Joe Jackson - Body and Soul (1984)

Dit is wat mij betreft een van de allerbeste popalbums uit de geschiedenis en die ook nog eens op zo'n mooie pure manier is opgenomen met de hele band in een grote ruimte.

Hoorde van de week Be My Number Two weer eens op de radio en blijf het moment waar op aan het eind nog even de hele band invalt erg magisch vinden.

Ik ben het voor je laatste commentaar helemaal met je eens. Be my number two is ook voor mij 1 van de beste nummers ooit gemaakt, maar buiten deze staan er mijns insziens ook nog wat nummers tussen die ik vaak oversla bij het beluisteren van deze cd

na het fantastische 'night and day' weederom een zeer goei joe jackson , deze plaat is briljant opgenomen en er staat niets slecht op , ieder nummer is perfect , kortom een klein meesterwerk ,

En die wonderschone dame, Ellen Foley, is ook van de partij . Dit is inderdaad een briljant album!

Inderdaad een briljant album met geen missers. Soms een beetje jazzy, soms een beetje latin, zelfs soms een beetje symfo. Je hoort de speelvreugde op dit album en het luistert toch zo heerlijk weg. De ritme-sectie is gewoon geweldig op dit album, toch altijd al één van de sterke punten op Jackson albums.

mee eens een 4 derhalve voor dit album!

Ik wilde 'Heaven & Hell' toevoegen, maar dat kan jammer genoeg niet op dit moment.

Onbegrijpelijk dat deze sublieme schijf er niet bij staat !!

En die wonderschone dame, Ellen Foley, is ook van de partij . Dit is inderdaad een briljant album![/quote]

nee nee
het is elaine caswell

O ja en toch ook ellen foley, zorry

Happy Ending en Be My Number Two zijn voor mij de beste nummers van dit album. op dit album kun je vanwege de variatie goed horen dat joe Jackson van alle markten thuis is.. ook ik moet zeggen dat het einde van Be My Number Two een kippevel moment is. Een van de 2 beste studio-albums van JJ.

absolute topper is opgenomen in een kerk (als je goed luistert en een goede installatie bezit) echt voor audiofielen geschikt (jazz, pop, soul, latin noem maar op) met als topper "Not here, not now" deze ga je steeds beter vinden..

Een heerlijk soulful album van Joe Jackson!

Mijn favoriet is het rustige en treurige Not Here, Not Now maar ook You Can't Get What You Want en Loisaida zijn heel goed. Weinig skipmomenten in ieder geval!

Clipje van You Can't Get live

Number Two en Not here, not now zijn voldoende redenen om dit album te waarderen. Happy Ending is bovendien en wel erg lekker klinkende singel.

Zijn allerbeste vind ik hoor! Van begin tot eind één boeiend jazzy oorgasme!

****1/2

briljante cd , er staat niets op van mindere kwaliteit en die muzikanten ( de blazers ) zijn perfect

De hoes is gebaseerd op de hoes van het tweede album dat Sonny Rollins maakte voor Blue Note eind jaren vijftig, zie ook hier.
Nu is dit wel zo'n beetje de enige overeenkomst met dit werk van Joe Jackson, of het zou moeten zijn dat Sonny een geweldige saxofonist is en dat de blazers op Body And Soul zeer goed uit de verf komen, iets dat het album draagt!
Ik ben de laatste tijd bezig mijn LP-kast van hot naar her door te nemen en zo stuitte ik op dit meesterlijke werk. Heel erg dol ben ik op Heart Of Ice, minimalistisch en subliem toewerkend naar de climax. Alleen daarvoor al zou dit album veel sterren moeten krijgen. Maar er is meer - Loisaida, Happy Ending, Be My Number Two - kortom KANT 2, bezorgt mij de rillingen. Als ik dan toch een mindere broeder moet noemen dan is dat Go For It. Voor de rest: onovertroffen. Voor mij de aanzet geweest tot de aanschaf van Kind Of Blue van Miles Davis, mijn eerste jazz-plaat. Had eigenlijk ook niks van doen met deze muziek. Wat een hoes al niet doet!

prachtige plaat.
Voor de liefhebbers:
De opname is super !!

Ik zal Body & Soul binenkort toch weer eens beluisteren; voor mij is het qua smaak zo' n album van wel/niet kopen. Ik ken ongeveer de helft wel, maar de rest is wat weggezakt. Ik zal 'm even lenen van een kennis; ik ben eigenlijk wel weer benieuwd.

Prachtig opgenomen inderdaad, maar de inhoud van dit album springt van de hak op de tak. Ome Joe schiet hier heen en weer tussen zijn idee van popmuziek tot jazzy stukken. You Can't Get What You Want & Go For It zijn schaamteloze pogingen om mee te komen in de muzikale stroming van het moment waardoor het vanzelfsprekende vertrouwen in eigen kunnen die zijn platen normaal uitstralen ook enigszins ondermijnd wordt. In zijn streven om te vernieuwen lijkt hij zichzelf een beetje voorbij te rennen.

Kortom op Body & Soul is Jackson zoekende en komt een beetje stuurloos over, maar er valt zeker nog het nodige te genieten. En die hoes is prachtig, blij dat ik het vinyl nog heb ........

Kan ik helemaal onderschrijven.

Plukte 'm vanmiddag na een paar jaar weer eens uit de kast... de originele 1984 cd-versie (en dus niet de slechte remaster die vol met tikjes zit) en werd weer getroffen door het dynamische geluid, de sterke songs en de symbiose tussen pop en jazz die met name in Loïsaida en Heart of Ice zit.
Achter de plaat zit ook een heel mooi verhaal (in de cd-boekje uit de doeken gedaan). Ben vier jaar geleden toen ik in New York was nog tevergeefs op zoek gegaan naar de bewuste zaal waar 'ie is opgenomen, maar niet gevonden. Volgende keer beter.

Weet nog toen ik Body & Soul voor het eerst hoorde: ergens eind jaren '80 in de eindejaarslijst van de CD-show van Wim van Putten. Hij draaide zowat de gehele tweede kant (in ieder geval de twee laatste nummer). Ik rende de dag erop meteen naar de platenzaak. Was verkocht, letterlijk en figuurlijk!

Magische plaat... overigens betekent dat niet dat ik andere platen van Jackson minder vind. Night & Day is sterk vanwege het dubbele karakter, Big World is rauw en oprecht en zelfs voor platen als Will Power en Heaven & Hell heb ik een zwak. Ik weet niet waarom. De muziek grijpt me gewoon bij de strot. Zo intens en sterk gebracht!

Wat mij betreft is dit eveneens één van mijn all-times favourites. Jammer genoeg heeft dit album nooit de aandacht gekregen die het verdiende, en werd het door critici nogal lauw onthaald.

Ik leerde het album kennen toen ik zestien was, twee jaar na de release, en ik was -eigenlijk voor het eerst - compleet overdonderd door de plaat. Sindsdien ben ik een JJ-fan voor het leven, al moet ook ik toegeven dat lang niet al zijn werk op ditzelfde hoge niveau staat.

Waarom is dit album zo uniek? Eerst en vooral door de sound ervan, je hoort inderdaad dat dit niet in een studio is opgenomen, en het klinkt dan ook heel "groots". Jackson kleurt graag buiten de lijntjes, en zijn klassieke invloeden (Joe werd grootgebracht met klassieke muziek) zijn hier voor het eerst duidelijk merkbaar. 3 Jaar later zou Jackson voor het eerst een volledig klassieke plaat opnemen, nl. "Will Power", een plaat die bij mijn weten nooit is uitgebracht op CD en dan ook nagenoeg onvindbaar is.

Body And Soul is echter vooral een aanrader omdat er geen enkel minder nummer opstaat, en een aantal behoren absoluut tot de beste die dhr. Jackson ooit uit z'n pen liet rollen. 'Be my number two' uiteraard, maar ook 'Happy ending' (een duet, inderdaad, met Elaine Caswell), 'You can't get' , Not here, not now', 'Cha cha loco', ... zelfs na meer dan 20 jaar bezorgen ze mij nog steeds kippevel.

Kortom: een absolute klassieker van de jaren 80, naar mijn bescheiden mening op hetzelfde niveau als Paul Simon's 'Graceland' en Costello's 'King Of America'.

***** sterren!

naar mijn mening komt "Night and day" van Joe veel eerder in de buurt van een het predikaat klassieker dan deze plaat.

Droombolus, de man van wie ik zo stilaan het idee krijg dat hij het leuk vind om platen die als geheide klassiekers geboekstaafd staan, toch nog weet te verkopen als halve mislukkingen... En die dit - dat moet ik hem nageven - met veel bravoure en een vlotte pen weet te "brengen". Je zou er zo inlopen...

Of echt iemand die nooit ofte nooit tevereden lijkt met een plaat... Of die gewoon érg hoge vereisten heeft, ik heb geen idee??
No hard feelings, maar ik houd altijd mijn hart vast als ik dat icoontje van jou ergens zie staan, dan denk ik; hoe gaat ie dit weer de grond in boren, je lijkt wel Serge Simonart... Ik denk dat jij redelijk negatief ingesteld bent, ik hoop in het echte leven iets minder...

Niet boos bedoeld hoor, maar ik stel maar vast, ik stel maar vast...

Wat dit album betreft sluit ik me geheel aan bij Pico Rico die de plaat naar mijn gevoel echt 100 % begrepen heeft.

Dat vind ik een belediging aan het adres van Joe Jackson.

Ik niet, ik vind de vergelijking niet goed opgaand, omdat Paul Simon toch eerder een singer-songwriter is, en Joe toch een stuk méér rockt, maar voor de rest zijn het in hun vakgebieden allebei echte grote talenten. Die ik trouwens allebei enorm bewonder.

Ik moet Body and Soul eigenlijk nog eens goed beluisteren, maar ik herinner me vooral het holle jaren 80 geluid en het wat bombastische karakter van The Verdict en Be my number two. Cha cha Loco was zo'n nummertje met een lekkere latin groove dat op Night and day gepast zou hebben en You can't get what you want haalt ook wel dat niveau.
Go for it was vast bedoeld als een felle up tempo swinger, maar komt toch niet helemaal uit de verf.
De andere vier songs staan me niet helemaal meer voor de geest wat misschien ook wel iets zegt.
Met dit album begon Joe jackson toch iets te gekunsteld te klinken, te "bedachte" composities zou ik zeggen. Het spontane dat tot en met Night and Day nog klonk miste ik.
Body and Soul was echter niet slecht, Big world evenmin, Blaze of glory...oei oei...dat vloog wel wat uit de bocht. En daarna?? heb hem helemaal uit het oor verloren. Wie weet hoe het hem tegenwoordig vergaat?

Afterlife, Volume 4 en Rain zou je dan toch eens moeten beluisteren. Prima platen!

Ik ga er eens naar op zoek, bedankt Ceasar

Lastig hoor om na het allom erkende meesterwerk Night & day uit ''82'' weer iets nieuws en origineels te bedenken .
Origineel is Jackson altijd wel , want hier zoekt hij het in Zuid Amerikaanse sferen en zijn er vleugjes soul te bespeuren .
Een album die zeker boeit maar mij vaak ook iets te lichtvoetig en te gladjes in de oren klinkt .
Muzikaal werkelijk tot in de puntjes verzorgd , maar ik mis wat spanning en passie die hij op de vorige platen wel altijd tentoonstelde .
Blijft over een genietbare luisterplaat met een paar uitschieters .
The Verdict , Happy Ending en Be My Number Two .

Ben geen fan van Joe, maar kan hem wel waarderen. Bezit eigenlijk alleen dit album van hem, maar zal in de toekomst vast nog wel meer aanschaffen (maar ook weer niet al te veel). Af en toe vind ik zijn stem een beetje vervelend, hoewel hij zeker wel kan zingen. Muzikaal vind ik dit album erg goed. De losse nummers zijn over het algemeen ook prima. Als geheel is het redelijk. Al met al vind ik het wel een goed album.