Simple Minds - Live in the City of Light (1987)

??? Dat is nou juist wat de Minds niet doen, maar veel andere bands wel (de rockbandjes van tegenwoordig).
Luister bijvoorbeeld naar Ghostdancing, Promised you a Miracle of New Gold Dream, dit zijn toch uitvoeringen die erg verschillen met de studio-versies.

Over het geheel vind ik dit geen slecht album...maar ja als ik al zo het bericht begin...ben ik er nou ook niet echt door geraakt.
Ik vind de Simple Minds een symphatieke band, die -voor mij- een aantal nummers hebben gemaakt, die ik ook nu nog steeds prachtig vind.
Ik heb de SM pas leren kennen ten tijde van Don't You Forget About Me, daarvoor begrijp ik, hebben ze ook mooie dingen gedaan. Getuige ook het sterke Waterfront en de opener Ghostdancing. Voor mij zijn de SM m.n een band die het beeld oproept uit de jaren tachtig, samen met DD, DM, TfF, OMD en ja eigenlijk ook wel U2.
Maar dit "live" album (naar ik begrijp is er het e.e.a aan gesleuteld...maar aan welk "live" album niet, vraag ik me af), heeft best wel zijn sterke momenten. De stem van Jim Kerr, is af en toe op het randje van pathetisch en irritant, maar dat vind ik van Bono ook.
De band speelt verder retegoed en nummers als de genoemde Ghostdancing. Waterfront (favoriet) en Alive and Kicking (ander favoriet) worden prachtig gebracht. De andere bekende nummers als Promised You a Miracle/Don't You Forget About Me en Sanctify Yourself doen het bij mij ook goed. Het oude werk voor '85 is denk ik best wel de moeite waard om eens uit te zoeken.
Jammer dat ze na de tachtiger jaren, wat uit de gratie zijn geraakt.

Ik moet zeggen dat is straal achterover donder van al deze reviews hier...zoveel geven af op de band alsof ze net weet ik wat voor criminele daad begaan hebben, en waar gaat het dan uiteindelijk over...ze hebben het een het ander bijgemixed....Oh, nee dat hebben andere bands ook nooit gedaan.....Zoals Dire Straits On The Night....walgelijk bijna.....Madonna Confessions Tour...

Dit het eerste album dat ik ooit kocht van the Simple Minds. Ik herriner mij al die hits nog van de jaren 80 en hoe groot ze waren...velen lijken van mening te zijn dat ze zijn afgegleden...wellicht kunnen we een band ook de ruimte geven om nieuwe regionen aan te boren....Ook al ben ik echt niet van mening dat hun muziek zover verschilt van hun jaren 80 werk. Ik bedoel niet zoals bijvoorbeelde U2, die compleet de weg kwijt lijken te zijn.

Ik moet zeggen dat hun laatste album Graffity Soui toch wel weer echt lekker was...Maar goed vond Good News Ook heel erg mooi. En op Real Life stonden ook hele mooie nummers.

Anyway, deze cd.....ik denk een van de live klassiekers uit de jaren 80...wat een power en wat een schitterende uitvoeringen...en de keuze van nummers zijn van een heel constant niveau...waar er inderdaad een aantal fantastisch zijn verbouwd....East at Easter, Book of Brilliant Things, New Gold Dream.......ontzettend mooi.

Vanavond in Dublin naar het concert...de setlist ziet er fantastisch uit.....kijk er erg naar uit.............OMD in het voorprogramma....bring it on....zou ik zeggen........

Er valt best wat te klagen over dit album, maar dit niet. Nogal wat nummers komen in (drastisch) afwijkende versie voorbij.

In deze periode van hun carriere was het verval duidelijk. Live was het een ultra commercieel glad jaren 80 bandje geworden die hun eigen nummers uit hun toptijd 1980-1984 vakkundig tot vervelende lang uitgesponnen nummers maakte. Het lijkt wel of het enige belang in deze periode commercieel scoren was, waardoor de oorspronkelijke fans vervreemde van de Simple minds en de band de rug toekeerde. Het is nooit meer goed gekomen met deze band.

Van dit album heb ik het nummer Big Sleep even aandachtig beluisterd, maar weg mooie fluwelen keybord sound. Dat nummer is natuurlijk wel vergelijkbaar met het studio nummer, alleen de subtiliteit wat ik nu juist zo goed aan de studio versie vind is op dit live album compleet weg. Voor mij is eigenlijk wel duidelijk dat ik niet zo van deze band houd als live band, en dan zeker niet om er een cd van te gaan kopen.

Naar een optreden is iets anders, en dat is van de meeste artiesten zeker wel de moeite waard.

Inderdaad.
Hetzelfde EO-gehalte van de versies van de Sparkle In The Rain-nummers irriteert me ook mateloos.

Dit is totaal complete onzin wat je hier opschrijft.

Deze plaat is gemaakt op de piek van hun carriere. New Gold Dream was artistiek hun beste plaat. Sparkle in Rain en daarna Once Upon A Time waren commercieel hun beste platen en daarna kwam deze plaat die toen ontzettend goed werd verkocht. Daarna kwam Street Fighting Years met Belfast child, This is Your land, Mandela Day, Kick It In, etc en commercieel een nog groter succes. Het verval kwam met het vertrek van Michael McNeill in 1989 en de daarna opgenomen Real Life plaat in 1991. De Live in Verona registratie uit 1989 zijn de laatste concerten met McNeill geweest en daar is de verveling en verval wel zichtbaar.

Dat Simple Minds live niet perfect waren en dat (achteraf pas bekend) e.a. op deze plaat overdubbed en gemixed is, geeft niet aan dat deze plaat geen groot commercieel succes was. B.v. de Live in Paris plaat van Supertramp en nog vele andere live platen uit de jaren '80 zijn in de studio geremixed en verbeterd. Dat was toen een standaard behandeling om live registraties te verbeteren voor het uitbrengen op LP's.

De Real Life en Good News From the Next World platen werden commercieel ook goed verkocht en de tour in 1995 (uitverkochte Statenhal Den Haag) was ook goed. In deze periode was de band muzikaal gezien perfecter dan in de jaren '80, maar de essentiele Simple Minds sound van McNeill en Derek Forbes was verdwenen.

Geweldig album. Vooral de kwaliteit is verbluffend!

Dat krijg je als je het in de studio nog wat af gaat mixen, bij gaat sturen, net als Supertram's Paris.
Laat niet onverlet dat het een prima album is. Voor een kwalitatieve live geluid, moet je Neil Young's Live in Massey hall eens luisteren.

Het is het eindresultaat dat telt.

Niettemin is Live in Massey Hall evengoed een geweldige plaat. Echter is dit een plaat die ik sneller opzet, omdat het toch wat vlotter is.

Geweldig live album vind ik dit! Bijna alle krakers komen voorbij. De meeste in een wat hardere versie dan het origineel. Dat hebben veel bands uit de jaren 80 en dat bevalt me wel.

De drumsound vind ik beetje saai vergeleken met de studioalbums, de zang daarentegen erg krachtig en expressief.

bij nummers als ´new gold dream´ en ´somewhere´ vind ik dat allebei een nadeel, ze missen daardoor het dromerige. bij ruigere nummers als ´waterfront´ en ´book´ juist een voordeel...

De versie van New Gold Dream op dit album is, samen met de live versie van 11 'O clock tick tock van U2, het beste live nummer dat ik de afgelopen 30 jaar heb gehoord.

Verschijnt op 19 september een nieuw dubbel live album? Op de een of andere manier boeit het me maar matig.

Mijn commentaar op dit album heb ik al eens geventileerd, maar er viel mij laatst, terwijl ik op YouTube interviews beluisterde van Kerr, iets frappants op.
Bij de promotieinterviews voor dit album ging Kerr nogal tekeer tegen de (serieuze) muziekpers. Hij verweet hun ivoren toren gedrag en verdedigde SM muzikale richting. Hij vond zichzelf begin jaren tachtig een voyeur en SM muzikale poseurs. De muziek van OUAT en ItCoL was daarentegen eerlijk en uit het hart.
In recente interviews vertelt Kerr juist dat hij trots is op de albums EaD en SaF en zich daarop weer heeft kunnen inspireren voor het schrijven van nieuwe nummers.

Tjonge! Muzikale poseurs... Tja, ze deden wel erg hun eigen ding. Gelukkig maar, ik zou deze albums niet willen missen! Maar ook de 'andere periode' niet. Ik kan beide periodes erg waarderen. Jim stiekum ook wel denk ik, ook al veranderen zijn herinneringen door de tijd.

Bad Request - play.com

+

Bad Request - play.com

Hier staan 2 verschillende concerten van 2011 te koop. Weet iemand meer?

Via Play.com heb ik al gekocht, het is betrouwbaar en goedkoop.

Raar dat niemand interesse heeft in de hierboven vermelde albums.

Sons of Fascination, nieuw nummer . Ik heb het niet zo op live albums van Simple Minds en al helemaal niet na 1983. Ik heb enkele bootlegs van concerten uit 1981 en 1982 en dat is voor mij genoeg.

Als jij al geen belangstelling hebt, wie dan wel

Ik dacht zo: Premonition!

Ik mag Simple Minds graag horen live. Ook anno nu. Wie weet schaf ik deze albums ooit nog eens aan. Ik heb echter een aantal live cd's van ze en dat vind ik tot nu toe eigenlijk wel voldoende.

Mager album.Kerr overschreeuwt zichzelf regelmatig en de band verzuipt zichzelf in een gladde en poppy sound om maar de grote stadions te kunnen bespelen.Door een hoop echo toe te vóegen denken ze er nog mee weg te komen ,maar het werkt eigenlijk alleen maar op de lachspieren.ik geef 2 sterren en das voor iedere cd 1.Someone Somewhere In Summertime gaat nog en op cd 2 is New Gold Dream nog te doen.Voor de rest is het armoede troef.

Grappig hoe met het verstrijken der jaren een mening kan veranderen.
Beter dan het origineel, hoe kom ik er op?

Echt geen schande dit te vinden. De versie op NGD is totaal anders van de versie hier. Beiden hebben iets speciaals. In deze liveversie komt de gitaar van Burchill meer tot zijn recht en is de solo als een orgasme, om dan zacht en dromerig af te sluiten met het toetsenwerk van McNeil. Bekijk er de beelden van de clip in dat kerkje bij en het is helemaal 'wow'. Hun tweede mooiste clip, na 'This is your land'. Maar toegegeven, NGD blijft hét absolute meesterwerk.

Blijft doodzonde dat Speed Your Love To Me en The American niet op dit album terecht kwamen. Dat speelden ze wel namelijk tijdens OUAT-tour.
Album blijft wel overeind staan door kwaliteit van de nummers op zich, maar ik heb/had wel betere uitvoeringen gehoord van sommige songs. Waarom de volgorde van setlist door elkaar gehaald moet worden, is mij een raadsel. Ze begonnen met Waterfront destijds, waarom dan niet op dit album? Beste opener ever lijkt mij voor de Minds. Fade-ins en outs vind ik ook altijd onnodig en storend op live albums (hier bij Ghostdancing, Alive & Kicking, Sanctify)
Mooiste nummer imo blijft Someone Somewhere met een extra viooltje van Lisa Germano, die tijdens SFY tour daarna meedeed. Mooie meid toen... dacht destijds dat Charlie daar wel achteraan zou gaan, die keek wel erg vaak haar kant op. Of hij was gewoon blij een keer wat anders te zien dan Jim.

Die Fade-ins en outs waren destijds nodig omdat in de 1980s platen nog primair op LP uitkwamen, en een LP niet plotsklaps kan beginnen met luidkeels gejuig.

Ik vind deze live versie van New Gold Dream erg fraai, en een nuttige aanvulling op hun euvre omdat ie zo verschilt van het origineel.

Nodig omdat het op nog LP uitkwam?? wat heeft dat r nou mee te maken?
En buiten dat, gejuich kun je wel infaden en dan begint het nummer (vanaf eerste akkoord of aankondiging). Maar hier zit de gitaar al in de fade-in, die wordt sterker en sterker. En dat vind ik minder. Ik wil het nummer vanaf begin horen, niet pas na 4/5 seconden en dan harder...

Zo moeilijk is dat toch niet voor te stellen? Omdat er maar circa 20 minuten op een LP-kant kan staan. Deze dubbel-LP had vier kanten, dus 4 fade-ins en vier fade-outs. Op CD klinkt het inderdaad raar om midden in het album zo'n fade-out-fade-in te horen.

Dat van die gitaar al in de fade-in, dat is denk ik vooral een artistieke beslissing. Ik heb er geen moeite mee.