Moonspell - Hermitage (2021)

All or Nothing klinkt erg goed, en laat weer de ingetogen kant van de band zien.

Echter: de geluidskwaliteit van de videoclip op YouTube is om te janken. Doffe drums en soms onverstaanbare vocalen. Ik hoop dat het op plaat anders gaat klinken. Ik ben ook zelden te spreken geweest over de produktie van de voorgaande albums, dus het wordt eerst pindakazen voordat ik het album eventueel aanschaf....

All or Nothing is een erg lekker nummer. Moonspell goes Pink Floyd lees ik zojuist in een recensie over dit gehele album. Ik zit er klaar voor volgende week.

Het grote genieten is begonnen bij het vuilgele licht van de straatlantaarn. (Bijna volle maan ook!)
Het blijft ontegenzeggelijk Moonspell: spannend, melodieus, soms erg bombastisch, soms heel even driftig, maar nu toch ook veel meer ingetogen mooi en gevoelig.

Ja, wat ik nu hoor maakt mij blij!

Ken deze band nog niet, maar daar gaat zeker verandering in komen als ik de recensies van dit laatste album zo lees; ben benieuwd en meld me later weer...

Een van de weinige (goth)metal bands die ik regelmatig zelfs erg goed vind en dit vanwege de voor mij aansprekende composities, de afwisseling in stijlen variërend van melancholieke songs, sfeervolle instrumentatie, de darkwave en de gothic rock vibes, de progressieve metal/blackmetal invloeden. Ik ben niet echt thuis in of liefhebber van deze materie, maar zelfs de af en toe brute zang in combinatie met de mooie schone zangpartijen kan ik hier aan, ofschoon niet alle albums mij (volledig) kunnen bekoren. Kortom, echt een band de moeite waard om te proberen!

En... ik vind de donkere stem van zanger Fernando Ribeiro erg mooi!

Mooi album !
Net als Alicia vind ik de stem van de zanger m.n. in de cleane stukken erg mooi al moet ik een beetje wennen aan z'n schreeuwzang; die zijn er wel beter in het genre...

Bij vlagen doet de muziek en stijl me denken aan Antimatter (ik zou bijna zweren dat ik Mick Moss hoor in bijv. Entitlement) en ook Soen (laatste deel van The Hermit Saints en de track Apophthegmata).

=> Echt een aanrader voor liefhebbers van melancholieke (prog)metal in het algemeen en bijv. bands als Antimatter , Soen en Katatonia in het bijzonder

Op enkele eerdere albums schreeuwt Fernando nog wel iets heftiger, hoor.
Of misschien wel 'beter' volgens de liefhebber. Ik ben daar niet zo in thuis. Zijn gewone zang vind ik nu eenmaal veel prettiger. Daar zit dynamiek genoeg in wat mij betreft. Ik vind de cleane zang - en vooral de baritonstem - meestal ook mooier contrasteren met dit soort zware gitaren muziek. Daarom ben ik ook een groot liefhebber van o.a. Katatonia en Antimatter.

Ik ben er helaas niet kapot van. Het songmateriaal is wisselvallig, net als de zwalkende zang van Fernando Ribeiro, en het album is vrij dof en kaal geproduceerd. Zelfs een aantal sterke tracks, zoals opener The Greater Good en het titelnummer, kunnen het geheel niet vlot trekken. De band bezit voldoende kwaliteit om de volle lengte te blijven boeien, maar men heeft in het verleden veel betere albums afgeleverd.

Indrukwekkend wat Moonspell op Hermitage laat horen. De band weigert op oude glorie te teren en blijft ook op het twaalfde studioalbum verrassen. Maar ondanks dat dit album verschilt van eerder werk klinkt het toch onmiskenbaar als Moonspell.

Over de productie ben ik een stuk enthousiaster dan james_cameron. Ja, het album klinkt kaal en sober maar dat past wat mij betreft helemaal bij de muziek en de dynamiek - op vinyl althans - is een verademing vergeleken met de vele platgeslagen moderne metalproducties die schreeuwen om aandacht op je Spotify-playlist. Dit is na het nieuw album van Soen het tweede muzikale hoogtepunt van 2021.

Het is heel duidelijk Moonspell, maar in tegenstelling tot velen hier, doet het album me minder dan sommige voorgaande albums als The Antidote. Het is kwalitatief erg goed als altijd, maar ik mis wat. Kan er mijn vinger nog niet op leggen.

Hmmm, het lijkt erop dat de Moonspell rookies enthousiaster zijn dan de kenners; wellicht is er voor mij dus nog meer moois te ontdekken met terugwerkende kracht in de Moonspell catalogus...

Deze plaat wordt met elke luisterbeurt beter. Er hangt een fijne wat desolate sfeer over het album die heel mooi aansluit op de prachte hoes. Ik ken de catalogus van Moonspell niet heel goed, maar deze plaat lijkt in vergelijking met eerder materiaal wat rustiger en bedachtzamer. De Pink Floyd invloeden zijn duidelijk aanwezig, maar dat vind ik wel mooi eigenlijk. Met de productie heb ik totaal geen probleem en de zang vind ik ook prima. Ofwel, ik ga mij nog wel een tijdje vermaken met Hermitage.

Ik denk dat ik bij de kenners behoor maar dit album scoort bij mij zeer hoog, zeker omdat iets andere wegen worden bewandeld. Ik hoor zeer zeker ook Pink Floyd invloeden. Bovendien is Moonspell qua niveau zeer constant sinds het debuut Wolfheart.

Sinds mijn kennismaking met Irreligious kocht ik altijd hun albums op cd. Een tijd terug de 25th Anniversary van Irreligious op oranje vinyl (gesigneerd), en was 1755 de eerste die ik niet op cd kocht maar op vinyl (band edition licht blauw) en Lisutuanian Metal rsd vinyl). Recent de nieuwe versie van The Butterfly Effect (groen), Sin/Pecado (wit) , 2lp Wolfheart (wit) en dus ook Hermitage (gold smoke) op vinyl aangeschaft.

De eetste lp kant nog niet helemaal beluisterd, maar All Or Nothing is pure klasse!

Het is zo langzamerhand tijd om de eindejaarslijst op te maken. Daarom luister ik alle 2021- releases die ik in huis heb gehaald nog eens om het gehoor op te frissen en te zien of mijn standpunt ten aanzien van het album is veranderd.



Zo'n tien maanden later staat dit album nog steeds als een huis! Sterker nog, bij herbeluistering stijgt mijn waardering alleen maar. Meeslepende nummers, mooie productie en om het geheel compleet te maken is het artwork ook nog eens goed verzorgd. Waar sommige band in de herfst van hun carrière kiezen voor een vaste formuler, blijft Moonspell zich ontwikkelen. Respect!

Score: 91/100

1. Harakiri For The Sky - Mære (92)
2. Moonspell - Hermitage (91)
3. Soen - Imperial (90)
4. Cult Of Luna - The Raging River (84)
5. Epica - Omega (83)
6. Empyrium - Über den Sternen (82)
7. Asphyx - Necroceros (80)
7. The Ruins Of Beverast - The Thule Grimoires (80)
9. Tribulation - Where The Gloom Becomes Sound (79)
10. Therion - Leviathan (78)
11. Transatlantic - The Absolute Universe (74)
12. Evergrey - Escape The Phoenix (73)
13. Dread Sovereign - Alchemical Warfare (68)

Ik kan inmiddels wel zeggen dat ik dit een van de beste albums van de band vind! Helemaal geen koude productie zoals hierboven eerder werd genoemd, maar juist een warm en vaak sfeervol album. En met de single The Hermit Saints gaan ze dan wel weer de stevigere kant op, maar het blijft een onmiskenbaar sfeervol nummer.

We zijn een paar jaar verder en in die tussentijd geen nieuwe berichten hier. Wel kunnen we komende zomer een nieuw album verwachten