Joe Jackson - Body and Soul (1984)

Eigenlijk als eerste album Night and Day willen aan schaffen vanwege Real Men.
Maar Body and Soul lag goedkoper in de winkel.
Vanwege mijn toen nog lage budget, was de keuze snel gemaakt.
Geen moment spijt van gehad.
Natuurlijk later onder andere Night and Day nog gekocht van deze grote artiest.

De veelzijdigheid aan stijlen komt hier nog meer tot zijn recht.
Was Night and Day nog een geslaagd probeersel.
Hier heeft hij het idee duidelijk verder uitgewerkt.
Het punk en ska verleden is definitief af gesloten.

Ondanks het geflirt met vooral Zuid Amerikaanse invloeden, blijft Joe Jackson een groot liedjes schrijver.
De beste nummers vind je wel op het eind van dit album.
Om ervoor te kiezen om de piano ballade Be My Number Two af te sluiten met die saxofoonsolo, is een gouden keuze.
Beslist niet mijn nummer twee, maar met stip op een.
Not Here, Not Now heeft raakvlakken, maar is in zijn totaliteit iets minder.
Doet mij wel aan Bruce Springsteen denken, in zijn The River periode.

Als achtergrondzangeressen heeft hij de twee ontdekkingen van producer Jim Steinman, namelijk Ellen Foley (overbekend als de vrouw van Paradise By The Dashboard Lights) en Elaine Caswell.
Met die laatste zingt Joe Jackson het volgende hoogtepunt Happy Ending.
Ondanks het leentjebuur bij Jim Steinman heeft hij vreemd genoeg geen vinger in de pap bij Body and Soul.
Joe Jackson had hier zelf de eind regie in handen.

Body and Soul volgde op 'Night and Day'. Ik kan me nog herinneren wat een schok 'The Verdict' was bij eerste beluistering. WTF is dit? Dat dachten we toen nog niet in die bewoording, maar de strekking was identiek. Weer wist hij mij totaal te verrassen en overdonderen. Als ik het album nu opzet, wat nog steeds met een zekere regelmaat gebeurt, verheug ik me al op dat schetterende koper aan het begin van de plaat. (Het was wel voor het laatst dat hem dit lukte tot 2015 en opnieuw in 2019.)

Inmiddels is dit mijn Joe Jackson favoriet. Er gaan niet veel weken voorbij zonder dat de toeters van 'You Can't Get What You Want, Till You Know What You Want' door mijn hoofd heen schetteren. Dat nummer is zo ontzettend krachtig, net als 'Go For It', maar dat is, enorm goed, maar iets platter. De titels van de nummers kunnen onmogelijk toevallig achter elkaar staan. Ik zou er mijn levensmotto van hebben kunnen maken en onbewust ook gedaan.

Met die kracht kom ik misschien wel bij de basis aan van Joe Jacksons muziek. Alle albums waar hij die kracht tentoonspreidt, zijn meer dan de moeite waard. Waar dat ontbreekt, blijft er relatief weinig over. Voor mij althans. Op Body and Soul is die kracht een album lang aanwezig. Jackson houdt geen moment in, met een album dat meedoet om de eerste plaats in zijn oeuvre en in de jaren 80 als geheel.

Tijdens die tour heb ik hem zien spelen in Ahoy, seated als ik me goed herinner. Een uitermate krachtig concert ook. Het t-shirt heb ik nog steeds. De stof is inmiddels heel dun, zit (veel) te strak om mijn middel heen, maar zo heel af en toe doe ik het toch nog even aan. Body and Soul is een absoluut top album.

Geen album klonk hetzelfde, elke keer was het weer een verrassing welke richting de in Burton Upon Trent, Staffordshire Engeland geboren zanger en muzikant op zou gaan op een nieuw album. De op 11 augustus 1954 geboren David Ian 'Joe' Jackson brak door met het new-wave/pub rock album “LOOK SHARP!” in 1979, dat werd opgevolgd door “I’M THE MAN”, dat ook 1979 verscheen en zich in hetzelfde genre begeeft. Hierna ontwikkelde Jackson zich als een muzikant die zich meerdere stijlen eigen wist te maken. Dat werd in 1980 duidelijk door de reggae-achtige single “THE HARDER THEY COME” en het album “BEAT CRAZY”. Hierin vermengde Jackson ska invloeden met new-wave. In 1981 verscheen een album vol met covers, “JUMPIN’ JIVE”, blues en swing.

In 1982 brengt hij het tot een klassieker uitgegroeide “NIGHTAND DAY” uit. Een album zonder gitaar, new-wave met synthesizer pop. Na de soundtrack “MIKE’S MURDER” in 1983 bewijst de Engelsman dat hij zich wil blijven ontwikkelen met het op 14 maart 1984 verschenen “BODY AND SOUL”. Het album is anders van opzet, meer pop, maar nu met jazz en latin invloeden. Dat het qua opzet anders is dan “NIGHT AND DAY” wordt meteen duidelijk bij de prachtige opener “THE VERDICT”. Prachtige drums en piano en dan die blazers die meteen de sfeer van het album bepalen. Na een intro van bijna een minuut begint het vocale gedeelte en dat is genieten. Een rustig deel, waarna het geheel weer losbarst. Zeer gevarieerd en dat blijft het ook, wat een geweldige opener. Je wordt naar Latijns Amerika gevoerd met “CHA CHA LOCO”, een lekker swingende song, prachtig geproduceerd door David Kershenbaum, die het album een tijdloze sound heeft meegegeven. Dat Joe Jackson fenomenale ballads kan maken, bewees hij al op zijn eerdere albums. Ook op “BODY AND SOUL” staan daar een paar voorbeelden van, te beginnen met “NOT HERE, NOT NOW”. Geweldig gezongen, een beklemmende melodielijn waarbij je verwacht dat de opbouw ergens naar toe lijdt en dat klopt. Het refrein maakt het nummer af, wat een prachtig nummer. Swingend en pakkend uptempo is “YOU CAN’T GET WHAT YOU WANT (till you know what you want)”, waarbij het gitaarspel subtiel en mooi is. Meer rock ’n roll is “GO FOR IT”, waarin opnieuw de blazers een prominente rol hebben. Het tempo is hoog en de heerlijke, wat geknepen zang van Jackson maakt het af.

In het instrumentale “LOISADA” zitten meerdere stijlen, tempowisselingen, geweldig saxofoonspel van Tony Aiello en ik vind ook dat drummer Gary Burke een duidelijke stempel op de muziek drukt met krachtig en goed spel. Ook het trompet spel van Michael Morreale in dit nummer mag niet onvermeld blijven. Het kortste nummer is de Top 40 hit “HAPPY ENDING”, een lekker poppy liedje en duet met zangeres Elaine Caswell. Een nieuw hoogtepunt is de ballad “BE MY NUMBER TWO”. Prachtig pianospel, ingetogen zang en het nummer bouwt geweldig op naar een laatste deel met saxofoon, drums en die melodie, wat is die prachtig. De laatste minuut maakt het af, wat een fantastisch nummer. Het langste nummer is het laatste op het album, dat dus negen tracks heeft en ruim 45 minuten duurt. “HEART OF ICE” is een bijna geheel instrumentaal nummer, prachtige rustige opbouw, piano, saxofoon, subtiel drumwerk en een thema die elke keer weer terug komt. Halverwege een jazzy gitaarsolo en na vijf minuten wordt er pas gezongen. Ook hier zit weer een fantastische opbouw in, wat het nummer tot een topper van “BODY AND SOUL” maakt.

Dit album was het laatste grote kassucces van Joe Jackson. Met de eveneens prachtige albums “BIG WORLD” uit 1986 met een meer minimale, rock ‘n roll aanpak en “BLAZE OF GLORY” uit 1989 waarin hij weer meer uitpakt voegde hij mooie albums toe aan zijn oeuvre. In 2000 bracht hij een tweede deel van “NIGHT AND DAY” uit en “VOLUME 4” uit 2003 zou je als een vervolg op “BEAT CRAZY” kunnen bestempelen. De albums “RAIN” uit 2008, ook weer een album zonder gitaar, het gevarieerde en prachtige “FAST FORWARD” uit 2015 en zijn meest recente, “FOOL” uit 2019, zijn voor mij platen waar ik nog steeds graag naar luister. Ze halen echter net niet het niveau van de schijfjes die hij de eerste jaren van carrière uitbracht, maar die waren ook wel van een ongekend hoog niveau. Daar is dit “BODY AND SOUL” een geweldig voorbeeld van.

Wie zoals ik zojuist Joe Jacksons vorige album Mike’s Murder heeft beluisterd, zal merken hoe rond, vol en warm dit Body and Soul is geproduceerd. Verantwoordelijk is producer David Kershenbaum, die hoorbaar wist hoe dat te doen. Wederom is piano het hoofdinstrument, waaromheen een big band stoeit met latin-jazzingrediënten, inclusief een bescheiden rol voor de gitaar.
De plaat haalde hier de platinum status, mede geholpen door Happy Ending, het duet met Elaine Caswell dat van april tot en met juni in de Nederlandse hitlijst stond, piekend op #19.

Opvallend is dat beide zangeressen op dit album, ook Ellen Foley doet mee, uit de stal van Jim Steinman komen. Die kennen we als de man achter de pompeuze en theatrale (hard)rock van Meatloaf, een stijl die ik in het geheel niet met Joe Jackson associeer. Voor Body and Soul zijn echter krachtige stemmen nodig en díe hebben deze vrouwen zeker! Dit is goed te horen in het felle Go for It, waar qua blaasstukken Mexicaanse mariachi doorschemert.
Naast alle uitbundige arrangementen valt het melancholieke Not Here, Not Now op; hoe mooi is dit! In You Can’t Get What You Want klinkt funk met een heerlijke gitaarpartij, Be My Number Two bevat een melodie van sprookjesachtige schoonheid. Afsluiter Heart of Ice klinkt met zijn lange aanloop filmisch, alsof het resteert van de filmsoundtrack Mike’s Murder.

Variatie te over, met naast de luide blazers genoeg ingetogener muziek. Een album dat onverslijtbaar is en blijft, net als met de reguliere voorganger Night and Day het geval is.