Bruce Springsteen - Lucky Town (1992)

Bij "Lucky Town" heb ik hetzelfde gevoel als bij "Human Touch". Zeker niet het beste werk van The Boss, maar zelfs een mindere plaat is nog steeds een stuk beter dan de gemiddelde release. Ook op "Lucky Town" speelt Springsteen zonder de E Street Band en dat is direct te horen. Bruce Springsteen klinkt dan gewoon anders, niet minder goed, maar anders, zeker niet slecht. Hoogtepunt van "Lucky Town" is het prachtige "If I Should Fall Behind", maar ook de andere nummers zijn de moeite waard. Niet memorabel, maar zeer zeker genietbaar.

Lucky Town, een companion piece voor Human Touch. Het is bij vlagen ook een antithesis voor Human Touch. Waar voor Human Touch allerlei hippe productiefoefjes zijn uitgehaald, is Lucky Town in al zijn eenvoud in Springsteen's eigen studio opgenomen. Waar op Human Touch een grote pot met bekende sessiemuzikanten werd geopend, speelt Springsteen de liedjes op Lucky Town grotendeels zelf in. Waar de songs op Human Touch doorspekt zijn met pop, gospel, soul en héél véél synthesizer riedeltjes bestaat Lucky Town voornamelijk uit meer bluesy gitaar-georiënteerde songs. Toch zijn er ook de nodige overeenkomsten. Ook Lucky Town kent een paar simpele uitbundige rockers als ''Leap of Faith'' en ''Local Hero'', vol met groots aangezette achtergrondkoren die impliceren dat dit album inderdaad rond hetzelfde tijdsbestek als Human Touch is opgenomen. Songs als ''Better Days'', ''Local Hero'' en ''Living Proof'' klinken net als ''Real World'' van het Human Touch-album vrolijk en jolig, maar bevatten telkens een diep persoonlijke tekst die doen vermoeden dat Springsteen hier tracht af te rekenen met een zware gemoedstoestand. ''Yeah just sittin' around waitin' for my life to begin/while it was all just slippin' away'', ''when you find yourself pretendin'/to be a richman in a poor man's shirt'' en ''you shot through my anger and my rage/to show me my prison was just an open cage''. Een veertiger die zich na hectische jonge jaren en een mislukt huwelijk achter zijn naam ten doel stelt dat zijn nieuwe familieleven koste wat het koste mòèt slagen. ''Better days are shinin' through''. Nog nooit was hij zo direct en to-the-point in zijn teksten als op dit album.

Er sprankelt hier meer urgentie af van Springsteen dan op Human Touch – het eigenlijke ''hoofdproduct'' om het zo maar uit te drukken. Anders kan ik het niet brengen. Het mag geen wonder heten dat het album in rap tempo is opgenomen en afgewerkt. Springsteen klinkt gepassioneerd en geïnspireerd. Naar mijn weten is er zelfs geen enkele outtake van deze sessies buiten het album beland. Het album is vele malen compacter dan Human Touch (waar dik twee jaar aan is gewerkt), doch werden er meer nummers van Lucky Town live gespeeld naarmate zijn wereldtournee vorderde, dan van Human Touch. Waar een song als ''Man's Job'' soms nogal ongemakkelijk met dito ongemakkelijke podiumact werd ingezet, daar werden songs als ''Lucky Town'' en ''Better Days'' met het nodige vuur en daadkracht gebracht. Het klinkt allemaal wat organischer en meer naar wat Springsteen uiteindelijk voor ogen had voor zijn nieuwe liveband. Er is zelfs weer ruimte voor een mondharmonica zo nu en dan.

Dat betekend niet dat dit album perfect is. Nee, verre van. ''Local Hero'' en ''Leap of Faith'' zijn wat generieke rockers die Springsteen op any given day uit z'n mouw gooit, en ''Book of Dreams'' is een wat aarzelend zoet liedje met misplaatste synthfills. Aan de andere kant brengt het album ook de sterke westernrocker ''Lucky Town'' en het ambigue (in de zin dat het zowel als huwelijks- als uitvaartlied kan worden gebruikt) ''If I Should Fall Behind'' dat in al die jaren is uitgegroeid naar klassiekerstatus. Voor mij een van de meest beladen composities van Springsteen, daar het lied in de prachtige ''MTV Plugged'' uitvoering op de uitvaart van mijn grootvader werd gedraaid afgelopen jaar. Dan volgt nog ''The Big Muddy'', gebaseerd op een gelijknamige Vietnam-protestsong van Pete Seeger, een moerassige meanderende blues dat doet denken aan de akoestische oerversie van ''Soul Driver'' zoals te horen op de Christic Shows om weer een link te leggen tussen Human Touch en Lucky Town. ''The Big Muddy'' is thematisch haast een voortzetting van de Woody Guthrie songs die Springsteen ten tijde van Tunnel of Love zong en alvast een voorbode op het Tom Joad-album dat hierna zou volgen. En dan is er nog ''Living Proof'' waarin Springsteen met de geboorte van zijn eerste kind in het reine probeert te komen met zichzelf.

Per slotsom horen we hier zeker een meer geïnspireerde Springsteen dan op Human Touch, maar ook hier bekruipt mij het gevoel dat er meer in het vat had gezeten. Waar ik bij Human Touch nog schreef dat ik de E Street Band niet per se mis, is dat hier wel het geval. Het geheel klinkt qua sound zeker meer aangenaam dan Human Touch, maar ik mis soms wat muzikaal vakmanschap tussendoor. Het ge-musiceer is allemaal wel heel basic en mist net dat beetje extra. Een ''My Beautiful Reward'' bijvoorbeeld wordt in een apart tempo ingespeeld en er danig snel doorheen gejast. Meer geduld was voor dit album op z'n plaats geweest. Lucky Town klinkt verder gewoon onwijs als een album dat voor de E Street Band is geschreven. Op momenten verwacht ik Federici's orgel te horen; op spaarzame momenten fantaseer ik de aanwezigheid van Clarence's sax in de mix en in mijn hoofd hoor ik 'Miami' Steve van Zandt op de achtergrond kenmerkend de refreinen van ''Better Days'' en ''Lucky Town'' meeschreeuwen. Latere live-rendities door de E Street Band lijken mijn vermoedens te bevestigen dat het album in de handen van de E Street Band op handen gedragen zou worden. Al ontkom je ook dan niet aan het feit dat een aantal composities gewoon niet van het hoge niveau is als dat we dat na al die jaren van Springsteen gewend zijn geraakt. Maar het album zelf is niettemin van een prima niveau en aardig onderschat. Ik verwacht in de komende jaren eigenlijk dat critici het album positiever zullen gaan benaderen. Dat begint bij mij in ieder geval wel steeds meer te gebeuren.