Bring Me the Horizon - Post Human: Survival Horror (2020)

Ze hebben weer wat bijzonders gemaakt... Het is een beetje een hak-op-de-tak-EP, waarop we keiharde metal horen maar ook, wel, Babymetal, electronic, autotune, en voluit popmuziek. En dat alles soms afgewisseld in hetzelfde nummer. Bring Me The Horizon speelt het beslist niet veilig, en dat kan ik waarderen, maar het is het voor mij niet helemaal. Ik hoop dat ze nog eens een echte metalplaat maken zoals Suicide Season of Sempiternal. En die zou er zomaar nog eens kunnen komen, dus ik hou ze in de gaten.

Fans die de hoop al hadden opgegeven na het aanhoren van de laatste paar albums zullen aangenaam verrast zijn met de openingstrack, Dear Diary, die er als vanouds ongenadig hard en bruut inbeukt. Ze kunnen het dus nog wel!, zal menigeen roepen. En inderdaad, de band kan het nog steeds. Deze EP, met 9 tracks bijna een volwaardig album, zwalkt nog steeds allerlei kanten uit en weet niet overal te overtuigen, maar het songmateriaal is in ieder geval wel lekker energiek, avontuurlijk en... behoorlijk heavy. Zelfs de track Kingslayer, met een gastoptreden van de dubieuze japanse formatie Babymetal, is eigenlijk best goed. Wie had dat ooit kunnen denken?

Eerste kennismaking met de band en mij bevalt deze (covidconcept) ep wel. Brengt een beetje een Hybrid Theory vibe met zich me.

Dit is top hoor, een beetje als Enter Shikari van hun Take to the Skies periode maar dan overal nog een stevige tand bij. Ik vind de features ook sterk uitpakken.

Helaas kon ik gisteravond niet bij het concert zijn en heb ik de afgelopen dagen dit album en That's the Spirit nog eens opgezet.

Mijn jongste zoon vond mij te oud voor het concert en wilde mij niet mee hebben met zijn vriendengroepje, maar moest later toegeven dat "ook heel wat meisjes hun vader hadden meegenomen" zodat ik niet had misstaan. Ik kreeg nog wel een T-Shirt om het goed te maken.

Nu had ik dus wat anders, van mijn zoon had ik mij sowieso niets aangetrokken, maar ik had er later toch spijt van. Het "spektakel", de hoofdact, speelde één uur en tien minuten maar de vocale inzet van Oliver Sykes was volgens mijn zoon dermate dat het ook niet veel langer had kunnen duren.

Ik heb concerten gezien die tot drie en een half uur in beslag namen maar intensiteit vergoedt blijkbaar veel. Ook dit album houdt het op een 32 minuten intensieve BMTH beleving en ik ga akkoord: waarom verlengen als alles optimaal gezegd en gedaan is. Het begin met Dear diary en Parasite Eve is ijzersterk en daarna neemt de krachtsinspanning wat af.

Ik ben niet zo'n voorstander van al die duetten, maar BMTH is ook na dit album (inclusief één met Ed Sheeran) daar mee doorgegaan terwijl ik zou zeggen dat ze zonder collaboratie sterk genoeg van zichzelf zijn. De vraag blijft of de band de lijn van die eerste nummers blijft volhouden, per saldo is Post Human: Survival Horror minder sterk dan het al genoemde That's the Spirit. Maar is het antwoord ja, dan kan Bring me the Horizon voorlopig nog wel een paar jaartjes mee.

Babymetal levert al jaren hoogstaande metal, klinkt alsof je er niet zo bekend mee bent en puur afgaat op het idee dat het een gimmick is? Want dat is het niet.