The Nits - Hat (1988)

HAT 1988

Het was weer Kilo (1983) tijd, blikt de groep terug.
Net als na het grote nationale succes van Omsk (1983)
brengen The Nits na de internationale doorbraak met Mountains (1987)
een mini-album met zes nieuwe tracks uit. Hat (1988) is de naam.

Een meesterwerkje met slechts twee minder opvallende nummers.
Dat zijn de intimistische afsluiter The House en het woordenspel Blue.

Dat laatste nummer maakt van het woord blue de kleur blauw.
Ik kan het niet anders uitleggen ... maar The Nits schilderen
nu eenmaal met metaforen, met woorden en klanken.

Titelsong The Hat is een fragment uit een minutenlange
studiojam. Henk toonde geschilderde afbeeldingen en de groep
speelde al musicerend in op de getoonde begrippen of voorwerpen.
Henk zong daar dan een geïmproviseerd verhaal bij ... met resultaat.

Blijven over de drie juweeltjes van Hat.
De twee singles The Dream met een sterk metaforische Hofstede tekst
en The Train (altijd een beeld voor de levensweg van de ik-figuur).

Zelfreflectie troef op Hat en zo belanden we bij The Bauhaus Chair.
Eén van de alleroudste Nits composities die uit de lade werd gehaald.
Gek genoeg handelt de tekst ook over het terugblikken op vroeger.
Op de tijd met bassist Alex Roelofs en gitarist Michiel Peters.

Laat nu net die laatste in 1989 terugkomen met een éénmalig solo-album
boordevol kwetsbare miniatuurtjes over het (klein)bugerlijke bestaan.
Over het kind dat die in elk van ons blijft ronddolen.

Michiel Peters - Infant King (1988)

Een album dat ondertussen een collector'sitem werd.

Ik heb deze 12inch-EP ook in huis. Zette hem uit nieuwsgierigheid toch maar weer eens op, nadat ik met mijn oudere broer in een hardrockcafé in Eindhoven was en hij me daar vertelde dat er onlangs een documentaire van The Nits op televisie was geweest.

Deze EP is kort maar krachtig! Er staan bijna enkel sterke nummers op. 'The Train' is meteen een pakkende starter op de A-kant, en de derde track: 'The Dream' heb ik altijd een prachtig nummer gevonden. Dat is het nog steeds. Ook 'The Bauhaus chair' is prachtig om te horen. Misschien zijn The Nits op muzikaal gebied wel een van de beste bands die ik in Nederland ooit heb gekend.

Daarnaast ontdekte ik op dit album, dat de Heideroosjes waarschijnlijk beïnvloed zijn door 'The House'. In dat nummer wordt de zin 'Time is slipping away' herhaald. Het refrein van 'Time is ticking away' op Schizo uit 1999 van de Heideroosjes klinkt melodieus nauwelijks anders.

Vier maal perfectie, met ijzersterke melodieën, teksten vol melancholie en verlangen, en bovenal een warme, gloedvolle en heldere sound, zoals meteen al geïllustreerd door het openingsnummer met een tekst vol aankomst en vertrek (onderweg naar thuis of ergens anders, een metafoor voor de levensreis) en een arrangement met akoestische gitaar, brommende contrabas, simpel maar uiterst effectief slagwerk en vooral die "fluit-synthesizer" (op Daniel gebruikt Elton John een vergelijkbaar geluid, en daar noemt hij dat bij de credits een " 'flute' Mellotron"). The Bauhaus chair roept met z'n beklemmende toetsenwerk en z'n door het verleden bezwaarde tekst bij mij associaties met Japans Ghosts op, en het slotnummer is bijna onverdraaglijk triest : "...and I knew they were all dead and gone..." Elk geluidje klopt, en de keuze van elk instrument is smaakvol zonder "gepolijst" of voorspelbaar te zijn. Ik ben voor dit album altijd nèt onder de volle vijf sterren blijven steken, niet zozeer vanwege de korte speelduur alswel omdat het titelnummer en vooral Blue niet het niveau van de vier overige meesterwerken halen, maar dat kwartet is wel zó sterk dat ik nu toch verhoog.