menu

Mogwai - As the Love Continues (2021)

mijn stem
3,69 (121)
121 stemmen

Verenigd Koninkrijk
Rock
Label: Rock Action

  1. To the Bin My Friend, Tonight We Vacate Earth (5:09)
  2. Here We, Here We, Here We Go Forever (4:45)
  3. Dry Fantasy (5:10)
  4. Ritchie Sacramento (4:12)
  5. Drive the Nail (7:14)
  6. Fuck Off Money (5:53)
  7. Ceiling Granny (3:58)
  8. Midnight Flit (6:08)
  9. Pat Stains (6:55)
  10. Supposedly, We Were Nightmares (4:36)
  11. It's What I Want to Do, Mum (7:23)
totale tijdsduur: 1:01:23
zoeken in:

avatar van Johnny Marr
4,0
Blinde aankoop. Dry Fantasy klinkt gewoon weer goed, zelfs lichtjes fantastisch.

avatar van spoiler
5,0
Hier ook blinde aankoop. Zal vast weer prachtig zijn.

Lachende derde
Prachtig wederom.

avatar van Johnny Marr
4,0
Mogwai -Ritchie Sacramento (Full Audio)

Nieuwe single, niet verkeerd maar niet zo weggeblazen als door Dry Fantasy. Weer eens een nummer met vocals, dat is al een tijdje geleden denk ik. Hoeft nooit zo voor mij tho, Mogwai met vocals. Zang is heel matig.

avatar van Poles Apart
4,0
Johnny Marr schreef:
Mogwai -Ritchie Sacramento (Full Audio)

Nieuwe single, niet verkeerd maar niet zo weggeblazen als door Dry Fantasy. Weer eens een nummer met vocals, dat is al een tijdje geleden denk ik. Hoeft nooit zo voor mij tho, Mogwai met vocals. Zang is heel matig.

Hier wat meer info over 'Richie Sacramento', het album en de originele songtitels van de band:

Mogwai share beautiful 'Ritchie Sacramento' video and talk "positive" new album

avatar van Mr.Domestica
4,0
Ik vind het een heel sterke single. Hoewel ik een voorkeur heb voor de instrumentale Mogwai, kan ik bv. Travel is Dangerous, Teenage Exorcists en zeker ook deze heel hard appreciëren.

avatar van Mr.Domestica
4,0
Zonet de live-stream van het nieuwe album gevolgd en het klinkt uiteraard opnieuw op en top Mogwai. De sound was perfect. Als de albumversies half zo goed klinken, dan wordt dit voor mij een kandidaat voor aoty.

Hoogtepunten tijden aan de stream: Ceiling Granny, Pat Stains, It's What I Want to Do, Mum en vooral Drive the Nail. Ook fijn om ze nog eens te horen uithalen met Like Herod.


avatar van spoiler
5,0
De drie uitgebrachte singles zijn zonder uitzondering weer erg goed. Nog een paar dagen geduld voordat de nieuwe plaat binnen is

avatar van OOOOO
Moeilijk moeilijk.. Ik was een enorme fan van 1997 tot 2003. Met 'Mr Beast' kwam de klad er in en heb ik alleen maar herhaling gehoord en weinig spirit meer.. Maar dat ligt waarschijnlijk aan mij. Na een aantal jaren in een postrockband gespeeld te hebben was de koek voor mij wellicht ook op. Ik luister elke release wel even, maar kom steeds weer tot de conclusie dat het mij niet meer kan bekoren. Ik luister af en toe nog graag naar de oude platen. En ik was, tot de kroegen dicht moesten regelmatig in Das Gift ( De kroeg van Barry Burns) Hier in Berlin bij mij om de hoek. Ontzettend aardige vent. Dus daar ligt het niet aan

avatar van philtuper
Ik snap het wel, OOOOO. Ik heb een vergelijkbaar gevoel. Ook met een band als Motorpsycho. De liefde leek onaantastbaar maar na jaren van trouw volgen raakte de koek toch op. De urgentie valt gewoon weg, de sound is zo vertrouwd dat iedere nieuwe aanvulling simpelweg steeds een beetje minder effect heeft. Neemt overigens niet weg dat je iedere keer weer hoopt dat ze je omverblazen zoals in de beginjaren. Welnu, dat heb ik bij deze Mogwai vooralsnog niet. De singles doen me eigenlijk weinig. Ze hebben ook zo veel goed materiaal gemaakt...

avatar van OOOOO
philtuper schreef:
Ik snap het wel, OOOOO. Ik heb een vergelijkbaar gevoel. Ook met een band als Motorpsycho. De liefde leek onaantastbaar maar na jaren van trouw volgen raakte de koek toch op. De urgentie valt gewoon weg, de sound is zo vertrouwd dat iedere nieuwe aanvulling simpelweg steeds een beetje minder effect heeft. Neemt overigens niet weg dat je iedere keer weer hoopt dat ze je omverblazen zoals in de beginjaren. Welnu, dat heb ik bij deze Mogwai vooralsnog niet. De singles doen me eigenlijk weinig. Ze hebben ook zo veel goed materiaal gemaakt...


Herkenbaar. En ja, ze hebben veel voor me betekent. Die fase was goed, maar nu zijn er anderen die veel voor me betekenen. Heb ze in 2015 nog eens gezien op het MELT festival. Wat ook echt een mooi optreden was. Maar nieuwe platen verkppen ze me niet meer helaas.

avatar van Johnny Marr
4,0
Dry Fantasy blijft anders wel een Mogwai-classic hoor, tranen in de ogen bij dat nummer. Figuurlijk dan, ik huil nooit.

avatar van luigifort
TRANE

avatar van JVT
JVT
Pas enkele nummers gehoord, maar die klinken lekker.
Ritchie sacramento zit al de hele dag in men hoofd. Straks de volledige plaat eens beluisteren. Zijn er nog nummers met vocals op deze plaat? En op andere platen van Mogwai?

avatar van Mr.Domestica
4,0
JVT schreef:
Pas enkele nummers gehoord, maar die klinken lekker.
Ritchie sacramento zit al de hele dag in men hoofd. Straks de volledige plaat eens beluisteren. Zijn er nog nummers met vocals op deze plaat? En op andere platen van Mogwai?

Op Fuck Off Money wordt er ook gezongen, enkel niet clean. Zowat elk album bevat een nummer met zang. Bv Travel is Dangerous en Teenage Exorcists. Het merendeel van de nummers is instrumentaal.

4,0
Typisch Mogwai-album (zeker na 2010): paar zeer goede nummers (de opener, Dry Fantasy wat het soort nummer is die je in het begin OK zonder meer vindt maar daarna alleen maar groeit), paar mindere goden die we ze wel eens beter horen doen hebben (fuck off money, ceiling granny), de obligate vocale track die wat dat betreft wel hun beste sedert lang is maar waar het gevoel dat Stuart Braithwaite een beperkte vocalist is toch weer aanwezig is en dan 3/4 in het album plots een paar fantastische nummers die zich kunnen meten met hun beste werk (midnight flit, pat stains). En zo was het toch weer de moeite waard om dit te beluisteren, vind deze over het algemeen toch ook wel wat sterker dan Every Country's Sun waar er nogal veel filler op stond. Al vermoed ik dat ook wat dit album betreft na verloop van tijd de toppers op de Mogwai-playlist gaan en de rest minder aandacht zal krijgen.

avatar van Poles Apart
4,0
Live vele malen imposanter en indrukwekkender dan op plaat, vooral de laatste jaren slaagt de band er niet in die kracht op hun albums te evenaren. Toch een band die ik lief heb en altijd zal blijven volgen.

avatar van rebjuh
4,0
Poles Apart schreef:
Live vele malen imposanter en indrukwekkender dan op plaat, vooral de laatste jaren slaagt de band er niet in die kracht op hun albums te evenaren. Toch een band die ik lief heb en altijd zal blijven volgen.

Daar sla je de spijker op z'n kop. Ik heb Mogwai zo'n vijf keer live gezien. Al die keren: FANTASTISCH. Alsof je tijdelijk in een andere wereld bent met alleen de intensiteit van de muziek. Prachtig. Maar geen enkel album is zo fantastisch als een van hun live optredens. En wat is dat eigenlijk mooi hè, dat een band zo fantastisch kan zijn, live. Heerlijk.

4,0
Live komen de rockers inderdaad meestal beter uit de verf, ik vermoed dat dat hier ook wel het geval zal zijn voor bv Drive The Nail en het afsluitend nummer. Op plaat zijn ze zeker niet slecht maar er is nog marge om wat meer kracht achter te zetten. De nummers die me het meeste bevallen in studio-versies zijn dan ook niet zelden diegene die het meer van hun textuur moeten hebben (Midnight Flit, Pat Stains) of rustiger van aard (Dry Fantasy) zijn.

avatar van Johnny Marr
4,0
rebjuh schreef:
(quote)

Daar sla je de spijker op z'n kop. Ik heb Mogwai zo'n vijf keer live gezien. Al die keren: FANTASTISCH. Alsof je tijdelijk in een andere wereld bent met alleen de intensiteit van de muziek. Prachtig. Maar geen enkel album is zo fantastisch als een van hun live optredens. En wat is dat eigenlijk mooi hè, dat een band zo fantastisch kan zijn, live. Heerlijk.

Dit, echt dit... Eén van de beste livebands ooit...

avatar van spoiler
5,0
Heel herkenbaar Mogwai. Maar wat een mooie betoverende sound heeft deze band. Inderdaad niet vernieuwend, maar het is toch juist mooi dat een band een uit duizenden herkenbare melodieën de wereld in slingert. Ik ga deze nog veel op de platenspeler leggen.

En hopelijk over een tijd weer eens live!!

avatar van erwinz
4,0
recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Mogwai - As The Love Continues - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Mogwai - As The Love Continues
De Schotse band Mogwai bouwt op As The Love Continues de spanning een uur lang op en af en imponeert met wonderschone klanken, torenhoge spanningsbogen en indringende geluidsmuren

De Schotse band Mogwai draait inmiddels al zo’n 25 jaar mee en heeft een aardig stapeltje albums op haar naam staan. Er zat er nog geen een tussen die ik koester, maar het deze week verschenen As The Love Continues zou hier wel eens verandering in kunnen brengen. Het is een typisch Mogwai album, maar waar ik in het verleden vrij snel afhaakte, luister ik keer op keer ademloos naar het nieuwe album van de band uit Glasgow. Hier en daar zijn de geluidsmuren angstvallig hoog, maar minstens net zo vaak zijn de klanken sprookjesachtig mooi. As The Love Continues is een prachtig album en het wordt alleen maar mooier wanneer je het vaker hoort.

Ik was tot dusver geen heel groot fan van de Schotse band Mogwai. Ik heb wel wat albums van de band uit Glasgow in de kast staan, maar ze komen er eerlijk gezegd nooit uit. Ik had daarom geen hele hoge verwachtingen van het deze week verschenen As The Love Continues, maar nieuwsgierig geworden door een aantal zeer positieve recensies ben ik toch gaan luisteren, om vervolgens al snel te concluderen dat Mogwai een geweldig album heeft gemaakt.

Het album opent prachtig met het beeldende To The Bin My Friend, Tonight We Vacate Earth, dat opent met zweverige klanken, maar langzaam wordt de spanning steeds verder opgebouwd en wordt het geluid steeds grootser en steviger. Het is muziek zoals Mogwai die al eerder maakte, maar zo mooi als dit hoorde ik het nog niet vaak.

In Here We, Here We, Here We Go Forever klinkt de Schotse band wat elektronischer en directer, maar wederom is Mogwai een meester in zowel het opbouwen van de spanning als in het van kleur laten verschieten van haar muziek. Het is ook in de tweede track typisch Mogwai, maar op een of andere manier pakt het me meer dan het oudere werk van de band en hoor ik ook meer de schoonheid in de soms behoorlijk overweldigende klanken.

Ook Dry Fantasy combineert wonderschone elektronische klanken met spanning die genadeloos wordt opgebouwd en ook dit keer combineert Mogwai breed uitwaaiende en beeldende klanken met flarden van toegankelijke popsongs. Die toegankelijke popsong komt er vervolgens met Ritchie Sacramento, dat zo op een indie-rock album uit de jaren 90 had kunnen staan.

Met Drive The Nail volgt een lange track waarin ijle synths en mooie gitaarlijnen elkaar prachtig versterken en waarin Mogwai nog maar een keer tekent voor fraaie spanningsbogen die eindigen in hoge gitaarmuren. As The Love Continues is dan inmiddels een klein half uur onderweg en heeft al driftig gestrooid met betoverend mooie muziek en songs die je direct vastgrijpen en pas weer los laten als de laatste noot weg ebt.

Er volgt nog een ruim half uur muziek die minstens even mooi is. Het is knap hoe Mogwai in iedere track weer kiest voor een net wat andere invalshoek en hoe lekker in het gehoor liggende songs en alle kanten op schieten geluidsexplosies en implosies elkaar nooit al te ver uit het oog verliezen.

Mogwai maakte in het verleden meerdere filmsoundtracks en ook As The Love Continues zou hier en daar prima als soundtrack dienst kunnen doen, al is de muziek van de Schotse band ook vaak behoorlijk heftig en is alle aandacht voor de muziek vereist om bij de les te kunnen blijven.

Typisch Mogwai lees ik op de diverse muziekfora, maar ik vind As The Love Continues echt veel beter dan andere albums die ik ken van de band. Zeker bij beluistering met enig volume of met de koptelefoon schotelt de band uit Glasgow je een wonderschone luistrip voor, die steeds weer fascineert en je nieuwsgierig maakt naar alles dat nog komen gaan.

Dit varieert van sprookjesachtige elektronische soundscapes waarin plotseling een spookachtig onweer losbarst, tot meer gitaar georiënteerde songs waarin de spanning al even fraai wordt opgebouwd, dit alles prachtig geproduceerd door Dave Fridmann. “Extremely loud and incredibly close” noemt The Guardian het. Het mag typisch Mogwai zijn, maar zo mooi als op dit album hoorde ik het toch nog niet vaak van de Schotse band. Erwin Zijleman

avatar van coldwarkids
3,5
Mijn god. Ceiling Granny

avatar van Poles Apart
4,0
En zie hier, zowaar een #1 album, voor het eerst, in de UK:

Mogwai score first No 1 album after 25 years: 'It's totally surreal'.

avatar van herman
3,5
OOOOO schreef:
Moeilijk moeilijk.. Ik was een enorme fan van 1997 tot 2003. Met 'Mr Beast' kwam de klad er in en heb ik alleen maar herhaling gehoord en weinig spirit meer.. Maar dat ligt waarschijnlijk aan mij. Na een aantal jaren in een postrockband gespeeld te hebben was de koek voor mij wellicht ook op. Ik luister elke release wel even, maar kom steeds weer tot de conclusie dat het mij niet meer kan bekoren. Ik luister af en toe nog graag naar de oude platen.

Heel herkenbaar, in die jaren heb ik ze ook regelmatig live gezien en ook alle albums en andere releases die uitkwamen gekocht. Maar met Mr. Beast was ik ze ook kwijt en daarna is het eigenlijk ook nooit meer goed gekomen. Ook live vond ik het een heel stuk minder geworden, al is de laatste keer dat ik ze gezien heb alweer een jaar of 10 geleden. Maar dat viel me toen (in Paradiso) zo tegen dat ik helemaal afgehaakt ben.

Nu wel weer een beetje aangehaakt, want dit is best een prima plaat. Zo goed als op Young Team of CODY wordt het nooit meer, maar vanaf Midnight Flit flakkert het Mogwai-vuur voor mij toch wel weer een beetje op. De nummers daarvoor voel ik niet helemaal. Het is te horen dat de heren veel filmmuziek hebben gemaakt, want er worden mooie sferen geschept. Maar compositorisch is de spanning er te zoeken. In Dry Fantasy mis ik bijvoorbeeld wel wat ontwikkeling. Andere nummers zijn dan weer wat flauwe echo's van vroeger werk, vooral bij Ceiling Granny heb ik een gevoel van 'been there, done that'.

avatar van Johnny Marr
4,0
Fuck Off Money is wel heel erg Hunted By a Freak. Toch weer een 4, heerlijk album.

herman schreef:
vooral bij Ceiling Granny heb ik een gevoel van 'been there, done that'.

Bij dat nummer krijg ik dan weer neigingen om dingen kapot te maken, op een goede manier. Misschien komt het doordat ik ze heel wat minder lang ken dan jij...

3,5
Baanbrekend nieuw is het allemaal niet, maar ik vind het toch wel weer een sterk album. Mooie, sfeervolle composities, goede dynamiek, bovenal ook eigenlijk alleen maar sterke tracks - single Ritchie Sacramento vind ik misschien nog wel het minste nummer van de plaat.

Het album moet nog wat rijpen hier, maar het zou me niets verbazen als dit uitgroeit tot hun beste album van de afgelopen 10 jaar - misschien zelfs wel 20 jaar...

avatar van AOVV
3,0
Dit album bevat erg mooie passages, maar een uur is me wat teveel van het goede. Dry Fantasy, Ceiling Granny en It's What I Want to Do, Mum zijn erg fraaie composities, en Fuck Off Money lijkt me een tamelijk balorig (en prettig) statement.

Ik ervaar echter minstens even vaak een zeker vorm van saaiheid, wat dit plaatje prima geschikt maakt als achtergrondmuziek. Qua spanning blijft het wat op de vlakte, en daar moet deze veelal instrumentale muziek het voor mij toch van hebben.

3 sterren

Gast
geplaatst: vandaag om 19:53 uur

geplaatst: vandaag om 19:53 uur

Let op: In verband met copyright is het op MusicMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.