Joe Jackson - Body and Soul (1984)

Doe jezelf een plezier en koop Night & Day en Beat Crazy.

Thx. Night & Day stond al op mijn lijst. Beat Crazy zal ik er ook bij zetten. Kan nog wel een tijdje duren voordat ik ze daadwerkelijk aanschaf, maar beter laat dan nooit.

Het is hier al vaker gezegd; deze plaat heeft een unieke "live"sound. Vooral de blazers komen goed tot hun recht. Luister maar eens naar "You can't get what you want" dit is een van mijn all time favourites.
De latin-experimenten zeggen mij dan weer niet zo veel. Maar zo heeft elke song op deze plaat weer z'n eigen invalshoek.
Joe Jackson is een ongrijpbaar fenomeen

Helemaal chronologisch bekeken, is Body and soul de direkte opvolger van Mike's murder, de toch wel wat teleurstellende soundtrack van de gelijknamige film.

Als je het daarmee vergelijkt, is Body and soul weer een hele verbetering. Maar als geheel is het niet zo sterk als Night and day.

Ondanks de geweldige opnametechniek zijn de nummers ietwat te langdradig en niet zo catchy als op Night and day. Body and soul heeft ook veel meer een jazzy-achtig karakter, iets dat Joe Jackson in mijn optiek minder past.

Hij doet wel erg zijn best, getuige prima nummers als The Verdict, Loisaida en winnaar Heart of ice. Het is ook te prijzen, dat hij het weer eens over een andere boeg gooide in vergelijk met Night and day. Die cd brak trouwens weer met de eerder door Joe Jackson gekozen wave-achtige aanpak.

Daarmee kan worden aangegeven, dat zijn talent veelzijdig was en vooral dat hij deze goed heeft ontplooid in de eerste tien jaar van zijn carriére.

Eigenlijk als eerste album Night and Day willen aan schaffen vanwege Real Men.
Maar Body and Soul lag goedkoper in de winkel.
Vanwege mijn toen nog lage budget, was de keuze snel gemaakt.
Geen moment spijt van gehad.
Natuurlijk later onder andere Night and Day nog gekocht van deze grote artiest.

De veelzijdigheid aan stijlen komt hier nog meer tot zijn recht.
Was Night and Day nog een geslaagd probeersel.
Hier heeft hij het idee duidelijk verder uitgewerkt.
Het punk en ska verleden is definitief af gesloten.

Ondanks het geflirt met vooral Zuid Amerikaanse invloeden, blijft Joe Jackson een groot liedjes schrijver.
De beste nummers vind je wel op het eind van dit album.
Om ervoor te kiezen om de piano ballade Be My Number Two af te sluiten met die saxofoonsolo, is een gouden keuze.
Beslist niet mijn nummer twee, maar met stip op een.
Not Here, Not Now heeft raakvlakken, maar is in zijn totaliteit iets minder.
Doet mij wel aan Bruce Springsteen denken, in zijn The River periode.

Als achtergrondzangeressen heeft hij de twee ontdekkingen van producer Jim Steinman, namelijk Ellen Foley (overbekend als de vrouw van Paradise By The Dashboard Lights) en Elaine Caswell.
Met die laatste zingt Joe Jackson het volgende hoogtepunt Happy Ending.
Ondanks het leentjebuur bij Jim Steinman heeft hij vreemd genoeg geen vinger in de pap bij Body and Soul.
Joe Jackson had hier zelf de eind regie in handen.

Het is een mooie beschouwing, een prima overweging met de verschillen tussen Night and day en Body and soul.

Maar voor mijn gevoel geef je Night and day te weinig credits. Volgens mij was de nieuwe opzet geen probeersel maar een doelbewuste ommezwaai. Wel zéér geslaagd inderdaad.

En daarbij hoort dan ook de constatering dat op Night and day de Punk en Ska al eerder 'om zeep waren geholpen'.

Maar persoonlijk vind ik de Zuidamerikaanse toevoegingen, de duetten en de uitbundige uitvoeringen op Body and soul (met lange nummers) teveel van het goede, nog afgezien van het feit dat ik vind Night and day betere nummers heeft.

Maar misschien speelt hier wel een rol dat het verrassende geluid, de opzet van Night and day bij Body and soul inmiddels grotendeels bekend was. Voor het overige: het blijven uiteraard beide meesterwerkjes!

Je hebt wel gelijk.
Ik bedoelde ook wel dat door deze twee albums het punk en ska verleden is af gesloten.
Voor mij was Night and Day nog iets te krampachtig, maar wel een prima album.
Als er een artiest is die alle stijlen de baas kan, dan is het Joe Jackson wel.
Al vind ik niet al zijn werk even goed.
Look Sharp! zou mijn Top 3 af sluiten.

Allemaal waarheden als koeien! Ik vind Beat crazy eveneens fraai, die wint misschien wel van Body and soul. Ook Big world heeft trouwens prachtige nummers (cd wordt door mij helaas te vaak vergeten).

Die ken ik nog niet, maar als het een aanrader is, dan ga ik er zeker naar op zoek.

iig is de hoes een ode aan deze gigant

Sonny Rollins - Sonny Rollins, Vol. 2 (1957)

Dit album opent groots, wijds en helder met The Verdict en zet meteen de toon...er staat mij wat moois te wachten. Het geluid is iets wat meteen al opvalt, iets wat op vinyl misschien nog meer naar voren komt als op cd. Het doet mij ook wat denken aan het geluid van The River, dat op een soortgelijke wijze is opgenomen. Daarnaast moet ik her en der wel wat vaker denken aan de E Street Band, want de begeleiding op dit Body and Soul heeft een duidelijke meerwaarde.

Zoals gezegt The Verdict is het 'grootste' nummer van dit album. Cha Cha Loco zet daar op een andere wijze op door, ontspannend en losjes. Not Here, Not Now is het 'rustigste' nummer, maar niet over de top als ballad. You Can't Get... heeft een typische swing over zich en voor eenieder die niet een drive voelt bij Go for It, moet maar naar Hans Dorrestijn gaan luisteren.
Loisaida heeft niet dat overbodige gevoel als instrumentaal nummer, wat ik wel vaker heb op andere albums, bij artiesten die menen er eentje tussen te moeten plaatsen en geeft ook na Go for it, een prettig rustpunt.
Happy Ending is ws. het bekendste nummer van dit Body and Soul en heeft ook het meest poppie geluid. Be my number two is een up-tempo ballad wat mooi is uitgevoerd en mij dus ook aan de E Street Band doet denken. Heart of Ice is een waardige afsluiter, van dit gevarieerde album, dat m.i. niet alle kanten uitwaait. Ondanks dat er stijlen als latin/jazz/soul te proeven zijn, is het wat mij betreft een eenheid van sfeer.
Elk nummer heeft zijn eigen kracht en blijven ook los van elkaar goed bij mij hangen. Dat is wel een pluspunt van dit album.
Mooi vormgegeven, hoes alsook de achterkant, met die typische uiteenzetting dat je op Blue Note albums voorheen kon vinden. Ook de hoes is dikker en goed gemaakt.
Klassieker wat mij betreft.

Dus Zuid-Amerikaanse invloeden belemmeren liedjesschrijvers in het algemeen in hun kwaliteit?

Ooit wel eens Zuid-Amerikaanse nachten mee gemaakt.

Nee, maar als jij mij daar meer over kunt vertellen, vertel dan maar.

Geweldige Joe Jackson lp.
Klinkt ook super.
Live opgenomen in een take.
Meesterwerkje.

Afgelopen week op vinyl gescoord. Puntgaaf. De geluidskwaliteit op vinyl is weergaloos, alsof je er bij staat. Ik wist niet dat die Joe zo'n
sterk album heeft gemaakt. Ik ben groot geworden met Look sharp.
Gelukkig nog op tijd ontdekt.

Deze heb ik afgelopen weekend gekocht. Een zeer aangename verrassing mag ik wel zeggen, en dat voor slechts 4 euro. Das nog eens een goede aankoop!

Dat klinkt wel erg cool ...... maar waarom heb je Jackson's platen dan nooit verder gechecked ? Omdat je het ouwe lullen muziek vond ? Vertèl !

Dit is en blijft voor mij een top album, met een geweldig opname kwaliteit.

Idd een meesterwerk! Het feit dat het in 1 take is opgenomen maakt het nog indrukwekkender. Body en soul indeed.

Helemaal weg van Be my Number Two. De laatste tijd dit album weer een aantal keren gedraaid. Perfect.

Heb de plaat nu keer of 6 geluisterd, mede door alle positieve geluiden hier, maar meer dan aardig kan ik t niet vinden. Nergens word ik zo geraakt als door 'slow song', 'real man' en 'steppin out' van het voorafgaande album.
Be my #2 is nog het aardigst.

Happy Ending vind ik anders ook erg sterk.

Loisaida

Heart of ice, is ook prachtig.

Deze vandaag maar eens diverse keren beluisterd, om een paar nieuwe speakers te testen en te vergelijken...klasse CD....heb nieuwe dingen gehoord.

Heb je dan getest met de oorspronkelijke cd of de remaster?

Met de oorspronkelijke.
Dat is al een klasse opname...

Ja, inderdaad, heb ook het origineel nog. Dit was een apart staaltje opnametechiek, kan ik me herinneren. Microfoons hoog in de lucht, maar ook dicht bij de instrumenten om details vast te kunnen leggen. En ze waren in die tijd behoorlijk aan het stoeien met digitale opnametechnieken. Die goeie ouwe tijd... Het klinkt fantastisch in ieder geval.

En een beetje goede speakers maakt het bijna nieuwe CD...wat goed is blijkt alleen in deze alleen beter te worden..