London Grammar - Californian Soil (2021)

Vanaf morgen leverbaar, maar de koudwatervrees doet ook mij afwachten totdat ik het album minstens eenmaal heb gehoord en ik - eenmaal besmet - het vinyl vaccin moet aanschaffen. Ook de prijs van de deluxe edition - boek met cd én 2* lp (ca 70,-) doet me vrezen. Het debuut in 2-cd versie was nog geen 20,-

Ik hoop dat Hannah 'deliver't'

Enige smacht naar muze Hannah is er natuurlijk wel ja...Dat hebben die gasten van CC goed aangevoeld.

Als m’n slurfie oren had, zou ik misschien ook 4,5* geven. Maar ik hoor nu echt niks anders dan tamelijk modale art pop, met weinig boeiende teksten.

Beter opletten bij biologie had je ongetwijfeld geholpen: als slurfjes een serieuze functie zouden hebben gehad in waarneming en interpretatie (van sensory input) zouden ze ongetwijfeld ook voorzien zijn van een cognitieve functie. Besef eens wat de impact zou zijn op een mens zijn seksleven van een denkend slurfje

Dat gezegd hebbend: album staat op - is aan te slingeren via Tidal (Spotify - geen idee) en het is nog niet de 4-4,5* sterren waarop ik had gehoopt; eerder 3 - 3,5*, maar dat kan nog veranderen. Hannah zingt tamelijk ingetogen en er worden aardig wat violen per strekkende meter uitgerold

Mand!

Wat boeit het dat de teksten weinig boeiend zijn want ze komen wel goddelijk uit haar keel, dat slurfie verhaal slaat nergens op. Ik moet nog even wennen aan het nieuwe album, kwam in eerste instantie minder binnen dan de 2 vorige.

Ze hebben zo lang gewacht om het album uit te brengen dat mijn opwinding weggeëbt was toen het uitkwam. Een eerste luisterbeurt brengt ze (nog) niet terug.

Prima album.
Wat mij betreft de beste dit jaar tot nu toe.

Hannah's stem blijft prachtig en er staan een aantal prima songs op dit nieuwe album. In zijn geheel wil het nog niet helemaal drie kwartier lang boeien. Ik ga hem zondagochtend nog maar eens opzetten, dat zou zomaar een half bonuspunt kunnen opleveren.

Ik vraag me af en toe af of je überhaupt oren hebt bij het lezen van je mening over albums.
Of ik dit album een kans geef betwijfel ik. Het is mijn smaak niet, misschien moet jij af en toe ook wat aan je voorbij laten gaan?

Nou de stemmen stromen hier binnen.
Hier draait het album voor de 2e keer en daar komen nog wel een paar draaibeurten bij plus nog wat bezinktijd voordat ik naar de stembus ga.

Het is je bekend dat je op elk moment een reeds geplaatste stem kunt aanpassen?

Nee want ik ben niet zo snel van begrip, daarom neem ik sowieso ook extra tijd

Dat is nou net een zwevende stemmer

Daar sluit ik me bij aan. Op het eerste gehoor wel een verrassend ingetogen album, maar eerst maar eens wat vaker beluisteren. Zou zomaar kunnen dat dit album niet meteen al zijn schoonheid prijsgeeft.

Voor mij een matig album bij Baby Its You krijg ik eerst het idee dat Coldplay speelt totdat Hannah laat horen wat ze kan, misschien een duet in de toekomst....

Conclusiie: Je gunt de zangstem van Hannah een ander productieteam en ander muzikaal bed.
of is dat een te hard oordeel?

Dat zal de band in ieder geval goed doen. Die eerste twee albums waren daarom zo gezapig. Deze productie doet het beter en gun ik haar ook veel meer. Maar hoe je het went of keert, het blijft een irritante stem.

Mijn god, wat een reactie geeft die coldwardkids toch steeds. "Het blijft een zeer irrante stem?". Gast, ga snel wat dance/jump muziek beluisteren en laat de volwassenen discussiëren over de plaat (hoe goed of slecht ze ook is). Maar "een irrante stem"... Hahahaha... Man man...

Huh, jij weet iets wat wij niet weten, ben jij van beroep misschien viroloog?

Volledige recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: London Grammar - Californian Soil - dekrentenuitdepop.blogspot.com

London Grammar kiest op Californian Soil deels voor een wat voller en meer uptempo geluid, maar de Britse band heeft ook haar uit duizenden herkenbare onderkoelde geluid behouden

Met haar eerste twee albums leverde London Grammar wat mij betreft twee voltreffers af. Het deze week verschenen Californian Soil is op het eerste gehoor net wat minder, maar het is wel een groeiplaat. Het is een album dat wat voller en wat lichtvoetiger opent dan we van de band gewend zijn, maar naarmate het album vordert hoor je steeds meer het zo herkenbare London Grammar geluid. En als de wat vollere klanken je niet overtuigen, is er altijd nog de geweldige stem van Hannah Reid, die het geluid van de Britse band ook op Californian Soil weer op buitengewoon indrukwekkende wijze naar zich toe trekt. Geweldige band en weer een uitstekend album.

Gisteren meteen bij het wakker worden geluisterd en gelijk ook bijna heel de dag! Lang wachten wordt beloond, want het bevalt me heel erg goed! Deze ochtend weer helemaal achter elkaar beluisterd. In zijn totaliteit iets minder dan de vorige twee albums. Maar wel een album die ten opzichte van alle nieuwe releases vanaf het afgelopen jaar tot nu veel beter scoort. Ja, ik kan wel zeggen dat London Grammar vanaf nu in mijn top 3 zit van leukste/beste artiesten.

Op volgorde van leuk naar minder leuk:

1. Californian Soil
2. All My Love
3. Lose Your Head
4. Missing
5. I Need The Night
6. America
7. Talking
8. Call Your Friends
9. Baby It's You
10. Lord it's a Feeling
11. Intro (heel erg mooi, maar als een losstaand nummer luister ik het denk ik niet snel)
12. How Does it Feel

Je bedoelt hier natuurlijk wenden in plaats van wennen, want dat laatste lijkt je maar niet te lukken. Als je Hannahs stem zo irritant vindt, zou ik maar gauw iets anders proberen, want zonder Hannah Reid geen London Grammar. De conclusie is dan simpel: London Grammar en jij, dat gaat nooit wat worden.

Hm, dus als je zegt "het blijft een zeer irritante stem", bedoel je dus eigenlijk "in combinatie met de instrumentale begeleiding vind ik haar stem irritant, maar niet in alle gevallen, zoals in Baby It's You". Dat lijkt me een wezenlijk verschil en is wel tamelijk verwarrend.

Hij houdt eerder van uptempo muziek en geen Lana Del Rey-gezeik, zoals hij het al eens verwoordde,denk ik.

Maar dan ben je eerder uitzondering wat betreft de old skool fans van deze band, denk ik. Het minimalisme in combinatie met haar stem kon me zeer bekoren en zelfs betoveren op zijn best.

Maar stilstaan is achteruit gaan. Baby it's you was een geslaagde lead single. Lose Your Head en How Does It Feel daarentegen zijn voor mij eerder plattere hitparade nummers. Niet per se slecht, maar ook niet bijzonder. Banaal radiovoer. En banaal was dit bandje niet..

Was in het begin een beetje huiverig voor de 3e van London Grammer, maar deze is zeker niet minder dan Truth Is a Beautiful Thing. De stem betoverd mij nog altijd, laat de verschillende remixes van Californian Soil maar komen. Net toch maar de Ltd. vinyl versie besteld, ik ben tevreden Californian Soil.

Ik heb deze ochtend (vrij naar Erik Mesie) stiekem gedoucht met Hannah - overigens geheel met instemming van mijn echtgenote: "Ga jij alvast douchen? En zet maar wat muziek op". Vol verwachting vanwege de twee eerdere uitstekende albums en vol van smacht vanwege die prachtige stem. Het bleek al snel een vrij lauwe, behoorlijk koude douche. Hannah wist mij anders dan voorheen geen moment in vervoering brengen. Het glazuur spatte meteen van mijn tanden bij het horen van het intro. Werkelijk mierzoete überkitsch. Wat volgde deed de temperatuur niet stijgen. Ik heb de douchecabine snel verlaten, Hannah achterlatend, of ze het nou leuk vond of niet.

Gedurende de dag nog een paar keer contact gezocht met Hannah. Je doet immers je best voor een goede relatie. Dat mocht niet baten, mijn eerdere vrees (zie mijn berichten hierboven) is bewaarheid geworden: een vlakke, erg glad geproduceerde plaat, met 'How Does It Feel' met zijn muzakachtige dancebeats als dieptepunt. Niet dat de vorige albums zo "schuurden", maar de vollere arrangementen met gladde, zoete synths gecombineerd met weinig sterke melodieën en zanglijnen maken de derde niet een boeiend album om naar te luisteren. Ik heb de eerste twee albums ook nog eens in de herdraai gedaan - je moet je immers weer bewust worden van hetgeen waar je ooit verliefd op werd - en dan valt meteen op dat die albums veel meeslepender zijn dan de huidige. Er zit op die albums meer melancholie in de muziek en "pijn" in Hannah's zang. En gewoon veel sterkere songs met meer zeggingskracht. Dit album raakt me op geen moment.

Ik ga morgen denk ik liever stiekem douchen met muze Elena of Catrin.

Volgende keer wat langer douchen met Hannah, de tweede helft van het album is veel beter dan de eerste helft

Het seksisme is redelijk stuitend, ik dacht dat dit een serieus forum van muziekliefhebbers is? Het lijkt eerder op het lezen van de whatsappgroep van een havo-3 klas.

London Grammar gaat gebukt onder het probleem wat ik met de vorige albums ook had: te weinig variatie. Je zou wensen dat er een keer wat extra muzikanten worden bijgehaald.

De galmende badkuip mix helpt dit album niet.

Want in zo'n Havo 3 app-groep viert seksisme hoogtij, het is misschien niet serieus hier maar dan toch erg informatief