London Grammar - Californian Soil (2021)

Volledige recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: London Grammar - Californian Soil - dekrentenuitdepop.blogspot.com

London Grammar kiest op Californian Soil deels voor een wat voller en meer uptempo geluid, maar de Britse band heeft ook haar uit duizenden herkenbare onderkoelde geluid behouden

Met haar eerste twee albums leverde London Grammar wat mij betreft twee voltreffers af. Het deze week verschenen Californian Soil is op het eerste gehoor net wat minder, maar het is wel een groeiplaat. Het is een album dat wat voller en wat lichtvoetiger opent dan we van de band gewend zijn, maar naarmate het album vordert hoor je steeds meer het zo herkenbare London Grammar geluid. En als de wat vollere klanken je niet overtuigen, is er altijd nog de geweldige stem van Hannah Reid, die het geluid van de Britse band ook op Californian Soil weer op buitengewoon indrukwekkende wijze naar zich toe trekt. Geweldige band en weer een uitstekend album.

Het is de herfst van 2013 als London Grammar de wereld eventjes tot stilstand dwingt met het bedwelmende donkere Strong. Deze derde single betekent de grote doorbrak van het uit Nottingham afkomstige gezelschap. Een zoektocht naar kracht, waarbij de kwetsbare Hannah Reid zich als een onzichtbaar middelpunt in haar eigen wereldje centraliseert.

Deze tegenstrijdigheid botst met het gegeven dat de getalenteerde frontvrouw opeens vol in the picture staat en dus als een sterke vrouwelijke persoonlijkheid gezien wordt. Juist door die herkenbaarheid krijgt ze de taak toegeëigend om zich uit te spreken, en telt haar mening wel mee. Op If You Wait plaatst ze zich naast Romy Madley Croft van The XX, die ook haar persoonlijke shit deelt om zelf een vervolgstap in het leven te maken. Daar ligt tevens de nadruk op de ijzersterke triphop achtige ondersteuning. Alleen ademt London Grammar vooral hoop uit, en treed Hannah Reid net wat minder introvert naar buiten.

Truth Is a Beautiful Thing voldoet aan de verwachtingen, en het fragiele heeft plaats gemaakt voor volwassen zekerheid, al blijft die aantrekkingskracht van de karakteriserende hemelse zang domineren. Toch blijft Hannah Reid moeite hebben met die aandacht en is ze er zich wel degelijk van bewust dat er van haar gevraagd wordt om deze om te zetten in een leiderspositie binnen London Grammar. Het lijkt mij een bewuste keuze om Hannah Reid nu als boegbeeld naar voren te schuiven om de vervlakking tegen te gaan.

Dat daardoor nog niet alles even pakkend uit de verf komt is een logische voortzetting. De kunst is het om je hierdoor niet teveel af te laten leiden. De frustraties en het gevecht met de demonen overheersen nog steeds op Californian Soil. De vocalist heeft zich al eerder openlijk uitgesproken over de benauwende positie van de zangeressen in het muziekklimaat en dat ze niet van plan is om die vrouwelijkheid aan de platenmaatschappij te verkopen om haar sexappeal tentoon te stellen.

Californian Soil opent ijzersterk met het filmische Intro, waarbij Hannah Reid de luisteraar meeneemt in haar rol als een verleidende Sirene die met dromerige klanken hypnotiseert en bemind. Er is gekozen voor een breed georkestreerde aanpak waarbij de strijkers eventjes die begeleiding van Dan Rothman en Dominic Major overnemen. Een meesterzet om zo af te trappen welke vervolgd wordt door de duistere dreampop van het titelstuk Californian Soil. Een gedurfde ontwikkeling, waarmee London Grammar uit die verstillende triphop sound stapt en meer kleur geeft aan de jaren tachtig. Dit alles in een hedendaags aarde donker Peaky Blinders getint sfeertje, omgeven door spookachtige vocale bijgeluiden.

Vanaf Missing is daar fragmentarisch die zekere hitgevoelige omslag, waarbij bijna vergeten wordt dat juist Hannah Reid zoveel diepere lagen toevoegt aan haar stem. Het is eventjes wennen nu ze die breekbare onzekerheid definitief verlaten heeft en ze haar twee collega’s dirigeert om dragende die positie als begeleidingsband op zich te nemen. Nog meer schud London Grammar die prachtige veilige eigenzinnigheid van zich af om op zoek te gaan naar nieuwe uitdagende invalshoeken. Ze lopen hiermee wel het risico dat de band vervreemd raakt met zichzelf en ze juist die beeldende sobere uitstraling opofferen voor solide uptempo beats.

Dit gaat ten koste van de nog steeds prachtige integere teksten. Het indringende Lord It’s a Feeling behoort tot die tekstuele hoogtepunten die Hannah Reid ooit beschreven heeft, en waarbij ze de private ellende publiekelijk deelt. Echter zonder het zorgvuldig gebruik maken van intimiteit en instrumentenkeuze wordt het een gehaast vluchtig liefdesliedje met halverwege pas de plek voor die gerijpte stem met een ruimtelijke postpunk kilheid. Zonde, want met het op zeer basic sprookjesgeluid terende All My love laat ze collega zangeressen vervagen tot nietszeggende schimmen, die al aarzelend een plek in haar schaduw innemen.

Het is een gewenningsproces, voor de luisteraar en de band, waarbij Hannah Reid de overige twee muzikale partners overstijgt. Op de tweede helft van Californian Soil is daar die beheerste somberheid, en treden de strijkers weer meer overwichtig op de voorgrond. I Need the Night leunt op dromerige retro new wave gitaarlijnen en pompende kletterbeats die de track pulserend uit de duisternis trekt. Dit overtreft London Grammar nogmaals met America, waarbij The American Dream de ultieme zoektocht naar het geluk symboliseert. Loslaten om weer verder te gaan. Misschien is dit ook wel de kern van Californian Soil. Het verleden laten rusten en je richten op de toekomst.

London Grammar - Californian Soil | Pop | Written in Music - writteninmusic.com

In tegenstelling tot nogal wat lauwe reacties alhier kreeg LG's nieuweling elders toch ook héél veel laaiende beoordelingen. Met hun topzangeres en andermaal een schare absolute topsongs is hun droompop hier verder gunstig geëvolueerd. Naar de mainstream? So what! Je hoort het, deze artrockband heeft echt nog meer dan voldoende soul onder de leden om het verder op hoog niveau uit te zingen.

Als je Hannah Reid in je band hebt, sta je al met 1 nul voor, wat een prachtige stem. Die stem geeft ook voor mij de voorzet in dit album. In zijn geheel is dit album iets minder dan zijn voorgangers maar het heeft wel een paar prachtige nummers in de spits, waarop de aanval wordt ingezet met Baby it’s You en Het titelnummer. De verdediging is gewaarschuwd.

En als ik de reacties zo lees doet deze het ook goed na de wedstrijd onder de douche.

De band London Grammar had zijn “one moment of fame” in 2014 toen de werkelijk prachtige single “STRONG” kortstondig in de Nederlandse Top 40 stond. Het juweeltje is te vinden op het debuutalbum “IF YOU WAIT”, dat in 2013 verscheen.
London Grammar is een trio dat in Nottingham Engeland werd opgericht en recent hun derde album uitbracht. Zangeres Hannah Reid drukt met haar zweverige stem een duidelijke stempel op de muziek van de band. Het krijgt daardoor een sober, sferisch karakter, zonder dat het, wat mij betreft, deprimerend wordt. Daarvoor zitten er te veel mooie momenten in de liedjes en dat geldt ook weer voor het derde album dat pas uitgebracht is, “CALIFORNIAN SOIL”. Het is de opvolger van “TRUTH IS A BEAUTIFUL THING”, dat in 2017 uitkwam.
“CALIFORNIAN SOIL” is ook weer een album waarvoor je moet gaan zitten om er rustig en geconcentreerd naar te luisteren. Het album heeft een duur van bijna 45 minuten en herbergt 12 liedjes. Na een bijna 2 en een halve minuut opstart, het toepasselijk getitelde “INTRO”, komen hele rustige nummers, enkele midtempo en ook wat meer uptempo songs voorbij. De ballads, zoals “MISSING”, “LORD IT’S A FEELING”, “ALL MY LOVE” met een minimale begeleiding, “TALKING” en het slotakkoord “AMERICA”, hebben vaak een beklemmende sfeer. Onder de noemer midtempo kun je het titelnummer plaatsen, “CALL YOUR FRIENDS” is dat ook, net zoals “I NEED THE NIGHT”. “LOSE YOUR HEAD” heeft een uptempo karakter, wat ook geldt voor “HOW DOES IT FEEL en “BABY IT’S YOU”.
De muziek van London Grammar is niet voor iedereen geschikt. Je moet van de stem van Reid houden, net zoals de soms breed uitwaaierende arrangementen. De samenzang geeft het geheel soms een gospel gevoel, maar het gebruik van het moderne instrumentarium , zet het ook wel in de electropop hoek. Misschien kun je het plaatsen onder de noemer droompop, maar dat laat ik liever aan de luisteraar zelf over.
Ik heb met plezier geluisterd naar “CALIFORNIAN SOIL”, maar blijf het hitje “STRONG” het beste vinden, dat ze tot nu toe hebben uitgebracht.