Prince - Planet Earth (2007)

Nou, laten we maar eens kijken of Planet Earth de stijgende lijn van 3121 kan doorzetten. Na 4 draaibeurten kan ik er nu het volgende over zeggen:

Planet Earth is de titeltrack. In een andere recensie las ik dat Prince ooit tegen Jesse Johnson heeft gezegd dat je je album altijd een titeltrack moet meegeven. Over het algemeen weet Prince zich daar zelf goed aan te houden. Op dit album doet hij het met een opbouwende rock-ballad a la Strays of the World. We kennen het, maar het is wel degelijk een prima nummer met een aantal aardige wendingen. Echt leuk wordt het aan het einde met het bekende gekrijs en idem gitaar-eruptie. Maar of het een Prince-klassieker is of gaat worden? Nou nee. Zoals gezegd een alleraardigste opener maar zeker niet meer wat mij betreft.
Guitar is uit op single en is inmiddels wel bekend bij de liefhebbers. Lekkere funky rock en een aanstekelijk nummertje. Maar zoals ik eerder al opmerkte: het slaat niet helemaal aan bij mij, zelfs niet na meerdere draaibeurten. Het nummer dreint iets te veel door na verloop van tijd. Het gitaarwerk is overigens wel weer overtuigend en dat is hem geraden ook met zo'n tekst.
Somewhere Here On Earth opent krakerig en zwoel en dan opeens is die Miles Davis-achtige trompet er weer. Dat doet me denken aan dat ene nummer Power Fantastic waarbij iedereen dacht dat het Miles was en wat niet zo bleek te zijn (alle eer voor Atlanta Bliss). Dit is een prachtige, jazzy ballad. Eindelijk eens niet zo'n middenmotertje waar Prince wel vaker mee aan komt kakken. Dit is het echte ballad-werk wat mij betreft. Alsof je in de betere jazzkroeg te vinden bent.
The One U Wanna C kende ik ook al. Hierop zijn Wendy & Lisa weer eens te horen. Waar blijft de tijd? Het is een catchy popdeun. Het doet wat denken aan I Could Never Take the Place of Your Man en straalt een zelfde soort vrolijkheid uit. Toch haalt dit nummer het niet bij genoemde song. Ik geef wel toe dat dit nummer groeit bij mij i.t.t. Guitar. Op deze manier kan ik vrolijk de zomer in gaan.
Prince maakte het in het verleden regelmatig r&b-achtige ballads waar ik helemaal niks mee kon. In diezelfde categorie zit Future Baby Mama. Oude tijden herleven met de drumcomputer zoals we die ook hoorden op het Purple Rain-album, maar dat zorgt voor mij bij dit nummer niet voor torenhoog kippenvel helaas. Skip-moment in huize aERo.
Mr. Goodnight begint in het intro al niet veelbelovend en zal het later niet worden ook. Weer zo'n dreinerig toontje als op het voorgaande nummer. En sinds tijden horen we Prince weer rappen. Niet doen Prince: daar hebben we artiesten voor die dat beter doen. Blijf daar toch van af. Indertijd was het een leuk nieuwigheidje toen je het introduceerde in je muziek, maar nu kom je daar echt niet meer mee weg. Next!
All The Midnights In The World is een wat korter pop-nummer. Het doet me aan een ander nummer van hem denken, alleen kan ik er maar niet opkomen welk. Het nummer an sich is best aardig te noemen. Prince op de hippie-toer, zoiets. Eenvoudig is het zeker maar op dat vlak prefereer ik dan klassiekers als Money don't Matter 2Night. Verder wel een lieflijk nummer.
Chelsea Rodgers opent al goed met lekker soulvolle vocalen van zangeres Shelby J. (oude tijden met Boni Boyer herleven nu bij mij). Zij draagt dit nummer met verve. Heerlijke blazerspartijen en een droge, funky ondergrond. Overgiet het met een disco-sausje en we hebben een topnummertje te pakken. Zo hoor ik de man graag. Dit is party party!
Lion Of Judah heeft een gitaarriedel die bekend doet voorkomen (Purple Rain?), maar al snel slaat het nummer om in een wat meer up-tempo nummer. Een kruising tussen wat oude Prince nummers ook (ik hoor de stijl van Money don't Matter 2Night en vooral nummers van Musicology). Ook hier zijn Wendy & Lisa te horen. Het gitaargeluid is weer top.
Op Resolution geeft de man ons weer een prekerige boodschap mee. Ik heb daar nooit wat mee gehad, maar als je een fan bent zul je daar altijd wel weer mee te maken krijgen. Hier op een lekkere popdeun met mooie samenzang en lekkere bas. Vergeet ook de uitstekende gitaarsolo niet.
Daarmee komen we aan het einde van dit nieuwe album. Zo'n beetje elk jaar een nieuw album: het is haast traditie te noemen.
Natuurlijk is het leuk als we nieuw werk voorgeschoteld krijgen; echt slecht is het namelijk nooit.
Toch stelt dit album me een beetje teleur. Het is niet slecht, maar Prince lijkt zichzelf hier wel heel erg vaak te kopieëren. Ik snap dat hij terug wil grijpen naar zijn succesjaren, maar kom dan niet met nummers die dat niveau gewoon niet halen. Lever dan albums als The Rainbow Children. Maar goed: ik wil niet te veel klagen, want er staan genoeg leuke deunen op en ik voeg dit album gewoon weer toe aan de hele lange rij die inmiddels in mijn kast staat. Daarbij vind ik het een leuker album dan Musicology en staat het helaas een treetje lager dan 3121. Kortom: wederom geen meesterwerk, wel een aangename aanvulling op de collectie.

Hieronder is mijn recensie te zien zoals ik 'm geplaatst heb op http://leosbloghuis.blogspot.nl/

Dit album werd gratis verspreid met de Engelse en Ierse Mail on Sunday. Dit was weer een mooie truck van Prince, die eerder het internet dood had verklaart, en dus een andere revolutionaire manier zocht om zijn muziek de wereld in te brengen. Toen was het nieuw, nu vaak gekopieerd (Prince deed t in 2010 nog een keer met 20ten in België en Frankrijk)Vervolgens kreeg iedereen die een ticket had voor zijn 21 O2 shows in Londen in 2007 ook een exemplaar mee. Zo zorgde de man ervoor dat er genoeg voor verzamelaars was, en belangrijker, dat er mensen bekend werden met zijn muziek die er normaal niet naar zouden omkijken. Genoeg free publicity kwam hier mee in beweging, en dus wat dat betreft een slimme zet van de man. Vervolgens kwam er ook nog een retail cd uit, waar een leuk hologram hoesje bij zat. Echter alle uitgaves hebben geen info, of boekje. Erg summier dus. Ik draai voor deze recensie mijn dubbel LP versie, die in 2007 is uitgegeven, maar niet officieel is.

Planet Earth (5:51)
De eerste track van dit album doet meteen een zeer grote belofte. Het is een Prince track zoals ik ze graag hoor. Gezongen met zijn normale stem, een tekst die ergens om gaat (de zorg om de planeet aarde dus) en een erg mooie melodie. De achtergrond koortjes zijn zo Prince als ’t maar zijn kan. En het nummer eindigt met een heerlijke climax waar Prince al gitaar spelend en schreeuwend om onze aandacht vraagt. Het nummer is rond 2006/2007 opgenomen en laat oudgedienden Michael B op drums en Sonny T op bas horen. De sound van dit nummer bevalt me echt heel erg.

Guitar (3:45)
Deze track was een half jaar voor de definitieve release al eens uitgegeven (via 3121.com?). Het nummer was een stuk makker dan de versie die uiteindelijk op dit album te horen is. Die versie deed de titel totaal geen eer aan, want er was amper gitaar te horen. De opzet, tekst en basis waren verder hetzelfde. Deze versie was de eerste single van het album, en kreeg in Nederland (en nog steeds) veel airplay. Een bescheiden hit dus. Het is echt een oorwurm, en dus terecht dat deze werd opgepikt door de radio stations. Ik heb wel eens gehoord dat men het rifje aan U2’s I will follow doet denken. Ik snap de vergelijking wel. Alleen U2 had niet zo’n weergaloze solo aan het einde van de song. Overigens blijf ik het raar vinden dat de solo weg wordt gedraaid. Een song met deze titel, met zo’n sublieme gitarist verdient toch een einde ala Let’s go crazy? Ook live buitte hij dit nummer naar mijn idee echt te weinig uit. Overigens zijn hier weer Michael B en Sonny T op te horen. Ondanks de kritische noot, toch een lekker nummer

Somewhere Here on Earth (3:45)
Een ballad die Prince past, de sound doet een beetje denken aan de Diamonds and Pearls periode. Het nummer schijnt werkelijk rond 2006 / 2007 opgenomen te zijn, maar de tekst “in this digital age, you can just page me” doet vermoeden dat de tekst al van een jaar of 10 eerder dateert. Toch een prachtig nummer, waarbij een mooie clip zat die in Praag is opgenomen. Het piano spel van Renato Neto is overigens opvallend mooi op dit nummer.

The One U Wanna C (4:29)
Een mini Revolution reünie, want Wendy & Lisa zijn te horen op dit nummer. Het nummer kwam alleen in Nederland uit als promo cd single, maar deed niks. Het is wel een nummer wat ik als single zou verwachten, want lekker makkelijk, en goed in het gehoor liggend. Weer een zeer aardige track.
Future Baby Mama (4:47)
Een nummer wat een Best Male R&B Vocal Performance grammy won. Een gegeven wat bij mij ook juist de reden is dat ik dit nummer niet echt graag hoor. Teveel R&B naar mijn smaak. Maar er zit wel een Prince sound uit de 80’s in (Linn drum) wat het toch wel verteerbaar maakt. Het is wel mier en mier zoet.

Mr. Goodnight (4:26)
Dit nummer borduurt voort op de R&B sound die is ingezet met de voorganger. Prince is te horen als Will.I.Am impersonator (uhuh, come on, come on). Daar stoor ik me meestal aan bij anderen, en ook bij Prince vind ik het niet echt mooi. Na het refrein start Prince met een rap, en die klinkt toch wel lekker moet ik bekennen. De man heeft gewoon een prachtige stem, of hij nu zingt, praat of rapt. Dat maakt dit nummer toch erg genietbaar voor me. Hij verwijst naar 3121 halverwege het nummer, misschien een overblijver van dat album?

All the Midnights in the World (2:21)
Een iets te lief en zoet liedje naar mijn smaak. Prince zijn vocalen vliegen ook van hoog naar laag in bijna elke zin, en dat irriteert me een beetje. Mij doet het weinig. Gelukkig is het na een kleine 2 minuten alweer over. Wel leuk dat weer Wendy te horen is op dit nummer.

Chelsea Rodgers (5:41)
De single waarvan ik had verwacht dat het een hit kon worden. Typische disco sound en ritmes. Ook de reden dat ik dit nummer niet echt goed vindt. Een andere reden is dat Shelby naar mijn smaak een veel te grote rol heeft in dit nummer. Haar stem is veel te veel naar voren gedrukt, en Prince is op de achtergrond te horen. Zonde, en een gemiste kans. Shelby is de sfeermaker op het podium, en haar chemie met Prince was leuk om te zien, maar wat mij betreft had ze een veel kleinere rol mogen krijgen in de band. Prince besloot anders. Chelsea Rodgers is de dochter van Nile Rodgers. Ze verscheen in die periode vaak aan de zijde van Prince, en kreeg dus ook een lied toegeschreven. Catchy, maar niet mijn ding. Het schijnt dat Sheila E te horen is op deze track.

Lion of Judah (4:10)
Een song met een Christelijke inslag, the lion of Judah refereert naar Jezus. Iets waar ik niet veel mee heb, maar de inhoud van de tekst zal voor mij het nummer niet verpesten. De sound van het intro doet me denken aan the Revolution. Ook al is er geen ex band lid wat mee werkt aan dit nummer. Prince zijn vocalen zijn niet laag, maar ook niet met zijn kopstem, en dat maakt het dat het lijkt dat hij soms op het randje van vals zingen zit. Dit is natuurlijk niet het geval, en is alleen maar knap te vinden dat hij zoveel kon met zijn stem. Het nummer eindigt met een mooie solo. Iets waar ik altijd van geniet bij Prince.

Resolution (3:40)
Op dit nummer zijn Wendy & Lisa weer van de partij, deze keer ook vocaal. Dat geeft een vertrouwd geluid. Wat had ik graag meer gehoord van dit soort samenwerkingen. Die 2 horen gewoon bij zijn band (vind ik) Het nummer zelf vind ik niet echt hoogstaand. De tekst gaat net als de opener over de wereld, en zijn problemen. Een aardig nummer, maar beetje een gezapig einde aan dit album. Het meest interessante is voor mij de aanwezigheid van de twee eerdergenoemde dames.

Dit album is vaak wat onterecht betiteld als slecht. Maar er staan simpelweg teveel leuke songs op dit album om het zo weg te zetten. Het 2e deel van het album kakt heel even in, en er zouden 3 nummers vervangen mogen worden wat mij bertreft, maar nog steeds is het een zeer vermakelijk album. Als het album het niveau van de 1e 3 nummers zou vasthouden, zou dit een top album geweest zijn. De plaat duurt ook niet te lang, en dus helemaal prima. Ik had 3 sterren staan, en verhoog nu naar 3,5.

In hoog tempo komt Prince weer met zijn volgende plaat: Planet Earth. Een hele mooi hologram hoes begeleidt dit album. Meest bijzondere was dat Prince een nieuwe manier had gevonden om zijn album te distribueren. Je kreeg het gratis bij een Britse krant of bij de concerten tijdens de 21 Nights in Londen. Commercieel was dit briljant omdat ook deze gratis exemplaren werden meegeteld bij verkochte aantallen. De muziek dan.

Planet Earth
Prince spreekt zijn bezorgdheid uit over de gezondheid van Moeder Aarde. Muzikaal wordt dit begeleid door Queen-achtige muzike. Hierdoor roept het vergelijkingen op met o.a. 3 Chains Of Gold. Zo over the top wordt het niet, waardoor er ook meer kwaliteit behouden blijft.

Guitar
Prince gaat op de rocktour. Hij belijdt zijn liefde voor de gitaar en laat de gitaar heerlijk scheuren. Pure heiligschennis natuurlijk dat je een nummer Guitar noemt en dan de solo aan het eind wegdraait. Heel jammer al heb ik ook niet veel live versies gehoord waar de solo veel verder wordt opgerekt.

Somewhere Here On Earth
Het eerste rustpunt en wat voor één. Prince zingt werkelijk fantastisch en deze ballad past voor mij naadloos in het rijtje van Do Me Baby en Adore. Dit is Prince op zijn allerbest, met als extraatje toetsenvirtuoos Renato Neto die nog wat extra’s toevoegt.

The One U Wanna C
Poprock zoals we dat van Prince kennen. Een tikkeltje braaf, maar het luistert wel weer ontzettend fijn weg.

Future Baby Mama
Een nummer dat niet zou misstaan op Emancipation en dat zegt iets over het nummer. Simpel R&B liedje, mooi gezongen, maar niet met die schitterende emotie als in Somewehere Here On Earth.

Mr. Goodnight
Helaas gaat het niveau nog niet omhoog. Dit is wederom een simpel nummer. De Prince rap is weer niet heel fantastisch en daardoor ontstijgt het nergens de middelmaat.

All The Midnights In The World
Het dieptepunt bereiken we in deze 2,5 minuut. Dit nummer bevat eigenlijk niets dat het waard maakt om op een Prince album terecht te komen.

Chelsea Rodgers
Populair bij veel fans, maar ik heb er nooit veel mee gekund. Een dancenummer zoals Prince er weinig gemaakt heeft. Vergelijkbaar met Loose al is het daar o.a. de agressieve zang die dat nummer naar een niveau hoger tilt. Dit is voor mij teveel dance en te weinig funk.

Lion Of Judah
Nu gaat het niveau wel echt weer omhoog. Het nummer, vol religieuze verwijzingen, komt zeer oprecht over en de gitaarsolo is buitengewoon lekker.

Resolution
De afsluiter met Wendy en Lisa in de koortjes. Misschien dat mij wat positiever stemt, want het nummer is verder aan de vlakke kant.

Al met al levert Prince weer degelijk materiaal af. Standaard poprock, wat R&B en 1 echte topper.

Ik kon jaren geleden de vrij lage score voor dit Planet Earth al niet goed volgen, maar nu ik het album van 2019 vinyl door de kamer laat schallen begrijp ik het nog wat minder. Zelf vind ik Planet Earth een heerlijk relaxed funky soulful popalbum gevuld met heel wat mooie songs en met af en toe die fijne versnelling en gitaar(solo). Het heeft ook een typisch klassiek Prince geluid. Er staan prachtige Prince soulballads en funky (pop-)songs op.

Titelsong Planet Earth is eerst zo'n mooie soulballad met aan het einde ook nog een fraaie gitaarsolo. Guitar heet niet voor niets zo en vind ik één van Prince lekkerste hits, ook live was het geweldig. Somewhere Here on Earth & Future Baby Mama (Grammy Award) zijn werkelijk hele fraaie soulballads. Mr. Goodnight is funky as hell, hoewel vrij slow maar met een heerlijk rappende Prince. Op het ijzersterke funknummer Chelsea Rodgers kan je niet stil blijven zitten. Het artwork van de LP is ook nog eens prachtig mooi, zeker de Lenticular cover. Dit is voor mij een erg lekker en goed Prince album.