komen pas na jaren weer tevoorschijn en sommige dingen verdwijnen voor altijd.

Wobbler is verre van slecht. Ik houd alleen niet van duistere teksten en zit niet zo in een symfo-fase. Ik moet alleen niet (net als vroeger) ineens dingen afzeiken. Als je m'n discogs winkel in de gaten houdt, zit er soms nog wat aardigs tussen.