Gorillaz - Song Machine, Season One: Strange Timez (2020)

Indrukwekkende en gevarieerde lijst gastartiesten. Voelt wel meer als een verzamelaar dan een album, de al uitgebrachte singles hebben in mijn ogen niet veel samenhang. Maar hier zijn vast wel wat mooie krenten uit te pikken. Aries, Désolé en Pac-Man zijn erg geslaagd in ieder geval.

Deze kan bijna niet mis gaan. De tracks die de laatste maanden uit zijn gebracht zijn allen top met Desole en Momentary Bliss als uitschieters.

Tot nu toe springt alleen Aries eruit. De rest is pure easy listening.

Lekker toch? Het hoeven niet allemaal Ghosteen'tjes te zijn.

Enorm veel zin in. Pink Phantom is heel aardig en Aries en Desole zijn echt lekkere tracks. De rest mag er ook zijn. Nog een paar dagen geduld.

'Momentary Bliss' is misschien wel mijn favoriete nummer van Gorillaz. En dat terwijl ik normaal niet veel moet hebben van die gastartiesten. Tot nu toe veel verrassende tracks erbij: 'Aries', 'Friday the 13th' en 'Pac Man'. Ik kijk uit naar vrijdag.

Sinds vandaag al te koop in Mediamarkt Brugge op vinyl, al enkele weken dat ze daar release voor de datum verkopen (vorige week The Doors ondere andere )

Beetje een allegaartje en zeker met de bonustracks erbij ook te lang. Verder wel vermakelijk zoals wel vaker bij Gorillaz.

Désolé is anders wel een van de mooiste en -vooruit- beste tracks van het jaar. Prachtig nummer.

Dat loopje in How Far blijft toch wel een beetje gejat van het Hema-deuntje.

Hier staat eigenlijk geen enkele slechte track tussen. Wel uitschieters: Désolé, Strange Timez, The Lost Chord, Pac Man, Chalk Tablet Towers, Momentary Bliss.

Gorillaz heeft hier een creatief momentum te pakken.

Er is niet veel meer te ontdekken als je de afgelopen maanden goed aangehaakt bent geweest, bonus tracks niet meegerekend. Chalk Tablet Towers is een leuke nieuwe toevoeging aan het geheel.

The Valley of the Pagans, met Beck is ook zeer geslaagd.
Dwars door de diversiteit aan gastbijdrages, toch een album eenheid,
waar bekend en nieuw elkaar positief versterken.

Eén van de beste dingen die deze band uitgebracht heeft. Vind het een indrukwekkende verzameling geworden. En als je ze na elkaar hoort, vormt het ook een coherent geheel inderdaad. Gek hoe een album met zoveel gastbijdragen uit zoveel hoeken zo fier overeind blijft.

Maar de songwriting is gewoon heel goed hier, er zit veel liefde in de productie. Miste ik wel een beetje op hun vorig twee platen. Want Humanz ging ook alle kanten op, maar had te veel zwakke of zelfs irritante nummers (Andromedia blijft geweldig).

Mooi dat Gorillaz zo hard hun stempel op 2020 heeft kunnen drukken.

15 stemmen en ocharme een halve pagina hier? Heel vreemd dat deze release zo weinig aandacht krijgt op een website vol muziekliefhebbers. Lijkt me toch een van de 'grootste' albums van het jaar.

Ik vergelijk dit album met een quilt, zo'n door huisvrouwen gefröbelde deken met verschillende lapjes stof.

Een poging om er één geheel van te maken, maar niet volledig geslaagd omdat het nogal divers is. Leuke (album)tracks, maar niet een geheel.

Het stemgeluid van Damon Albarn is op zichzelf al bijna een voldoende waard.

Normaal gesproken ben ik niet zo’n fan van Gorillaz met gastartiesten. Ik hou van de melancholische Albarn die het debuut en The Now Now domineert. Van de andere platen luister ik met name, niet exclusief, de nummers zonder gastartiesten. Ik was dan ook een beetje huiverig voor het concept van The Song Machine, maar ik ben eigenlijk vanaf het begin sterk verrast. Eigenlijk alleen maar goede nummers, op die ene met Robert Smith na. Ik ben benieuwd of ik er na een tijdje ook een album in ontwaar.

Genieten wel hoor, deze nieuwe Gorillaz. Sowieso wel het beste werk sinds Plastic Beach.
Het absolute hoogtepunt voor mij is Dèsolè, wat een heerlijk nummer blijft dat. Als ik dat nummer hoor denk ik gelijk aan wat voor geniaals Albarn toe in staat is. Stiekem hoop ik dat hij hierna weer voor een solo project kiest.
Een nieuw album in de stijl van Everyday Robots op den duur zou mooi zijn!

Toen bij Damon Albarn de Blur vermoeidheid optrad, en de frontman meer dan genoeg had van die continue strijd om bovenaan de hitlijsten te belanden, zocht hij voldoening bij het opgezette hobbyproject Gorillaz, welke uit zou groeien tot dezelfde gewaardeerde klasse als Blur. Na het nog genietbare Plastic Beach volgde al snel de razendsnelle achtbaan naar beneden die met The Fall werd ingezet. The Now Now stagneert de neergaande spiraal, maar wil nog niet de weg naar boven inzetten.

Heeft Damon Albarn nu ook last van dezelfde vermoeidheidsverschijnselen die min of meer de ondergang van Blur betekenden? Met de laatste overtuigende The Good, The Bad & The Queen plaat Merry Land laat hij nogmaals horen dat er geen einde in zicht is wat betreft zijn creativiteit, maar misschien is het Gorillaz verhaal ondertussen wel een keer afgesloten.

Gorillaz teert allang niet meer op de animatiefiguren 2D, Noodle, Murdoc Niccals en Russel Hobbs maar moeten het vooral hebben van de talrijke gastartiesten, die onderhand de richting van de band lijken te bepalen. Het uitgekiende signatuur raakt hierdoor verder op de achtergrond. Sterker nog, Gorillaz karakteriseert zichzelf steeds meer in de rol van begeleidingsband, en legt daarmee de identificerende eigenheid op de weegschaal. Of is dit een geniale schaakmatzet van de alsmaar vooruitdenkende Damon Albarn, waarachter al een plan schuilt voor een veelzeggend nieuw project.

De bloedarmoede bij Song Machine: Strange Timez ligt vooral bij Robert Smith, die clichématig flarden teksten van A Forest, A Strange Day en Lullaby aan elkaar knoopt in een warboel van een verstrikt spinnenweb. Met het weefgerei van de pianoklanken van Caterpillar pakt Damon Albarn de frontman van The Cure machteloos als een cocon in met zijn eigen creatie. Peter Hook staat daarentegen zelf wel garant voor de kenmerkende New Order hooks in Aries die het weemoedige postpunkgevoel oproepen, en alleen al door deze heldendaad plaatst hij zichzelf een voetstuk hoger.

Ook Beck heeft hierin geen sturing nodig. Zijn experimentele funkuitstapjes sluiten perfect aan bij de gedachtegang van de oppergorilla, waardoor The Valley of the Pagans zich ontwikkelt tot een treffende kant en klaar song. Wat is het fijn om op The Lost Chord de warme hoge soulstem van Leee John weer eens te horen. Wie zou in het discotijdperk geloven dat de Imagination zanger ooit nog gekoppeld zou worden aan de symfonische rock samplers van Pink Floyds Shine On You Crazy Diamond.

Nu Elton John vanwege Corona zijn afscheidsconcertenreeks noodgedwongen stop heeft gezet, mag hij nog eenmalig schitteren op The Pink Phantom, al is in de afzwakkende scherpte van zijn zang duidelijk hoorbaar waarom hij een punt achter zijn carrière zet. Het heeft nu iets ontroerends, de ingehouden tranen geven de emoties nog meer diepgang. Een laatste aanblik van de moegestreden leeuwenkoning die zijn rijk contractueel overhandigt aan de jongere apenbende.

Heel even denk je dat Gorillaz in de voetsporen treed van Daft Punk door een ware discoplaat te maken. Met een overdaad aan retro eighties clubsongs vergeet je bijna dat Gorillaz hun roots in de hiphop hebben. Met de heerlijke West Coast achtige gangsta-funk productie van Pac-Man, het radiovriendelijke Dead Butterflies en de door dreampop omgeven ska-jungle van de arbeidershymne Désolé wordt hier gelukkig nog aan terug gememoreerd. Damon Albarn blijft de ceremoniemeester op zijn eigen feestje en is met Song Machine, Season One: Strange Timez weer helemaal terug na het moeizame The Now Now.

Gorillaz - Song Machine, Season One: Strange Timez | Pop | Written in Music - writteninmusic.com

deric raven, de voorganger heet 'The Now Now'. Sorry voor het naaien van the Ants van Adam

Top! Pas ik aan

Het Song Machine-project heb ik dit jaar niet zo nauw gevolgd eerlijk gezegd. Af en toe wel eens een singletje geprobeerd, ik vond het nooit slecht maar ik heb er ook nooit ook maar één op repeat gehad. Blijkbaar heb ik bij Gorillaz toch nood aan een albumkapstok, want nu ik alles zo achter elkaar hoor op Song Machine Season One geniet ik weer met volle teugen. Het is allemaal vrij poppy met veel 80s flashbacks en synthpop- en new wave-invloeden, zelfs de urban-artiesten schikken zich hierin en dat maakt het toch tot een fris, tof geheel.

Topplaat nummer zoveel van Albarn en zijn aapjes dus wat mij betreft, en ook een ferme verbetering na The Now Now, wat ik als één van de weinigen een stapje terug vond na het zalige Humanz.

Zeer vreemd dus dat ik nog maar stemmer nummer 17 ben, hoezo zijn we allemaal vergeten dat Gorillaz gisteren een nieuwe plaat heeft uitgebracht? Ga dit luisteren mensen!

Dat solo project is er al: onder de naar : The Nearer the Fountain, More Pure the Stream Flows
Presentatie 23 Maart 2021 in MuziekGebouw Eindhoven

Ik schrik van de score hier. Wat mij betreft een van de, misschien wel hét muzikale project van het jaar. Knap hoe Damon de kwaliteit zo hoog wist te houden hier. Dit album zakt nergens in, zelfs niet bij de bonusnummers.

Inderdaad, had verwacht dat het gemiddelde een stuk hoger zou uitvallen, misschien komt dat nog. De productie en songwriting is van enorme kwaliteit. De nummers worden ook beter als je ze vaker hoort, ook een goede graadmeter meestal voor mij.
Wel is dit een Gorillaz plaat die met de vele gastartiesten wel het minst aanvoelt als een echte Gorillaz plaat.

Mij wat te eclectisch allemaal, zelfs nog meer dan ik van Gorillaz gewend ben.

Het nadeel is dan vaak dat het van alles allemaal net niet is. Zo ook hier.
Maar ik geef het nog wat luisterbeurten.

De smeltkroes en afwisseling is nu juist het avontuur.
Maar idd. gewoon blijven luisteren en vooral genieten.
De zuurpruimen hebben volgend mijn oren ongelijk.

vinylbeleving Vond ik óók zo'n heerlijk album!

Qua deze van Gorillaz: na eerste snelle beluistering bevalt alles me wel, hoogtepunt Beck's song, Pac-Man & afsluiter How Far? (met bijdrage van dit jaar overleden Tony Allen)

Deze recensie verwoordt mijn gevoel over dit album ook perfect:

Gorillaz - Song Machine, Season One: Strange Timez ALBUM REVIEW - YouTube