Bicep - Isles (2021)

House/techno en full-lengths zijn traditioneel een lastige categorie. Een handvol artiesten slaagt erin om platen te maken met daarin een album-overstijgende spanningsboog, maar vaak ontstaat toch meer een losse collectie tracks dan een coherent werk. Het selftitled debuut van Bicep is om diezelfde reden een beetje aan me voorbij getrokken, waarbij het geheel amper meer is dan de som der tracks. Aangetrokken door übertoegankelijke en krachtige tracks als 'Atlas' en 'Saku' was ik niettemin wel benieuwd naar deze nieuwe full length - en zo heeft hij hier de hele dag aangestaan - afwisselend tussen voor- en achtergrond.

Ook deze 'Isles' luistert aangenaam weg, op het randje van cheesy maar vooral lekker kleurrijk en expliciet. Crispe geluiden en veel houvast en structuur. Toch hoor ik ook hier weer vooral losse tracks die schier willekeurig in volgorde staan. Behaaglijke nummers die zich heel makkelijk laten omarmen en die je zonder al te veel problemen overal kunt opzetten. Nummers waarvan je binnen 10 seconden denkt 'he, dit is een goede track!', maar die daarmee hun geheimen ook wel direct prijsgeven, zo lijkt het.

Grappig overigens hoe sterk afsluiter 'Hawk' (net als de cover art overigens) door de oude Autechre geinspireerd lijkt te zijn. De track doet zowel in structuur als klankkleur heel sterk denken aan veel werk op Incunabula of aan Eutow, alleen dan met een beat die 1 slagje dansbaarder is. Eigenlijk precies zoals op Warp Tapes '89-'93 ook veel te horen is. Tracks van 30 jaar oud die nog steeds vers klinken, en in mijn optiek ook soulvoller, robuuster en uitgesprokener dan dit zijn.

Voor deze zit ik ergens tussen 3* en 3,5*.