menu

Matt Berninger - Serpentine Prison (2020)

mijn stem
3,80 (173)
173 stemmen

Verenigde Staten
Pop / Rock
Label: Concord

  1. My Eyes Are T-Shirts (2:40)
  2. Distant Axis (4:25)
  3. One More Second (5:23)
  4. Loved So Little (4:55)
  5. Silver Springs (3:54)
  6. Oh Dearie (3:16)
  7. Take Me Out of Town (4:12)
  8. Collar of Your Shirt (5:14)
  9. All for Nothing (3:06)
  10. Serpentine Prison (4:32)
totale tijdsduur: 41:37
zoeken in:
avatar van deric raven
4,5
vigil schreef:
Een week geleden al een stem?


Ik heb het even nagekeken, inderdaad erg vreemd. Dit omdat de plaat ook voor de schrijvende pers pas vanaf 6 oktober beschikbaar is.

avatar van yorkethom
4,0
deric raven schreef:
Ja, wel erg goed. Sober, met mooi soulvol pianowerk. Minder pop dan de laatste van The National.


Vond de laatste National helemaal niet zo pop eigenlijk. Voelt nu na een tijdje rijpen aan als een heel knappe soundtrack. Mooie rijke plaat, eentje die ze nog niet hadden in hun cataloog.

Maar goed: mooi dat je zo positief klinkt over deze, Deric! Uitkijken naar vrijdag!

avatar van deric raven
4,5
Ik luister de plaat nu voor de 5e keer, en hij stijgt alleen maar in mijn waardering.

3,0
yorkethom schreef:
(quote)


Vond de laatste National helemaal niet zo pop eigenlijk. Voelt nu na een tijdje rijpen aan als een heel knappe soundtrack. Mooie rijke plaat, eentje die ze nog niet hadden in hun cataloog.


Je leest hier inderdaad toch soms rare dingen, laatste National plaat was toch helemaal niet "pop" (niet dat ik dat een vies woord vind trouwens). Enige nummer dat je makkelijk daaronder kon klasseren was "Rylan", niet toevallig een nummer dat ze geschreven hebben ergens rond High Violet - TWFM, de periode dat ze effectief wat meer popgevoelige nummers uitbrachten.

Anyway, kijk als National liefhebber wel uit naar deze, anderzijds het vorige zijsprongetjes van Matt Berninger met gelegenheidsformatie El Vy was toch vrij flauw... Matt is een sterke lyricist maar blijft nou eenmaal een feit dat hij zelf geen noot muziek schrijft dus wat dat betreft sterk afhankelijk is van wie hem omringt.

avatar van vigil
4,0
deric raven schreef:
Ik luister de plaat nu voor de 5e keer, en hij stijgt alleen maar in mijn waardering.

Ik ben meer liefhebber dan fan van The National maar naar deze solo-plaat kijk ik erg uit.

avatar van Gretz
4,5
Interview met Matt Berninger vandaag in De Morgen. Uiteraard gaat het over het aanstaande album, maar ook over een hele hoop andere dingen.
Matt Berninger (The National): ‘Niet alleen in tijden van corona draag ik een masker’

avatar van aERodynamIC
4,0
Ja hoor, lekker plaatje! Past goed bij dit jaargetijde, misschien minder goed bij de sombere bui van velen deze nare crisis

Heel soms krijg ik er een beetje een EELS-gevoel bij (niet dat het echt ermee te vergelijken valt verder).

avatar van deric raven
4,5
De prachtige geschilderde albumhoes van Serpentine Prison illustreert Matt Berninger alsof hij net precies heeft geposeerd voor het intieme televisieprogramma Sterren op het Doek. Een op leeftijd rakende oudere geest die zich comfortabel ontspannen settelt op een ongemakkelijke stoel. De sobere verzadigde tevreden ouwe lullen huisvader houding. Is Serpentine Prison dan ook een sobere ouwe lullen plaat geworden? Jazeker, maar wel eentje met de schoonheid van een bijzondere hoge klasse, zoals we van de frontman van The National gewend zijn.

Zijn eerste echte soloplaat, die veel sterker aansluit bij zijn identiteit dan de voor Matt Berninger begrippen springende popplaat Return to the Moon die hij samen met Brent Knopf onder de naam EL VY heeft uitgebracht. Toch werkt hij ook nu niet helemaal alleen, en krijgt hij hulp van de multi instrumentalist en tevens befaamde producer Booker T. Jones. Het is hierdoor echter geen standaard vintage soulalbum geheel geworden, maar wel een sfeervolle herfstplaat, die vreemd genoeg al in mei vrijwel afgerond op de plank belandde.

Werd de zanger op I Am Easy to Find nog getriggerd door de bijdrage van vrouwelijke gastzangeressen wat vrij luchtige songs opleverde, hier is de stemming weer kenmerkend somber. Alsof die manische uitspattingen nodig zijn geweest om vervolgens nog dieper in zijn fragiele ziel te duiken, op zoek naar de ware Matt Berninger. Een kwetsbare, licht neurotische persoonlijkheid die zijn singer-songwriterschap loskoppelt van het veilige The National.

Het warme bezielende seventies toetsenwerk van Booker T. Jones in One More Second en het met blazers en strijkers georkestreerde Loved So Little en het zonsverduisterende vredige violenspel van Collar of Your Shirt zorgen ervoor dat de hierdoor verwende vocalist in een heerlijk opgeschud en opgemaakt bedje beland. Het druilerige tijdloze niks moet, alles mag zondagochtend gevoel. Niet vooruit te branden, waarna je partner met een lekker warm kopje koffie komt aanzetten. Dat alles ademt Serpentine Prison in al zijn eenvoud uit.

Het is dan ook geen moeilijke complexe plaat geworden en dat hoeft ook niet. Matt Berninger heeft nog steeds dat breekbare van de underdog in zijn stem, die noodgedwongen de ring betreed. Het is geweldig hoe eerlijk typerend hij die voordeur wijd opent voor de buitenwereld en daarin die heerlijke slide gitaar klanken verwelkomt in de knusse huiskamer beleving van het zalige My Eyes Are T-Shirts. Talrijke verwijzingen naar de jaren tachtig zijn er in het krachtige opzwepende drumwerk en explosieve postpunk gitaaruitbarstingen van het overtreffende ultieme hoogtepunt Distant Axis. Betere popsongs zijn er voor mijn gevoel in 2020 niet verschenen.

Zijn er nog duidelijke verrassingen te horen op Serpentine Prison? Niet echt, al dwalen er op Oh Dearie wel de nodige basis countryrock gitaarakkoorden rond. Geen overduidelijk kampvuur liedje, daarvoor heeft het net teveel de charme van een huiselijke openhaard song. Met de Burt Bacharach achtige instrumentale maniertjes op het afsluitende titelstuk Serpentine Prison wordt op vriendschappelijke wijze de samenwerking met Booker T. Jones passend beëindigd.

De beeldende omgeving van de praat-zingende bariton vocalist is nog altijd gevuld met twijfelingen die in de teksten als stekende muggenbeten pijn blijven doen. Daarnaast zijn er genoeg kleine ongedwongen gelukmomentjes die zich als glinsterende vuurvliegjes in het donker laten vangen. Matt Berninger zal voor eeuwig die depressief ogende zeurende romanticus met een negatief zelfbeeld blijven, de gedeelde openheid siert hem. Serpentine Prison past perfect in deze tijd doordat de intimiteit ook zeker live het beste in een kleinere setting tot zijn recht komt. Het nieuwe beleven staat hierbij sterk op de voorgrond.

Matt Berninger - Serpentine Prison | Alternative | Written in Music - writteninmusic.com

avatar van lowieke
Leonard Cohen

avatar van Lura
4,0
Je review maakt me nieuwsgierig, deric raven!
Zeker als Booker T. Jones vermeld wordt.

avatar van 1980Joost
4,5
Ik moet zeggen dat het mijn verwachtingen overtreft.

avatar van repelstefan
3,5
De cover is wel heel erg geinspireerd door Martijn Smits van Benedict. Het is bijna een 1-op-1 kopie.

avatar van Johnny Marr
4,0
Mooie, warme plaat. Als je van The National houdt, zal dit album niet tegenvallen. De opener vind ik niet zo bijzonder maar daarna wordt het alleen maar mooier met het prachtige titelnummer als hoogtepunt

avatar van ZERO
aERodynamIC schreef:
Heel soms krijg ik er een beetje een EELS-gevoel bij (niet dat het echt ermee te vergelijken valt verder).


Interessante vergelijking. Heb je misschien bepaalde nummers of stukken van nummers waarbij je dit gevoel specifiek hebt?

Na 2 luisterbeurten moet ik zeggen: het klinkt goed. Mogelijk beter dan de laatste 2 worpen van The National. Al voel ik toch ook dat ik een beetje National-moeheid vertoon. Benieuwd hoe ik hem na een aantal luisterbeurten ga vinden.

Het nummer dat er in eerste instantie met meest uitspringt voor mij is Take Me Out of Town.

2,5
National-moeheid, coronadoofheid, noem het zoals je wilt, maar ik word hier niet bepaald enthousiast van. Ik was er na het beluisteren van diverse tracks op Spotify al een beetje bang voor. De laatste twee van The National waren al niet geweldig natuurlijk, maar deze komt wat mij betreft nog een treetje lager uit. Nummers als Silver Springs en Oh Dearie vind ik echt verschrikkelijk. 'Oh Dearie, don't get near me...' Heeft Kid Creole aan dit nummer meegeschreven soms? .

De vergelijking met Eels ontging mij aanvankelijk ook. Maar de eerste nummers van het komende Eels-album zijn ook al geen reden voor optimisme – dus in dat opzicht is er wellicht toch een overeenkomst.

avatar van brt
brt
Ik vind dit album werkelijk prachtig geproduceerd, gespeeld en gezongen én gemixt. Eens een keer niet platgecompressed en volgepropt; het ademt!

Ben nu aan mijn 2e luisterbeurt en helaas kan het me momenteel qua composities nog niet zo boeien. Veel nummers lijken toch wat op b-kantjes die Matt al een tijd had liggen. Het is wat eenvormig allemaal, en er springt weinig echt uit. Meestal kost een National album wel meerdere luisterbeurten, dus ik wacht nog even met een oordeel, maar kom voor nu ergens tussen de 3 en 3,5 ster uit. Ik hoop dat hij nog groeit, ik keek hier naar uit!

avatar van Elbow
4,0
Voorlopig ben ik ietwat ontgoocheld, de drie vooruit geschoven nummers waren prachtig maar de rest van de songs blijven voorlopig niet hangen. Zal hem eens met de koptelefoon proberen..’

avatar van brt
brt
Sooheej schreef:
National-moeheid


Sowieso is de output van deze band wel wat te hoog de laatste jaren wat mij betreft. Laatst album vond ik ook een zwaktebod met die zangeressen en dan ook nog eens veel te lange speelduur. Schrijven is schrappen (schreef hij in zijn tweede bericht binnen 5 minuten ) en het verhoogt de nieuwsgierigheid naar een nieuw album als een band of songwriter een tijd niks van zich laat horen.

Ze mogen wel wat kritischer op zichzelf zijn mbt welke songs goed genoeg zijn om uit te brengen, misschien dat het heilige vuur dan weer wat oplaait. Ook dit album lijkt niet zo diep te gaan als eerder werk.

avatar van shariramaut
3,5
Ook al ben ik een hele grote fan van The National (ook van hun recent werk), ik had al vrij snel door dat ik niet even enthousiast zou zijn bij deze plaat als bij een The National plaat. Van de singles kon alleen 'One More Second' mij echt overtuigen. Misschien heb ik wel zeer kritisch geluisterd, net omdat ik The National al te goed ken, en da's misschien niet altijd even fair, maar volledig loskoppelen is gewoon heel erg moeilijk als de zanger(es) van een band solo gaat.

Na een eerste luisterbeurt blijven - naast de singles - vooral 'Take Me Out of Town' en 'All For Nothing' mij bij. Er staan dus zeker wat mooie nummers op en ik zal deze plaat zeker wel nog enkele keren draaien (en hoop dat het album nog groeit), maar voor mij is het allemaal iets te eentonig. En iets minder mijn ding.

avatar van yorkethom
4,0
Sooheej schreef:
De laatste twee van The National waren al niet geweldig natuurlijk

Proest.

Die laatste twee waren net een tweede adem na het ietwat tegenvallende Trouble Will Find Me. Geweldige platen.

avatar van AOVV
3,0
Johnny Marr schreef:
Mooie, warme plaat. Als je van The National houdt, zal dit album niet tegenvallen.


Daar ben ik het grotendeels mee eens, al ontbreekt de intensiteit die ik op een album als High Violet wel ervaar. Al is dat niet helemaal eerlijk vergelijken, aangezien het hier om een solo-album gaat.

De albumcover geeft een waarheidsgetrouw beeld van de muziek, naar mijn mening; gezellig, rustiek, maar ook een tikje saai op den duur.

3 sterren

3,0
yorkethom schreef:
(quote)

Proest.

Die laatste twee waren net een tweede adem na het ietwat tegenvallende Trouble Will Find Me. Geweldige platen.


Klopt, meer gelaagdheid en minder op autopilot dan de periode HV-twfm. Al heeft met name twfm wel een paar ijzersterke songs. De luisteraars die The National liever in England mode (songs die naar hun logische climax toewerken) horen kwamen wel minder aan hun trekken natuurlijk.

Evenwel ben ik niet echt ondersteboven van dit solo album. Goede tekstschrijver en het soort stem dat zelfs het telefoon boek interessant kan doen klinken die Matt maar (en ik heb de indruk dat meerderen dit hier niet doorhebben) hij schrijft geen noot muziek. En dan moet je toch vaststellen dat de Dessner broers minstens even belangrijk zijn voor het succes van The National.

avatar van brt
brt
Morinfen schreef:
Goede tekstschrijver en het soort stem dat zelfs het telefoon boek interessant kan doen klinken die Matt maar (en ik heb de indruk dat meerderen dit hier niet doorhebben) hij schrijft geen noot muziek. En dan moet je toch vaststellen dat de Dessner broers minstens even belangrijk zijn voor het succes van The National.


In een interview met HUMO zegt hij letterlijk: "Alle melodieën en teksten van The National komen van mij."

Hij zal de liedjes wellicht niet arrangeren, maar dus wel de zanglijnen bedenken, en de teksten schrijven. Voor mij ben je dan wel de songwriter van de band.

avatar van aERodynamIC
4,0
ZERO schreef:
Interessante vergelijking. Heb je misschien bepaalde nummers of stukken van nummers waarbij je dit gevoel specifiek hebt?

Nee, is meer een algemeen gevoel (en dan denk ik ook aan de melancholieke EELS-nummers uiteraard). Zoals ik al zei vind ik het er niet op lijken, maar misschien het stemgeluid van Matt in combinatie met de trage, melancholieke nummers. Ik hou er in elk geval wel van.


4,0
Take Me Out Of Town is prachtige en de rest van de plaat is ook het beste van The National waardig. Het is een melancholiek album maar zo mooi gezongen én georchestreerd dat het echt goed werkt.

4,0
Ik was te vroeg: ook All For Nothing is even prachtig als Take Me Out Of Town en er is natuurlijk ook het al bekend prachtige slotnummer

3,0
9
brt schreef:
(quote)


In een interview met HUMO zegt hij letterlijk: "Alle melodieën en teksten van The National komen van mij."

Hij zal de liedjes wellicht niet arrangeren, maar dus wel de zanglijnen bedenken, en de teksten schrijven. Voor mij ben je dan wel de songwriter van de band.

Matt Berninger schrijft de lyrics voor The National en bij extensie ook de vocale melodieën. De muziek wordt echter volledig geschreven door Aaron en/of Bryce Dessner en dat gaat dus wel wat verder dan enkel wat arrangeren. Kan je lezen in ongeveer een miljoen interviews die de band de afgelopen 20 jaar gegeven heeft. Of denk je dat het toeval is dat je op een concert van The National Matt Berninger nooit zelf een instrument ter hand ziet nemen? De brave man kan ze gewoon niet bespelen. Hun creatieve proces bestaat er tegenwoordig dan ook uit dat de Dessner broers hem een muzikaal idee toesturen waar Matt vervolgens teksten en vocals bij bedenkt, waar de muziek weer aan aangepast kan worden enzovoort. Zonder hun inbreng is hij een zanger in het ijle, gelijkaardig aan de Morrissey/Marr samenwerking in The Smiths.

Ook voor dit album heeft hij trouwens een heel aantal muzikale vrienden opgebeld zonder wie dit album gewoon nooit tot stand zou kunnen gekomen zijn. Al kan ik me voorstellen dat de creatieve controle hier wel wat groter zal geweest zijn (album in eigen naam tenslotte) maar dat benadrukt mijns inziens alleen maar het gemis van de Dessners aangezien het toch allemaal wat minder is.

avatar van deric raven
4,5
Hij komt inderdaad met een schetsboek aanzetten die anderen dan voor hem inkleuren. Zonder die basis geen The National. De stem vormt grotendeels het geluid van de band. Tenminste, zo ervaar ik het dan.

3,0
Natuurlijk is die stem van groot belang voor de band. Ook zijn charisma trouwens, iets wat de andere bandleden niet meteen in overvloed hebben. Vooral door berningers strapatsen op het podium een live reputatie kunnen uitbouwen die de band gelanceerd heeft.
Maar zonder de muzikale omlijsting en melodische inbreng van de Dessners was Berninger hoogstwaarschijnlijk ook maar frontman geweest van een anoniem en intussen vergeten indierock bandje zoals er zovelen waren in de 00s. Moge duidelijk zijn dat het langdurige succes van The National net te danken is aan die tandem.

Gast
geplaatst: vandaag om 02:50 uur

geplaatst: vandaag om 02:50 uur

Let op: In verband met copyright is het op MusicMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.