menu

Matt Berninger - Serpentine Prison (2020)

mijn stem
3,87 (103)
103 stemmen

Verenigde Staten
Pop / Rock
Label: Concord

  1. My Eyes Are T-Shirts (2:40)
  2. Distant Axis (4:25)
  3. One More Second (5:23)
  4. Loved So Little (4:55)
  5. Silver Springs (3:54)
  6. Oh Dearie (3:16)
  7. Take Me Out of Town (4:12)
  8. Collar of Your Shirt (5:14)
  9. All for Nothing (3:06)
  10. Serpentine Prison (4:32)
totale tijdsduur: 41:37
zoeken in:
2,5
Helaas veel minder dan the national, maar zo gaat dat meestal bij zangers van bands die een solo album maken. Saai, veilig en automatische toer zijn de woorden die in me opkomen. Slecht ? Zeker niet, alleen alle nummers die als 1 nummer klinken is iets teveel van het goede.
Hoop snel op nieuwe materiaal van the national

avatar van rebjuh
4,0
Thekillers87327 schreef:
Helaas veel minder dan the national, maar zo gaat dat meestal bij zangers van bands die een solo album maken. Saai, veilig en automatische toer zijn de woorden die in me opkomen. Slecht ? Zeker niet, alleen alle nummers die als 1 nummer klinken is iets teveel van het goede.
Hoop snel op nieuwe materiaal van the national


Nja, ik denk dat je het ook niet teveel moet vergelijken. Het is immers een solo-album.

avatar van Kaaasgaaf
4,0
Dit album is zo extreem veel beter dan die laatste van The National, dat het haast lachwekkend is.

3,0
Kaaasgaaf schreef:
Dit album is zo extreem veel beter dan die laatste van The National, dat het haast lachwekkend is.

Haha neen.
Waar is die rebelse kaaasgaaaf van weleer? Niet deze versie die het blijkbaar vooral graag veilig en voorspelbaar houdt,net zoals dit genietbare maar toch ook wel erg op het middenvak vastgeroeste album.

avatar van 1980Joost
4,0
Morinfen schreef:
(quote)

Haha neen.
Waar is die rebelse kaaasgaaaf van weleer? Niet deze versie die het blijkbaar vooral graag veilig en voorspelbaar houdt,net zoals dit genietbare maar toch ook wel erg op het middenvak vastgeroeste album.


Moeten we voor de experimentele Matt Berninger niet bij Elvy zijn?

avatar van bloempje24
4,0
Kaaasgaaf schreef:
Dit album is zo extreem veel beter dan die laatste van The National, dat het haast lachwekkend is.


Welk album je mooier vindt daar kan je over discussiëren, maar waar zit precies het stukje 'lachwekkend' vraag ik mij af?

avatar van Kaaasgaaf
4,0
Morinfen schreef:
(quote)

Haha neen.
Waar is die rebelse kaaasgaaaf van weleer? Niet deze versie die het blijkbaar vooral graag veilig en voorspelbaar houdt,net zoals dit genietbare maar toch ook wel erg op het middenvak vastgeroeste album.
Ach, ook kaaasgaafen worden een dagje ouder vrees ik. Maar nee, ik heb altijd van een sfeervolle luisterplaat op z'n tijd gehouden hoor en dat is dit zeker. Natuurlijk raakt het nergens het beste van The National, maar hun laatste album vond ik gewoon nogal een aanfluiting. Paar sterke nummers (waar ik voor mijn eigen gemoedsrust een 'verbeterde versie' uit destilleerde: The National - Easier To Find on Spotify - open.spotify.com) maar als geheel een vrij geforceerd rommeltje. De toevoeging van al die vrouwenstemmen - en het naar de achtergrond verdrijven van het meest herkenbare element van de band: Matts stem - vond ik in theorie best een interessante stap, ik moedig dat soort dappere keuzes altijd aan, maar het resulteerde erin dat er van een kern weinig meer overbleef. (Verschrikkelijk woord overigens, 'kern', maar weet even geen betere omschrijving.) Geeft niks, ik weet zeker dat het gewoon een fase was waar ze doorheen moesten, bijna alle grote bands hebben zoiets toch wel gehad, en er zullen vast nog veel mooie National-platen volgen, dat vertrouwen blijf ik wel in ze hebben. Dit solo-uitstapje van Matt (in tegenstelling tot velen hier kon ik van El Vy overigens wél erg genieten, ben dan ook groot Menomena/Ramona Falls-liefhebber) probeert natuurlijk niets baanbrekends, gewoon kleine liedjes met een mooie warme soulvolle sound. Is gewoon echt niks mis mee. En The National zal ook denk ik niet snel een album maken dat van begin tot eind zo schaamteloos ongecompliceerd laidback is, terwijl Matts stem en teksten zich daar juist zo prachtig voor lenen, dus in die zin voegt het toch ook wel echt wat toe.

avatar van Kaaasgaaf
4,0
bloempje24 schreef:
(quote)


Welk album je mooier vindt daar kan je over discussiëren, maar waar zit precies het stukje 'lachwekkend' vraag ik mij af?
Het lachwekkende zit hem erin dat doorgaans side-projects of solo-uitstapjes van een fantastische band (en dat blijft The National toch echt voor mij, één mindere plaat doet daar niks aan af, zelfs als die plaat gerust een draakje genoemd mag worden) toch historisch gezien de facto aanzienlijk minder zijn dan het werk van zo'n band zelf. Natuurlijk zijn er altijd wel wat tegenvoorbeelden te bedenken, maar je gaat daar gewoon niet zo snel vanuit. En dan denk ik aan alle krampachtige moeite die ik gedaan heb om I Am Easy To Find wat meer te leren waarderen en dat ik er alleen maar geïrriteerder van raakte en dat dan dit plaatje bij de eerste luisterbeurt als honing m'n oortjes inglijdt en dan moet ik daar best een beetje om grinniken. Terwijl het vergelijken van zulke totaal andersoortige werken natuurlijk een beetje kinderachtig is, dat snap ik best.

3,0
I am easy to find glijdt inderdaad niet na één luisterbeurt als honing makkelijk de oren binnen, maar was dat dan hetgene dat een mens zoekt in The National? Ik alvast niet, voor mij zijn hun beste platen groeiers. Boxer deed dat bijvoorbeeld ook , een plaat die indertijd op heel wat luisteraars in eerste instantie wel heel erg subdued overkwam maar over de jaren heen alleen aan kwaliteit gewonnen heeft. Ik durf nu hij al een tijdje uit is gerust te stellen dat het lange, weerbarstige, gelaagde en stilistisch diverse Iaetf, een plaat waar je effectief voor moet gaan neerzitten, voor mij althans hun beste album was na 2010. Maar je moet er wel in investeren, iets waar niet iedereen behoefte aan heeft. Het is geen collectie aan Englands en I Need My Girls.

avatar van Kaaasgaaf
4,0
Morinfen schreef:
I am easy to find glijdt inderdaad niet na één luisterbeurt als honing makkelijk de oren binnen, maar was dat dan hetgene dat een mens zoekt in The National? Ik alvast niet, voor mij zijn hun beste platen groeiers. Boxer deed dat bijvoorbeeld ook , een plaat die indertijd op heel wat luisteraars in eerste instantie wel heel erg subdued overkwam maar over de jaren heen alleen aan kwaliteit gewonnen heeft. Ik durf nu hij al een tijdje uit is gerust te stellen dat het lange, weerbarstige, gelaagde en stilistisch diverse Iaetf, een plaat waar je effectief voor moet gaan neerzitten, voor mij althans hun beste album was na 2010. Maar je moet er wel in investeren, iets waar niet iedereen behoefte aan heeft. Het is geen collectie aan Englands en I Need My Girls.
Maar natuurlijk, van deze band ben ik inderdaad niet anders gewend dan dat je er goed voor moet gaan zitten. Dat maakt ze juist zo bijzonder. Alleen is het kwartje bij IAETF voor mij dus nooit gevallen, hoezeer ik het ook geprobeerd heb. Uiteindelijk dus maar besloten dat bovenstaande playlistje ervan te maken en het daarbij te houden, hoewel ik ook dan toch liever de meeste van hun andere platen opzet. Dus nee, ik verwacht zeker geen honing die de oortjes binnenglijdt, alleen zo nu en dan is een plaat waarvoor dat wel geldt toch ook best fijn en het is mooi dat deze soloplaat zich daar zo duidelijk mee onderscheidt. Ik hoor nu al van mensen die nooit zoveel met The National hadden dat deze plaat hen wél aanspreekt en dat is toch ook mooi meegenomen; het staat echt op zichzelf.

avatar van erwinz
4,0
recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Matt Berninger - Serpentine Prison - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Matt Berninger - Serpentine Prison
Het regent momenteel fraaie herfstplaten en ook The National voorman Matt Berninger draagt een bijzonder fraaie soundtrack vol stemmige klanken aan, die perfect past bij het seizoen

Matt Berninger kennen we natuurlijk van The National, de band die de afgelopen twintig jaar driftig strooide met uitstekende albums. Met zijn eerste soloalbum laat de Amerikaanse muzikant een andere kant van zichzelf horen. Serpentine Prison is een stemmig maar buitengewoon fraai ingekleurd singer-songwriter album, waarop Matt Berninger de zware thema’s en een flinke dosis melancholie niet schuwt. Het past allemaal prachtig bij de kille en donkere avonden van het moment en bij de bijzondere tijd waarin we momenteel leven. Serpentine Prison is niet de eerste, maar wel een van de mooiste soundtracks van de herfst van 2020.

De Amerikaanse muzikant Matt Berninger stond in 1999, samen met onder andere Aaron Dessner, aan de basis van The National. De band uit Brooklyn, New York, staat sindsdien garant voor geweldige albums, met het vorig jaar verschenen I Am Easy To Find als voorlopig laatste wapenfeit. The National collega Aaron Dessner profileerde zich sindsdien nadrukkelijk als producer (Taylor Swift, Hannah Georgas, The Lone Bellow), wat Matt Berninger ruimte gaf voor het opnemen van een eerste soloalbum.

Dat soloalbum is deze week verschenen en Serpentine Prison is wat mij betreft een erg mooi album geworden. Matt Berninger dacht oorspronkelijk aan een album met covers, maar uiteindelijk schreef hij de ene na de andere eigen song en werden de covers uiteindelijk allemaal verdreven.

Matt Berninger maakte Serpentine Prison samen met producer, muzikant en legende Booker T. Jones en deed bovendien een beroep op een aantal gastmuzikanten, onder wie Brent Knopf (met wie hij een paar jaar geleden een album maakte als El VY), The National bassist Scott Devendorf, David Bowie bassist Gail Ann Dorsey en Andrew Bird.

Matt Berninger schuwt in de teksten op het album de sombere thema’s niet en staat stil bij isolatie, echtscheiding en depressies. Het zijn thema’s die passen bij zijn stem, die nu eenmaal minder geschikt is voor zonnige popliedjes. Ook de inkleuring van de songs op Serpentine Prison sluit aan bij de soms behoorlijk donkere thematiek.

Het is overigens een bijzonder fraaie inkleuring, die niet alleen donker maar ook wat broeierig aan doet en wel wat doet denken aan een aantal albums van Robbie Robertson en aan de producties van Daniel Lanois. Het is een instrumentatie die bestaat uit meerdere lagen, maar het geluid zit ook vol ruimte en is nooit te zwaar.

Serpentine Prison is een album dat is gemaakt voor de avonduren, want met name als de zon onder is komen de fraaie klanken op het album fraai tot leven. Met name het gitaarwerk op het album is prachtig, maar ook de ruimtelijke klanken van met name piano, orgels (uiteraard van de oude meester Booker T. zelf) en keyboards dragen nadrukkelijk bij aan het zeer sfeervolle en vakkundig geproduceerde geluid op het eerste soloalbum van Matt Berninger.

Het zijn klanken die uitstekend passen bij zijn aangenaam donkere stemgeluid, dat weer uitstekend past bij de songs op het album, die voldoende ver verwijderd blijven van de muziek van The National en allemaal in het hokje singer-songwriter passen. Serpentine Prison is niet zonder meer geschikt voor fans van The National, maar liefhebbers van singer-songwriters met een voorliefde voor stemmige klanken en flink wat melancholie kunnen waarschijnlijk goed uit de voeten met dit album.

Ik ben zelf niet per se een groot liefhebber van de stem van Matt Berninger, maar de zang op Serpentine Prison zit me echt nergens in de weg en bevalt me meestal zelfs erg goed. Het geldt nog in veel sterkere mate voor de instrumentatie op en productie van het album. Het is een rijke en veelkleurige instrumentatie die de kille herfstavonden van het moment steeds mooier inkleurt en de tweede lockdown een stuk draaglijker maakt. Ik was het afgelopen jaar zeer te spreken over de producties van Aaron Dessner, maar ook het soloalbum van zijn collega Matt Berninger mag er absoluut zijn. Erwin Zijleman

avatar van mattman
4,5
Dit album is echt een pareltje. Heel blij dat Matt ging voor een geluid dat heel menselijk en warm is, in plaats van het koudere geluid van bij El Vy. Deze doet me qua gevoel soms denken aan de laatste platen van Chohen. Waanzinnig mooie teksten ook.

Een groeiertje. En oh wat is de timing om deze nu te droppen perfect. Merci naamgenoot!

avatar van Tempel
4,0
Dit is nou zo'n plaat waar ik al weken naar uit keek.
Album begint wat traag, eerste twee nummers weten me nog niet te boeien.
Maar dan bij One more second komt het, ik leg mijn werkzaamheden weg en wordt in een melancholische tunnel getrokken waar Matt Berninger me in meeneemt, geweldige stem herkenbaar uit duizenden, goede teksten. Ik ga het niet vergelijken met The National is ook niet helemaal eerlijk. Wanneer je van het hardere, bombastische houdt dan vind je dit waarschijnlijk tegenvallen, ga er blanco in zou ik zeggen.
Voorlopig voor mij de beste tracks; One more second, Collar of your shirt en All for nothing. Begint zeker bij vier sterren

4,0
Wat wordt kant A v/d plaat wondermooi afgesloten met de parel Silver springs. Muziek die je volle aandacht vereist en verdient, dit bij uitstek in de 'stille uurtjes.....een nachtplaat, een herfstplaat, een zeer mooie plaat.

avatar van shariramaut
shariramaut schreef:
Ook al ben ik een hele grote fan van The National (ook van hun recent werk), ik had al vrij snel door dat ik niet even enthousiast zou zijn bij deze plaat als bij een The National plaat. Van de singles kon alleen 'One More Second' mij echt overtuigen. Misschien heb ik wel zeer kritisch geluisterd, net omdat ik The National al te goed ken, en da's misschien niet altijd even fair, maar volledig loskoppelen is gewoon heel erg moeilijk als de zanger(es) van een band solo gaat.

Na een eerste luisterbeurt blijven - naast de singles - vooral 'Take Me Out of Town' en 'All For Nothing' mij bij. Er staan dus zeker wat mooie nummers op en ik zal deze plaat zeker wel nog enkele keren draaien (en hoop dat het album nog groeit), maar voor mij is het allemaal iets te eentonig. En iets minder mijn ding.


Misschien toch iets te vroeg een reactie geplaatst. Na enkele extra luisterbeurten al een ietwat andere mening over het album. Sommige nummers moeten zeker wel wat groeien. Een album om vooral op de platenspeler te draaien.

avatar van bloempje24
4,0
De single Serpentine Prison vond ik dermate irritant qua rijmerij en zanglijn (waar het nummer op gestoeld is, ware het een kracht) dat ik niet uit keek naar deze uitgave. Via Spotify - heb ik dat abonnement niet voor niets - toch een poging gewaagd en aangenaam verrast. Nu vijf luisterbeurten later gooi ik er 4**** tegen aan en behoud ik de strafpunten voor de in mijn oren waanzinnig slechte afsluiter.

avatar van Kaaasgaaf
4,0
bloempje24 schreef:
De single Serpentine Prison vond ik dermate irritant qua rijmerij en zanglijn (waar het nummer op gestoeld is, ware het een kracht) dat ik niet uit keek naar deze uitgave. Via Spotify - heb ik dat abonnement niet voor niets - toch een poging gewaagd en aangenaam verrast. Nu vijf luisterbeurten later gooi ik er 4**** tegen aan en behoud ik de strafpunten voor de in mijn oren waanzinnig slechte afsluiter.
Waanzinnig slecht vind ik het zeker niet, in basis juist een erg fraai liedje. Maar ik begrijp wel wat je bedoelt dat het rijmelarijen tegen de irritatiegrens aansluipt, al kan ik me niet aan de indruk onttrekken dat dat intentioneel is. Het is niet de eerste keer dat Matt me aan Michael Stipe doet denken en doorgaans is dat een positieve associatie, maar zeker de latere Stipe toonde eveneens bij vlagen een vreemdsoortig plezier in wat ik maar de sesamstraatcadans zal noemen.

Gast
geplaatst: vandaag om 17:40 uur

geplaatst: vandaag om 17:40 uur

Let op: In verband met copyright is het op MusicMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.

Let op! Je gebruikersnaam is voor iedereen zichtbaar, en kun je later niet meer aanpassen.

* denotes required fields.