Moonspell - Hermitage (2021)

Het grote genieten is begonnen bij het vuilgele licht van de straatlantaarn. (Bijna volle maan ook!)
Het blijft ontegenzeggelijk Moonspell: spannend, melodieus, soms erg bombastisch, soms heel even driftig, maar nu toch ook veel meer ingetogen mooi en gevoelig.

Ja, wat ik nu hoor maakt mij blij!

Ik ben er helaas niet kapot van. Het songmateriaal is wisselvallig, net als de zwalkende zang van Fernando Ribeiro, en het album is vrij dof en kaal geproduceerd. Zelfs een aantal sterke tracks, zoals opener The Greater Good en het titelnummer, kunnen het geheel niet vlot trekken. De band bezit voldoende kwaliteit om de volle lengte te blijven boeien, maar men heeft in het verleden veel betere albums afgeleverd.

Indrukwekkend wat Moonspell op Hermitage laat horen. De band weigert op oude glorie te teren en blijft ook op het twaalfde studioalbum verrassen. Maar ondanks dat dit album verschilt van eerder werk klinkt het toch onmiskenbaar als Moonspell.

Over de productie ben ik een stuk enthousiaster dan james_cameron. Ja, het album klinkt kaal en sober maar dat past wat mij betreft helemaal bij de muziek en de dynamiek - op vinyl althans - is een verademing vergeleken met de vele platgeslagen moderne metalproducties die schreeuwen om aandacht op je Spotify-playlist. Dit is na het nieuw album van Soen het tweede muzikale hoogtepunt van 2021.