Simple Minds - Live in the City of Light (1987)

Als het 22 mei ook zo goed is, dan heb ik een mooi feestje in mijn achtertuin.

Dit moet één van de beste live-albums ooit zijn. Wat is dit ongelofelijk goed. Toch klinkt het niet altijd overal even zuiver, wat een klein minpuntje is.

Mijn eerste lp ooit.
Mijn liefde voor de band begon met deze dubbelaar,en was een prima aanvang om vooral het oudere materiaal te ontdekken.
Dit album stroomt door mijn bloed en kan ik nog moeiteloos meezingen (inclusief iedere drumslag,gitaarakkoord,basnoot,pianopartij).

Bij het beluisteren van de originele tapes van deze concerten is wel duidelijk te merken dat er behoorlijk gemixed is,en toen al duidelijk was dat Kerr's stem al veel glans verloren had.

Ik ben ooit naar het concert van de heren in De Kuip geweest. Dat was na de release van SFY. Speelden ze eerst 3 nrs van die plaat en daarna knalde Waterfront erin en begon het feest. De setlist van die avond kwam verder behoorlijk overeen met de nrs op deze dubbelaar, welke ik dan ook koester.
Het enige storende vond en vind ik nog steeds die politieke statements (want afgekeken van Bono). De muziek is OK.

vind ik trouwens ook heel storend als bono dat doet, op zijn laatste tournee ( Vertigo-tournee) vroeg hij in Brussel allemaal te sms'en naar een bepaald nummer om te storten. Laat de show toch gewoon voortgaan AUB, is mijn antwoord.

Mooi he, na al die concerten eindelijk een live album van ze, het leuke is dat ze de studionummers vaak een geheel nieuw arrangement geven, zoals East and Easter erg mooi gedaan. SM zijn uiteraard live-beesten en op dit album kan je dat horen

Dit was de laatste LP die ik toen van ze kocht.
Aardige plaat, maar dat Messias-gedoe en die soul-covers tegen het einde zijn heel vervelend.
Toen Belfast Child daarna verscheen tesamen met al dat benefiet-gerompslomp zag ik de bui al hangen.
Dit was niet meer de band die ik een paar jaar daarvoor had leren kennen. Zonde!

3.

Ik heb zowat hetzelfde gevoel bij dit bandje. Zowat alles van hiervoor is schitterend, nà Belfast Child was het VUUR er echt wel uit en het vet van de soep, zoals wij Vlamingen dat zeggen.
En deze liveplaat klinkt niet erg lekker ook, die eindmix klinkt nogal steriel en koel.

***

Inderdaad, Patrick. Vanaf hier nam de plichtmatigheid en overmatige bombast het volledig over van wat er nog aan elan en vitaliteit in deze band zat. Ze gingen zich na het Amerikaanse succes waarschijnlijk erg 'groot' voelen en dat merk je aan de uitvoeringen en zie je aan de cover.

Verschrikkelijke plaat, het glazuur springt van m'n tanden bij de versies van New Gold Dream.

Eerlijk gezegd vind ik deze versie van Promised You A Miracle redelijk verrassend en beter dan het origineel.

Ik vind dit album echt een zwakke bedoening, sommige nummers gaan er nog door maar zoals al eerder vermeld is, de nummers van New Gold Dream worden hier echt slecht uitgevoerd.
Ze zouden beter eens een live-album uitgeven uit hun vroege 80s periode (Empires & Dance, Sons & Fascination) in plaats van dit bombastisch gedoe.

Ach is de tandarts ook weer blij!

Ik vind dit ook een verschrikkelijke 'live'cd. Tussen haakjes want er is ge-edit, gerommeld met de volgorde van de songs en ze hebben zelfs aan Derek Forbes (die ze twee jaar eerder uit de band hadden gegooid) gevraagd een baspartij in de studio in te spelen.
Waarom inderdaad niet dat geweldige concert in De Vereeniging in Nijmegen uit 1983 uitbrengen? Of Utrecht 1982? Of een van die andere mooi opgenomen concerten uit de perode 1979-1984?

Ik had het niet beter kunnen zeggen

Er gebeuren vreemde dingen. Ik was toch zeker hier wat neergeschreven te hebben (lang geleden). Maar nu zie ik dat niet meer staan... maar goed.

Wel, het is al door velen gezegd. Simple Minds. Een band met zulke goede live-reputatie komt met dit allesbehalve live-album af... Zo veel aan gefoefeld en bijgestuurd nadien in de studio dat het woord "live" hier niet op zijn plaats is.
Als "live-album" FAALT dit album dus 200%
Maar los van alle voornoemde factoren is het an sich beste een lekkere plaat...

Alleen, ik heb heel wat foffere en dynamischere (zij het niet officiele) live-registraties van de band in huis ! De band die trouwens ook nu Live nog heel scherp staat....

In deze periode leerde ik Simple Minds kennen en heb hier nog steeds prima muzikale herinneringen aan. Nou is de dramatiek van de jaren 90 wat verder van me verwijderd en zo ook het gemak waarmee ik naar deze muziek luister. Street Fighting Years heeft wat dat betreft mijn voorkeur omdat het een nieuw eigen geluid neerzet.
Deze verzameling live nummers (waarbij c-moon al een kritische kanttekening zet) is wat mij betreft geen verbetering of grote toevoeging tov studiowerk. Wel een mooie herinnering aan de concerten van die dagen ...

Ook voor mij was dit de eerste kennismaking met de SM. Ik heb dit album de laatste twee dagen weer eens geluisterd, nadat ik het zeker 6-7 jaar niet aangeraakt heb. Ik was een beetje Simple Minds "beu". En zoals ik hier op MM al een keer aan gegeven heb, ik was één van de grootste en mafste verzamel fans van alles van de Simple Minds. Maar wat een heerlijk album is dit toch! Prachtig. En dat hij hier en daar "bij" gemonteerd is, dat zal mij een reet roesten. Ik heb heel wat bootlegs in bezit gehad, maar al met al was de kwaliteit daarvan ver te zoeken. Maar dit doet mij vaak weer denken aan de vele concerten die ik van de Minds gezien heb. Jammer dat ze de laatste 10 jaar zo zijn afgegleden naar een B band. En zelfs dat is nog te veel eer. Terwijl Kerr voor mij echt een god was 15 jaar geleden, is hij nu een schim van zijn schaduw.....

Hmm.. Als je bedoelt dat de muziekpers en anderen ze massaal lieten links liggen... Dat ze pijnljke zaken voortbrachten zoals "Good News For The Next World" (auw) of een wangedrocht als "Neon Lights", dan volg ik...

Maar er waren, "Our Secrets Are The Same", het meesterwerk, dat nog steeds niet gereleased geraakt is officieel, het halfgeslaagde "Cry", en het meer dan verdienstelijke "black & White 050505"

Maar een B-band, Kerr een schim van zijn schaduw? ....
.. Dan heb je ze de laatste 10 jaar duidelijk niet LIVE bezig gezien !!!
???

Of toch?

Met name de live optredens van de shows in 2002, 2003, 2004 en 2006 stonden als een huis. De band, in haar line-up sinds 2002 (met als constante: Burchil, Kerr, Eddie Duffy, Mel Gaynor en Andy Gillespie - live soms 'afgewisseld' met Mark Taylor) staat er live meer dan ooit.... niet slecht voor een "b-band".

En voor mij hoeft Jim Kerr absoluut geen God te zijn.... geen over the top gedoe, maar gewone goede live shows )
En dat laatste hebben we sinds 2002 zéker gekregen...

Een aanrader zijn trouwens de LIVE BUNDLES, die je op Simpleminds.com kan kopen, voornamelijk opnames van de shows in de AB (Brussel, Black & White Tour) en in Edingburgh (zelfde tour). Prima live opnames, met weinig gefoefel achteraf in de studio...

Een 'album' (nu ja, het is enkel als download beschikbaar) als "Live Bundles" toont hoe het beter kan, op de diverse live-bootlegs heb je ook wel de live-sfeer en hoor je ook wel dat de groep goed op dreef is, maar met de "Live Bundles", soundboard quality, heb je natuurlijk ook prima kwaliteit )

Misschien brengen Simple Minds van hun aankomende 30th Anniversary Tour wel een live-album uit? Zou leuk zijn.....;-)

(al durf ik het te betwijfelen of het zal gebeuren, ik vrees dat de platenfirma eerder nog eens met een "best of" zal aan komen zetten ;-(

Ik heb het niet over de live shows, mijn laatste was overigens in 2002, die zijn idd altijd goed, maar over de albums. Ook black & White 050505 is wat mij betreft echt beneden maat. En ik heb echt geprobeerd met heel mijn hart om het goed te vinden. Ik snak nog steeds een beetje naar echt een goed album, maar sinds "Good news" wil dat maar niet lukken. Elke keer denk ik nog aan een zorgvuldig opgebouwde collectie van ongeveer 1500 euro, die ik verkocht heb voor 175 En dan heb ik het nog niet eens over de vele knipsels, interviews, boeken enz......

Wat een super plaat. Ik vind de uitvoering van new gold dream juist mooier dan het origineel. En het geluid vind ik zeer goed te pruimen en verre van steriel. Een van de beste live albums die ik bezit samen met James Browns appolo live album sam cook's harlem live album.

Deze plaat is 2 jaar te laat opgenomen. Iedereen die ze in 1984 gezien heeft weet wat ik hier bedoel.

De Simple Minds tonen zich hier van hun meest bombastische kant .
Een kant van de band die mij op hun studioalbum Once Upon A Time niet zo heel erg beviel . Misschien een iets te Amerikaanse inslag en erg volgepropt .
Op deze liveplaat kan ik ook niet anders concluderen dat het erg massaal klinkt .
Natuurlijk zijn de '' Minds'' niet meer hetzelfde bandje van welleer . De groep speelt inmiddels in grote hallen en de intimiteit van hun muziek heeft plaats moeten maken voor een groots geluid .
Daarbij is de produktie wat kil en vind ik Jim Kerr op een gegeven moment zelfs wat irritant worden met zijn maniertjes .
Muzikaal is het goed maar ook wat routineus .
Ben ook geneigd om het minder te beoordelen omdat ik nogmaals niet gecharmeerd ben van het nieuwe werk op dit album .

Die medley bij Lovesong hadden ze niet moeten doen. Zonde.
Gelukkig wel 5 nummers van NGD. En die klinken gewoon goed.
Mis helaas wel I Travel.

Gelukkig heb ik het bandje van Werchter 1984 (met dank aan de KRO) nog! Aan deze cd is helaas in de studio ook te veel bijgeschaafd helaas, hoewel 1 geweldige uitvoering vind ik toch "Book of Brilliant things". Die opbouw naar dat kippevel opwekkende instrumentale stuk voordat Jim gaat zingen. Niet dat het daarna instort door Jim want hij zingt het nummer ook heel goed, vind ik. Is 1 van mijn favorieten aller tijden.
Verder ben ik niet zo'n Robin Clark fan. Ze zingt wel goed, maar past niet bij Simple Minds.
Een 4

Geweldig live album! De live versie van Ghostdancing kan niet beter.
Jammer dat ze New Gold Dream verknoeid hebben.
Vandaar geen 5 maar 4,5 sterren.

Mijn eerste lp van de Simple minds.
Nog met klaphoes en boekwerk.
Vele uurtjes met de versterker op 10!
Door dit album is mijn interesse in de groep gewekt.
Ik had de singletjes: Don't you en Alive & kiicking al maar ben hierna alle albums gaan sparen.

Ik vind dit een geslaagd live album om kennis met Simple Minds te maken, maar daar over zijn de meningen hier op de site wat verdeeld.

Dit album legt haarfijn bloot waar het met SM mis ging. Ik vind het samen met Neon Lights en Good News een kandidaat voor het slechtste album van de Minds.

Ik vind het maar `n matig album , alles wordt zo na gespeeld van de studio albums .
Nergens wordt de Improvisatie Koffer opengetrokken en dat is nou juist de bedoeling van live albums .
Niet meer dan 3 sterren , is geen album die je wekelijks opzet .