The Smashing Pumpkins - Cyr (2020)

8 van de 10 reeds vrijgegeven nummers vind ik goed tot zeer goed. Zeer gevarieerd ook, van stevige rock tot mystiek en poetisch. Anno satana, Wyttch en Ramona op repeat. Kijk uit naar de volgende 10 nummers! Billy Corgan is geniaal in zijn veelzijdigheid. Top 10 muzikant van de laatste 50 jaar!

Oude liefde roest niet, maar vergt wel veel van mijn geduld....

Smashing Pumpkins werd na Doe Maar en Prince mijn derde grote liefde (en toch ook wel de laatste). Natuurlijk is er genoeg liefde voor zoveel andere artiesten en bandjes, maar echt enorm fan-zijn? Nee, dat was aan die drie voorbehouden.

Bij de Pumpkins begon het ook al vroeg; ik was als 21-jarige gelijk vanaf het begin al verslaafd aan Gish. Waar de meeste aandacht uitging naar Nirvana en Pearl Jam (die ik ook helemaal te gek vond), daar was de liefde voor de toen nog langharige Billy, Jimmy, James en D'Arcy nog veel groter. Als een kind zo blij kon ik ze live zien in Rotterdam op Metropolis 1992 en Siamese Dream plus Mellon Collie bleken droom-opvolgers te zijn.

De eerste scheur ontstond bij Adore. Misschien werd ik ook wel te oud om nog echt een groot fan ergens van te kunnen zijn. Maar het was toch voornamelijk het gebodene dat mij een heel stuk minder deed. Of was de lat gewoon te hoog gelegd door de eerste drie albums?!

Er ontstond een wat aparte relatie met deze oude helden. Ik ben ze live blijven zien en de albums braaf gaan kopen bij elke release. Ook Zwan en Billy's solowerk is in huis gehaald.
Zo gebeurt het dus dat Cyr ook in mijn kast komt te staan, terwijl ik na de helft gehoord te hebben nu niet bepaald warm kon lopen voor deze nieuwe, toch wat aparte worp.

Maar misschien dat het album in z'n geheel draaien, de volle vijf kwartier lang beter uitpakt. Allereerst zal ik het verleden in mijn hoofd aan de kant moeten zetten, want anders gaat het echt niet lukken.
Het valt te prijzen om een nieuwe richting op te gaan, maar dan moet het wel goed gebeuren.

Jazeker, er zitten best catchy deuntjes tussen, maar dit soort electro-pop-rock is toch echt al eerder en beter te horen geweest bij andere bands. Maar welke dan? Tja, lastig. Het is allemaal wat flets en grijs waardoort ik er nu ook niet gelijk namen op kan plakken.

Cyr is leuk bedoeld, maar komt niet echt uit de verf. Maak er dan ook nog eens een dubbelalbum met twintig nummers van en dan begeef je je toch echt op heel glas ijs. En dat doet Billy (Billy ja, want Jimmy horen we nauwelijks en is James hier ook aanwezig?): hij bevindt zich op heel glad ijs en ik vrees dat ie toch heel snel naar de stoel zal moeten grijpen om zich staande te houden. Aandoenlijk? Voor een starter ja, maar als je op top-niveau hebt gepresteerd is dit ondermaats en niet om aan te zien.

Vergelijken heeft geen zin. Stilstaan ook niet. Maar mijn gevoel zegt dat het best wat beter had kunnen uitpakken als de nummers net even wat kruidiger waren, en het was wellicht beter geweest om dit onder zijn eigen naam uit te brengen. Want Cyr voelt eigenlijk veel meer als opvolger van albums als TheFutureEmbrace, Ogilala en Cotillions dan van Gish of Siamese Dream. Oh wacht: van Monuments to an Elegy of Shiny and Oh So Bright, Vol. 1..... aha...... dan praten we toch gelijk al weer anders.

Het is nog meer Pumkins-light en er valt een trend te ontwaren. Hoe dan ook maakt dat van Cyr een 'ach wel aardig album' en vergaloppeert Corgan zich toch echt net iets te veel aan dit project.
Ik hou mijn hart vast voor de aankondiging van het vervolg op Mello Collie and the Infinite Sadness.

Met z'n enorme wispelturigheid en nooit nagekomen beloftes wil ik Billy adviseren dit ook niet waar te maken. Maar of Billy zit te wachten op dit welgemeende advies van mijn kant...... we zullen het zien. Misschien is die toekomst toch nog wel shiny en oh zo bright! Zijn we Cyr ook wel weer vergeten tegen die tijd.

Wat een gezaag ! Ik was in het begin nog enthousiast. Maar dit is toch weer 12 nr’s te veel andere 8 was kort maar goed geweest.

Doe toch niet zo dramatisch. Oké ik ga mee met het feit dat dit niet onder de naam SP uitgebracht had moeten worden maar onder z’n eigen project naam.
Het gaat over de muziek zelf. Sferisch en past goed in deze periode van het jaar. Inderdaad zijn niet alle nummers raak maar dan heb je toch nog een album vol wat boeiend kan blijven. Buiten het feit of het niet wat voller ingespeeld had kunnen worden door de huidige bezetting.

Het treurigst vind ik nog wel om te lezen dat dit naar zijn eigen zeggen Billy's poging is een 'eigentijdse plaat' te maken. In welk universum leeft die man? Hij doet hoogstens eigentijdse bands na die bands nadoen die bands nadoen die veertig jaar geleden vooruitstrevend waren. Maar in zekere zin spreekt me dit toch meer aan dan alle voorgaande Pumpkins-platen sinds hun zogenaamde heroprichting. Die waren gewoon enorm niksig en obligaat. Deze is zo slecht, dat het weer interessant wordt.

Een album van iets over de drie kwartier en pakweg zo'n 10-12 songs plus een wat krachtigere en vollere productie had Cyr wellicht nog een voldoende opgeleverd maar nu is het maar een middelmatig werkstuk geworden met een (na een tijdje) zelfs vrij vervelend geluid.
Er zitten nog best een aantal aardige songs tussen, bijvoorbeeld Anno Satana, maar het klinkt alsof de band zonder enige bezieling speelt, iets wat uitmond in een slappe elektronische sound waar nauwelijks enig leven in lijkt te zitten. En dan komen op zich matige songs als onder andere Haunted of Ramona nog poverder over als ze al zijn. Derhalve is de speeltijd van ruim een uur en tien minuten natuurlijk veel te lang en voelen de laatste loodjes bijna als een martelgang.
Als frontman Billy Corgan hoopt met deze Cyr zijn Smashing Pumpkins nieuw leven in te blazen vrees ik dat ie zich kan gaan voorbereiden op een fikse teleurstelling.

Naar mijn mening wordt dit album harder afgezeken dan nodig. Je doet het als band nooit goed: doe je hetzelfde als voorheen, ben je een sellout. Doe je iets heel anders, dan ben je ineens een andere band.

Dit is natuurlijk absoluut niet het beste album van ze. Maar over deze songs ben ik wel enthousiaster dan die op ‘Monuments’ en vergeleken met ‘SAOSB’ vind ik dit zeker geen achteruitgang, ook al wordt hier gekozen voor een wat vlakker, electronischer geluid.

Het is geen ‘love at first listen.’
De meeste songs zijn bij mij gaan groeien na meerdere draaibeurten. Maar het heeft wel iets, dit uitstapje. Ik denk dat we met het volgende (dubbel)album weer iets heel anders te horen gaan krijgen.

Pumpkins-albums moeten vaak even rijpen. En waar krijg je anno 2020 nog 70 minuten muziek op een cd? Waar voor je geld!

Het meest toegankelijke album (een dubbelaar dit keer) van de band tot op heden, vol poppy electronica en aanstekelijke melodielijntjes. Een gitaarsound is hier echter ver te zoeken, dus fans van het eerste uur zullen er waarschijnlijk weinig mee kunnen. Aanvankelijk klinkt alles behoorlijk vlak en voorspelbaar, maar gaandeweg begonnen zowel het geluid als de songs mij toch wel aan te spreken. Vooral het tweede schijfje bevat een reeks sterke nummers. Een track als Adrennalynne bijvoorbeeld is een schot in de roos. Iets als Tyger Tyger daarentegen is dan helaas nogal suf en saai. Overwegend is het materiaal wat mij betreft echter best de moeite waard.