SAULT - UNTITLED (Rise) (2020)

Productieve groep dat SAULT hopen op pareltjes als Wildfires, Monsters en Bow van de voorganger.

Ja, 4 albums in 18 maanden zie ik. Ongekend productief. Ik had wel eens een nummer gehoord en heb met name Wildfires veel gedraaid, maar vandaag iets meer beluisterd en ik ben erg onder de indruk van deze anonieme groep muzikanten.

De vorige plaat is al goed, maar deze slaat echt alles. Het begint vol vuur, met enorm swingende nummers en opvallend veel batacuda-invloeden. Gaandeweg wordt de plaat steeds rustiger, maar zeker niet minder indrukwekkend. Scary Times is vooralsnog een van mijn favorieten, maar wie weet hoe zich dat de komende tijd ontwikkelt.

Los van de nummers ook waanzinnig geproduceerd trouwens. Zou me niets verbazen als dit het album van het jaar werd voor mij.

Ja, die zag ik ook niet aankomen! Ik ben pas met mijn eerste luisterbeurt bezig, maar wat ben ik blij met deze mysterieuze, creatieve groep, die ik graag volg. Een behoorlijke mix aan fijne invloeden, fris en modern, maar gelukkig i.t.t. 99% van de hedendaagse uptempo wel groovy, funky en vooral ook organisch klinkend (als tegenhanger van al die fantasieloze plastic opgepompte deuntjes).

Bijzondere groep deze SAULT, wat een talent.
Hier staan ook weer zeer bijzondere tracks op zoals Scary Times, Strong, Fearless en Free.

Dit album doet me door de strijkers ook wel denken aan Love & Hate van Michael Kiwanuka.

Houdt het dan nooit op met de ene op de andere parel van dit collectief!
Toch is deze nu wel mijn favoriet omdat er meer variatie aanwezig is disco/funk/soul maar dan van nu. Neem daar bij de lyrics van nu en je hebt volgens mij 1 van de toppers van dit maffe jaar. Fijn dat 2020 toch nog iets goeds brengt.

WTF ?!!

Wat een creatief clubje, ben benieuwd of ik hier wederom 4,5* kwijt kan.

Gewoon weer genieten dit album
Ongekend om 4 albums van dergelijke kwaliteit en variatie uit te brengen, laat staan op zo'n korte tijd

SAULT liefhebbers: als het wat meer naar R&B met een vleug neo-soul mag, check dan ook Cleo Sol - Rose in the Dark.
Nummers als Young love of Rose in the dark klinkt redelijk als SAULT, maar op de meeste andere nummers zal alleen de stem herkenbaar zijn.

Vorige UNTITLED album is langs me gegaan en moet nog beluisterd worden, deze daarentegen staat al het hele weekend op en klinkt weer als een voltreffer van SAULT.

Het is niet helemaal mijn genre, maar hier staan wel veel geweldig .geproduceerde nummers op, je schiet heen en weer door de historie van ‘black’ music.

De Volkskrant maakt me nieuwsgierig.
Untitled (Rise) ★★★★★ - digitalekrant.volkskrant.nl

Me too (zonder #) Inmiddels draaiend en zoekend naar de reden voor deze volle mep. Mwah....

Vooralsnog ontgaat dat mij ook.
Intrigerend is het wel.....

Vooral eerste helft is genieten. Tweede helft, wel oke.

Uit mijn tweewekelijkse nieuwsbrief over de beste nieuwe popmuziek (aanmelden kan hier):

Wie in deze tijd als artiest succesvol wil zijn, moet zichzelf als ‘brand’ in de markt zetten en een ‘fanbase’ opbouwen. Het is verfrissend dat het Britse SAULT daar mooi niet aan meedoet. In achttien maanden tijd bracht dit mysterieuze muziekgezelschap maar liefst vier albums uit, zonder optredens, interviews, videoclips en Instagram-posts. Sterker: het is nog steeds niet helemaal bekend wie er naast producer Inflo (Little Simz en Michael Kiwanuka) betrokken zijn bij dit collectief. Alles draait om de muziek.

Na het bejubelde Untitled (Black Is) van juni is daar nu al opvolger Untitled (Rise) en die is nog veel beter. Ook deze plaat biedt een mix van soul, funk, gospel en spoken word, maar daar zijn nu dance en disco aan toegevoegd. Vooral op de verslavende eerste helft zijn de invloeden van artiesten als Michael Jackson, Stevie Wonder, Marvin Gaye, The Roots en Massive Attack hoorbaar.

De spannende ritmes, drums en percussie zorgen voor een geweldige boost, waarbij je moeilijk stilt kunt zitten. Neem alleen al de Batacada-achtige percussiegroep die halverwege het groovende Strong wordt opgetrommeld en ook I Just Want to Dance opsiert. De opzwepende mix, waarin zang en samples elkaar afwisselen, doet denken aan The Avalanches’ Since I Left You (2001), waarop ook in sneltreinvaart een groot deel van de muziekgeschiedenis langskomt.

Doordat er muzikaal zoveel gebeurt, mis je aanvankelijk haast dat SAULT hier ook racisme en politiegeweld aan de kaak stelt. Dat gebeurt in de laatste vijf nummers op een meer ingetogen wijze. “Why do you keep shooting us?”, klinkt het op het sobere Uncomfortable met piano en spaarzame percussie. Het is knap dat op deze meesterlijke rijke plaat niet alleen woede hierover doorklinkt, maar ook de Bijbelse boodschap van hoop. Zoals op de prachtig gezongen afsluiter Little Boy: “Heaven’s angels / Is shining down on us / They won’t go away / God has chosen us”

Mooi stuk in de Volkskrant:


Wie zit er achter het steengoede en mysterieuze Sault, de Banksy van de muziekwereld?
- volkskrant.nl

dit is niet normaal goed. Staat untitled (black is) nu al in mijn lijstje van 10 platen van t jaar, komt deze binnen. En die is nog beter dan de vorige. Toen ik begin te luisteren, eerste nummer, dacht ik : Ok, wat dances, disco, funk en na een paar minuten breekt dat nummer open. Die drums, die ritmes, en dat stopt niet. Gewoon een hele plaat lang dansbaar, intens, en die teksten. Lang geleden dat ik zo een geheel hoorde.

Wat is dit?

Staat nu non stop te draaien hier.

De Banksy van de muziek? Maar dit lijkt toch helemaal niet op Massive Attack?

Over dit album:
Komt echt op een goed moment. Gedeeltijke lockdown, klotevirus om ons heen, we trekken ons weer terug.

Maar als we ons dan toch terugtrekken, dan doen we dat met deze plaat! Dansend door de kamer, opgezweept en verhit. Perfect medicijn tegen coronakaters...

Ok, wat moet ik hier nu mee? N.a.v. de hype onder de MuMe-gebruikers was mijn nieuwsgierigheid gewekt maar ontstonden er ook verwachtingen die deze plaat absoluut niet waar kon maken. Discojazz met trommeltjes, dat is doorgaans toch niet het terrein waar iedereen vol vuur over spreekt? En dat wordt afgewisseld met wat vage spoken wordachtige tracks, die vast heel revolutionair en empowered moeten klinken. Maar aangezien tig artiesten (vooral in de zwarte en/of feministische hoek) de laatste tijd iets soortgelijks deden, komt het mij eerder over als een tikje cliché. Waarom is iedereen hier zo enthousiast over?

Ik weet niet welke ik beter moet vinden deze of "Untitled Black Is" (eerder dit jaar), feit is dat het heerlijk is om naar te luisteren. Welke artiest of band heeft de luxe om 2 mooie albums te maken in een jaar tijd. Misschien hadden ze van de 2 albums er eentje moeten maken, dan hadden ze een klassieker gemaakt. Feit is wel dat ze beide in mijn jaarlijst staan.

Ehm, discojazz?? Wat is dat dan? En "het terrein waar iedereen vol lof over spreekt" vind ik helemaal vaag. Is dat een afgebakend terrein dan? Ik ben juist blij dat er ook eens aandacht voor andere genres is.
Overigens blijf ik het debuut "5" veruit hun beste vinden.

Ik had ook wat hogere verwachten. Bij diverse beschrijvingen van de muziek, en vergelijkingen die met acts als Soul II Soul gemaakt worden, líjkt het aardig in de roos te zijn; kijkend naar wat ik in muziek zoek, en naar een deel van wat er doorgaans op staat. In theorie moet het een match zijn.

Maar het heeft in de praktijk heel lang geduurd voordat een aantal tracks van dit album zou gaan beklijven. Eigenlijk had ik het na een luisterbeurt of drie al opgegeven. Ik hoorde wel dat het góed was, maar het kwam niet echt binnen. Maar doordat internetstations die ik regelmatig luister (o.a. Byte FM en BBC 6 Music) het album gingen belichten, zijn er sterk vertraagd alsnog vier (6, 9, 13, 15) blijven hangen. Enorme favorieten gaan ook deze vier niet worden, maar ze hebben wel wat.

Het vreemde is dat er inderdaad aardig wat ingrediënten aanwezig zijn om er een klik mee te kunnen hebben, maar één essentieel ding dus weer niet: de mysterieuze x-factor. En tja - ik vind het gevoel dat het oproept nou eenmaal het belangrijkste.

Hoewel ik het wel kan waarderen kan ik niet zoveel met de eerste helft van dit album. Het is een mooie blend van stijlen, maar ik heb het niet zo met al die drukke drums. Vanaf Free tot het eind vind ik het album prachtig. De rustige kant van het album spreekt mij dus veel meer aan.

Ik zie ook dat ze al een keer met Michael Kiwanuka hebben samen gewerkt. Tijdens het luisteren van het album doet veel van de muziek me aan Danger Mouse denken. Het orchestrale in de muzikale begeiding doet me erg denken aan de muziek van Mr. Mouse.

Ik zal het eerdere werk ook is opzetten. Al met al wel een mooie mix van stijlen.

Lekker plaatje.
Beetje overhyped door enkele recensenten wel.

Ook deze plaat weer erg tof. Samen met de voorganger een mooi tweeluik passend bij dit jaar. Free is mijn favoriet.

De hele hype rondom deze geheimzinnige groep is wat langs me heen gegaan, maar omdat dit album in allerlei jaarlijstjes opdook en ik een liefhebber van goede soul en funk ben, werd ik nieuwsgierig. Het verhaal is natuurlijk geweldig. SAULT komt ineens vanuit het niets met 2 albums binnen een jaar, en niemand weet wie er nou precies achter dit project zit. De Volkskrant wijdde er meteen een artikel aan waarin ze SAULT tot de Banksy van de soul/funk muziek kroonde. Het album werd daarnaast naast Marvin Gaye's What's Going On gelegd, het zou volgens de auteurs van het stuk even veel impact hebben. Volslagen idioot natuurlijk. Alsof je nu al een vergelijking kan trekken met dat icoonische album. Maar eerlijk is eerlijk, zoveel lovende woorden zorgde ervoor dat ik met hooggespannen verwachtingen aan dit album begon.

De teleurstelling kon niet groter. Ik verwachtte een totale overompeling. Dat de muziek zo geniaal zou zijn, de ze me zou weggeblazen en mij beduust achter zou laten. Maar de overompeling bleef uit, ik werd niet weggeblazen en veerde zelfs niet eens echt op van wat ik hoorde.

Begrijp me niet verkeerd, Ik vind het album een mooie trip van funk, soul en afrobeat. Maar niet iets wat ik niet al eens eerder (en beter) gehoord heb. Rise is best een fijn album, maar ik vind de knip en plak benadering van de verschillende stijlen lang niet altijd even prettig werken. Het klinkt gemaakt organisch. Alsof er een producer op z'n zolderkamertje heeft zitten knutselen en er een instagram filtertje eroverheen heeft geplakt. Ik mis de rauwheid van bijvoorbeeld een iconisch album als There's a Riot Going On, of de broeierigheid van een plaat zoals Voodoo. De muziek klinkt vaak alsof ze uit een doosje komt. Delen zullen live ingespeeld zijn, maar de drums klinken bijvoorbeeld lang niet altijd live, en ook gewoon wat braafjes. Had questlove de boel laten inspelen, dat had de nummers wat meer power gegeven. Nu klinken ze vooral anoniem, en zonder smoel. De spoken word stukjes werken ook niet echt mee aan een coherent geheel. Tegelijkertijd past deze benadering van een stijlenstampot en fragmentarische muziek goed bij deze tijd. Rise zal daardoor ongetwijfeld goed werken als playlist in een hip koffietentje.
Als album vind ik het lang niet zo sterk. Het heeft zeker zijn momenten, maar is wat mij betreft lang niet het meesterwerk wat sommigen er in horen.

Album dat tegen het einde aan meer begon te groeien voor mij.

Dit album (en het vorige) en de hype erom heen is aan mijn aandacht ontsnapt, maar nu deze albums op 1 staan in de top 40 van de Volkskrant, ben ik toch maar eens gaan luisteren..

(20 min. later)
Het is wel aardig, maar voor mij te lichtvoetig om direct veel indruk achter te laten..
Die vergelijkingen met Marvin Gaye en Public Enemy lopen sowieso op alle manieren spaak.
(40 min. )
De vocals en percussie zijn over het algemeen sterk. De afro en arabbeats zorgen gelukkig voor enige originaliteit, naast de wel zeer uitgekauwde disco dreuntjes en bleebjes...
Urgentie hoor ik echter nergens.

Jammer dat niemand het eerste album ("5" uit 2019) lijkt te luisteren. Is voor mij veruit de leukste van de vier.

zekers!!