The Smashing Pumpkins - Cyr (2020)

Ik heb zelf weinig met de Pumpkins van de begin/midden jaren negentig. Ik vond en vind het eerste solo uitstapje van Corgan, TheFutureEmbrace, een prima album. Een mooie combi tussen post punk en synth pop. Dit album is een smakeloze hap, vleesch noch vis.

Wat was ik blij verheugd, een nieuwe Smashing Pumpkins.
Maar wat een K$%^*& plaat is het geworden. Lijken wel de Pet Shop Boys ofzo.
Ik haat beats en al helemaal als rockbands ze verwerken in hun muziek.
Sorry, maar ik wilde dit even luchten.

Oi oi oi. Dit valt me nog niet mee zeg! Ik ben zo te zien niet de enige die dit vindt, maar het is toch moeilijk voor te stellen dat de band is die bloedstollend mooie, spannende, originele muziek wist te maken waar je echt door geraakt werd. Dat gevoel roept dit album geen moment op, helaas.

Het klinkt allemaal nogal vlak en slap. Er zitten wel enkele goede songs op maar ook die
worden enigszins versjteerd door een gladgestreken geluid zoals al de nummers in een
te net pak zijn gestoken. Hoe anders klonk de band in hun begintijd. Daar is nu helemaal
niets van over.

Deze plaat breekt mijn Pumpkinhart op alle plekken. Dramatisch, alsof je naar Empire of the Sun luisterd.. maar dan met Billy op de vocalen. Vlees nog vis, een plaat zonder gewicht.

Save Your Tears is kippenvel! Prachtig!

Het treurigst vind ik nog wel om te lezen dat dit naar zijn eigen zeggen Billy's poging is een 'eigentijdse plaat' te maken. In welk universum leeft die man? Hij doet hoogstens eigentijdse bands na die bands nadoen die bands nadoen die veertig jaar geleden vooruitstrevend waren. Maar in zekere zin spreekt me dit toch meer aan dan alle voorgaande Pumpkins-platen sinds hun zogenaamde heroprichting. Die waren gewoon enorm niksig en obligaat. Deze is zo slecht, dat het weer interessant wordt.

Afgaand op de 5 video's lijkt mij dit een interessant album. Vooral de opener en het titelnummer spreken mij aan.
Maar ja, 20 tracks en 70+ minuten? Hadden max 50 minuten niet voldaan?

Een eigentijdse plaat met nummers die onderling inwisselbaar zijn... de backings van Sierra Swan & Katie Cole passen totaal niet bij de songs (bv Cyr & The Hidden Sun).

Draak van een plaat voor mij, the future embrace was achteraf gezien een tamelijk goeie plaat (live was dit een nachtmerrie om te aanschouwen, vooral meer een ego probleem).

De laatste 3 platen voor dit misbaksel waren tamelijk te verteren (buiten Monuments dan), maar hier kan ik niets mee: niet omwille van het gebrek aan gitaren of (live)drums (Adore is bv voor mij hun beste werk) maar door het zwakke generische songmateriaal die vooral erg vlak klinkt... misschien dat dit live nog beter uitvalt...

En toch ga ik hem kopen. Geld teveel, completiedwang. Ik weet het. Misschien vind ik hem over 10 jaar, op mijn 61e, wel goed.

Och, zoals hierboven al eens gezegd; hij is juist weer interessant omdat het zo'n epische misser is. Misschien is er nog wel een leuke limited edition deluxe boxset met coloured glow in the dark recycled splatter vinyl en button.

Uitverkocht. Maar de Collector's Edition met 12" D'Arcy Dartbord is nog wel leverbaar.

Jeetje, wat moet deze plaat slecht zijn.
Is er dan niemand die dit goed vindt?
Dat moet wel een teleurstelling zijn van zo een grote, beroemde band.

Ja, dat vind ik dan sneu.
Ik ben zeer blij met de laatste liveplaat van Soft Machine en de Pumpkinsfan gooien nu uit razernij hun helloweenversieringen stuk.

Het IS ook treurig Renard. Er zijn gelukkig een aantal mensen die dit een toffe plaat vinden, maar over het algemeen proberen we met elkaar de moed er in te houden door er maar grapjes over te maken... Pijn doet het wel.

Tamelijk matte plaat, die ook nog 'ns veel te lang duurt. Geen enkel nummer blijft in mijn hoofd hangen (ook niet als aan de hersenen knabbelende oorwurm, overigens, dus de balans slaat niet compleet negatief uit). De opwindende sound van de begindagen kan je natuurlijk niet gaan verwachten, maar zo'n vlakke plaat had ik ook weer niet verwacht (want het blijft toch Billy Corgan? En het blijft toch Smashing Pumpkins?).

Nou ja, 't kan niet altijd meevallen, zeker? Ik heb de commentaren bij dit album niet gelezen (ook niet op andere fora/media), maar het stemgemiddelde was me wel opgevallen, en trok me vreemd genoeg dan weer aan. En omdat ik in tijden van corona wat meer gelegenheid heb om muziek te beluisteren, kon deze dubbelaar er nog wel bij.

Ik zal Smashing Pumpkins dan toch maar vooral onthouden van die prachtplaten in de jaren '90, en natuurlijk van die keer dat ene Homer Simpson hem ontmoette:

Homerpalooza

2 sterren

De vooruitgeschoven singles vind ik nog wel aardig. Toch wel jammer van zo'n grote band. Het lijkt wel dat de inspiratie een beetje op was.

Helaas, het album duurt mij te lang. Waarom hebben ze zoveel nummers op het album gezet? Bij Mellon Collie werkte dat goed. Ja toch wel jammer. En ook nog allemaal van die gelijkmatige songs.

Dat is wel heel mild uitgedrukt. Persoonlijk vond ik het verval al ingezet worden bij siamese dream (te veel kwijl nummers in vergelijking tot het ijzersterke Gish) Op Mellon Collie waren nog een paar uitschietertjes.
Maar wat ik hier hoor?? Dit is bijna nog rampzaliger dan Coldplay. Hoe kan je hier nog achter staan als band.

Ik vind de eerste 4 albums gewoon top. En de albums van Zwan en Zeitgeist die vond ik juist heel teleurstellend.

Daarna hebben ze toch wel weer aardige platen gemaakt. Ik had ook een klein beetje hoop dat weer een aardige plaat zou worden, omdat ik nou net de singles nog wel kon waarderen. Als die er niet hadden opgestaan... nou ik heb hem met veel moeite afgeluisterd... Want na Wyttch begon ik toch wel saai te vinden. De twee beste songs The Colour Of Love en Anno Satana komen niet in de buurt van wat ze in de jaren 90 brachten.

En dat mensen vinden dat het soloalbum had moeten zijn. Volgens mij is The Smashing Pumpkins zo'n beetje een alter ego van Billy Corgan. Hij beweerde altijd al dat hij alles in zijn eentje deed.

Klopt, maar laten we de rol van Jimmy niet onderschatten. En qua stijl past dit toch meer bij wat hij onder eigen naam heeft uitgebracht. Dat Billy de Pumpkins is zal wel kloppen verder.

Ik heb zijn solowerk vaak overgeslagen. Dat ken ik niet zo goed.

Een album van iets over de drie kwartier en pakweg zo'n 10-12 songs plus een wat krachtigere en vollere productie had Cyr wellicht nog een voldoende opgeleverd maar nu is het maar een middelmatig werkstuk geworden met een (na een tijdje) zelfs vrij vervelend geluid.
Er zitten nog best een aantal aardige songs tussen, bijvoorbeeld Anno Satana, maar het klinkt alsof de band zonder enige bezieling speelt, iets wat uitmond in een slappe elektronische sound waar nauwelijks enig leven in lijkt te zitten. En dan komen op zich matige songs als onder andere Haunted of Ramona nog poverder over als ze al zijn. Derhalve is de speeltijd van ruim een uur en tien minuten natuurlijk veel te lang en voelen de laatste loodjes bijna als een martelgang.
Als frontman Billy Corgan hoopt met deze Cyr zijn Smashing Pumpkins nieuw leven in te blazen vrees ik dat ie zich kan gaan voorbereiden op een fikse teleurstelling.

Flarden foute Muse, flarden Bryan Ferry (Wrath), en de stem van Corgan klinkt nergens naar. Nee dit is een echte flop, klinkt als hele goedkope pop muziek bestemd voor een groter publiek (kids).
Alles klinkt hetzelfde, variatie is ver te zoeken. Maar die stem is het ergste, Billy bezoek een audicien zou ik zeggen en oordeel zelf

Naar mijn mening wordt dit album harder afgezeken dan nodig. Je doet het als band nooit goed: doe je hetzelfde als voorheen, ben je een sellout. Doe je iets heel anders, dan ben je ineens een andere band.

Dit is natuurlijk absoluut niet het beste album van ze. Maar over deze songs ben ik wel enthousiaster dan die op ‘Monuments’ en vergeleken met ‘SAOSB’ vind ik dit zeker geen achteruitgang, ook al wordt hier gekozen voor een wat vlakker, electronischer geluid.

Het is geen ‘love at first listen.’
De meeste songs zijn bij mij gaan groeien na meerdere draaibeurten. Maar het heeft wel iets, dit uitstapje. Ik denk dat we met het volgende (dubbel)album weer iets heel anders te horen gaan krijgen.

Pumpkins-albums moeten vaak even rijpen. En waar krijg je anno 2020 nog 70 minuten muziek op een cd? Waar voor je geld!

Het meest toegankelijke album (een dubbelaar dit keer) van de band tot op heden, vol poppy electronica en aanstekelijke melodielijntjes. Een gitaarsound is hier echter ver te zoeken, dus fans van het eerste uur zullen er waarschijnlijk weinig mee kunnen. Aanvankelijk klinkt alles behoorlijk vlak en voorspelbaar, maar gaandeweg begonnen zowel het geluid als de songs mij toch wel aan te spreken. Vooral het tweede schijfje bevat een reeks sterke nummers. Een track als Adrennalynne bijvoorbeeld is een schot in de roos. Iets als Tyger Tyger daarentegen is dan helaas nogal suf en saai. Overwegend is het materiaal wat mij betreft echter best de moeite waard.

Vandaag de lp weer eens opgezet (laatste keer via iTunes was december 2020 zag ik). Een jaar oud.

Gek genoeg kreeg ik er vandaag best een goed humeur van. Dan mag er een halfje bij wat mij betreft.