Prince - Planet Earth (2007)

Inderdaad jammer dat de laatste releases allemaal erg summier zijn qua informatie, ik ben daar namelijk altijd erg benieuwd naar. En dan sturen ze je naar een website die dan momenteel al niet meer actief is

Als liefhebber van mooi artwork kom ik helaas in de meeste gevallen inderdaad niet bij Prince uit, wel als het gaat om wansmaak... (zijn hoezen vanaf het debuut t/m Controversy zijn echt vreselijk, en ook daarna wordt het vaak niet veel beter). Al moet ik eerlijk zeggen dat het de laatste jaren wel meevalt.
De hoezen van Lotusflow3r en MPLSound vind ik persoonlijk best wel mooi. Maar goed, over smaak valt niet te twisten.

Ik vind SOTT en Around the world in a day erg mooi!

En de binnenhoes voor Purple Rain is ook erg mooi, en toch ook wel de foto van de hoes PR....

^ Ben ik het helemaal mee eens. Mooie hoezen.
Voeg daar nog O(+> , The Gold Experience en 3121 aan toe, en dan ben je er wel zo'n beetje

en, niet te vergeten de hologram Diamonds & Pearls.. 3121 daarentegen vind ik oerlelijk..

Ach, Prince heeft op veel gebieden een walgelijke smaak, maar muzikaal gelukkig niet.

Ik heb helaas alleen de 'normale' versie. Is overigens ook wel een mooie hoes ja.

Ik vind de cover erg mooi, maar verder vind ik het artwork met die foto's van z'n huis (?) niet mooi.

Ik heb deze cd ter ere van mijn langdurige prince fase weer eens geluisterd, en er weer een halve punt bij gedaan.
Het album is toch best ok als ik m vandaag zo hoorde.

Chelsea rodgers vind ik nog steeds een draak, Maar de rest kan ik nu goed hebben.
Nog maar eens proberen als ik weer wat kritischer ben op prince

Ik gooi er ook een halfje bij. Bij herbeluistering toch wel een prima album met typische Prince elementen: de mooie ballade Somewhere Here On Earth en het leuke Future Baby Mama, meer op guitaren gebaseerde tracks zoals Planet Earth en Lion Of Judah, meer funky en toegankelijke nummers met veel nadruk op de bas zoals The One U Wanna C en Mr. Goodnight, een party nummer (Chelsea Rodger) en een licht bombastische uitsmijter (Resolution).

Jammer van de korte speelduur. Ik ben zelf minder fan van de nummers waar het guitaarwerk erg centraal staat, zonder deze nummers slecht te vinden.

Gitaar.

Jammer dat er niet zoveel accoustische guitaar op staat.

Erg lekker plaatje. Ben geen fan van Prince, maar onderhand heeft hij sterke nummers en dit album als geheel vind ik toch wel eens van zijn beste. Beter nog dan het gros van zijn jaren tachtig albums.

Hieronder is mijn recensie te zien zoals ik 'm geplaatst heb op http://leosbloghuis.blogspot.nl/

Dit album werd gratis verspreid met de Engelse en Ierse Mail on Sunday. Dit was weer een mooie truck van Prince, die eerder het internet dood had verklaart, en dus een andere revolutionaire manier zocht om zijn muziek de wereld in te brengen. Toen was het nieuw, nu vaak gekopieerd (Prince deed t in 2010 nog een keer met 20ten in België en Frankrijk)Vervolgens kreeg iedereen die een ticket had voor zijn 21 O2 shows in Londen in 2007 ook een exemplaar mee. Zo zorgde de man ervoor dat er genoeg voor verzamelaars was, en belangrijker, dat er mensen bekend werden met zijn muziek die er normaal niet naar zouden omkijken. Genoeg free publicity kwam hier mee in beweging, en dus wat dat betreft een slimme zet van de man. Vervolgens kwam er ook nog een retail cd uit, waar een leuk hologram hoesje bij zat. Echter alle uitgaves hebben geen info, of boekje. Erg summier dus. Ik draai voor deze recensie mijn dubbel LP versie, die in 2007 is uitgegeven, maar niet officieel is.

Planet Earth (5:51)
De eerste track van dit album doet meteen een zeer grote belofte. Het is een Prince track zoals ik ze graag hoor. Gezongen met zijn normale stem, een tekst die ergens om gaat (de zorg om de planeet aarde dus) en een erg mooie melodie. De achtergrond koortjes zijn zo Prince als ’t maar zijn kan. En het nummer eindigt met een heerlijke climax waar Prince al gitaar spelend en schreeuwend om onze aandacht vraagt. Het nummer is rond 2006/2007 opgenomen en laat oudgedienden Michael B op drums en Sonny T op bas horen. De sound van dit nummer bevalt me echt heel erg.

Guitar (3:45)
Deze track was een half jaar voor de definitieve release al eens uitgegeven (via 3121.com?). Het nummer was een stuk makker dan de versie die uiteindelijk op dit album te horen is. Die versie deed de titel totaal geen eer aan, want er was amper gitaar te horen. De opzet, tekst en basis waren verder hetzelfde. Deze versie was de eerste single van het album, en kreeg in Nederland (en nog steeds) veel airplay. Een bescheiden hit dus. Het is echt een oorwurm, en dus terecht dat deze werd opgepikt door de radio stations. Ik heb wel eens gehoord dat men het rifje aan U2’s I will follow doet denken. Ik snap de vergelijking wel. Alleen U2 had niet zo’n weergaloze solo aan het einde van de song. Overigens blijf ik het raar vinden dat de solo weg wordt gedraaid. Een song met deze titel, met zo’n sublieme gitarist verdient toch een einde ala Let’s go crazy? Ook live buitte hij dit nummer naar mijn idee echt te weinig uit. Overigens zijn hier weer Michael B en Sonny T op te horen. Ondanks de kritische noot, toch een lekker nummer

Somewhere Here on Earth (3:45)
Een ballad die Prince past, de sound doet een beetje denken aan de Diamonds and Pearls periode. Het nummer schijnt werkelijk rond 2006 / 2007 opgenomen te zijn, maar de tekst “in this digital age, you can just page me” doet vermoeden dat de tekst al van een jaar of 10 eerder dateert. Toch een prachtig nummer, waarbij een mooie clip zat die in Praag is opgenomen. Het piano spel van Renato Neto is overigens opvallend mooi op dit nummer.

The One U Wanna C (4:29)
Een mini Revolution reünie, want Wendy & Lisa zijn te horen op dit nummer. Het nummer kwam alleen in Nederland uit als promo cd single, maar deed niks. Het is wel een nummer wat ik als single zou verwachten, want lekker makkelijk, en goed in het gehoor liggend. Weer een zeer aardige track.
Future Baby Mama (4:47)
Een nummer wat een Best Male R&B Vocal Performance grammy won. Een gegeven wat bij mij ook juist de reden is dat ik dit nummer niet echt graag hoor. Teveel R&B naar mijn smaak. Maar er zit wel een Prince sound uit de 80’s in (Linn drum) wat het toch wel verteerbaar maakt. Het is wel mier en mier zoet.

Mr. Goodnight (4:26)
Dit nummer borduurt voort op de R&B sound die is ingezet met de voorganger. Prince is te horen als Will.I.Am impersonator (uhuh, come on, come on). Daar stoor ik me meestal aan bij anderen, en ook bij Prince vind ik het niet echt mooi. Na het refrein start Prince met een rap, en die klinkt toch wel lekker moet ik bekennen. De man heeft gewoon een prachtige stem, of hij nu zingt, praat of rapt. Dat maakt dit nummer toch erg genietbaar voor me. Hij verwijst naar 3121 halverwege het nummer, misschien een overblijver van dat album?

All the Midnights in the World (2:21)
Een iets te lief en zoet liedje naar mijn smaak. Prince zijn vocalen vliegen ook van hoog naar laag in bijna elke zin, en dat irriteert me een beetje. Mij doet het weinig. Gelukkig is het na een kleine 2 minuten alweer over. Wel leuk dat weer Wendy te horen is op dit nummer.

Chelsea Rodgers (5:41)
De single waarvan ik had verwacht dat het een hit kon worden. Typische disco sound en ritmes. Ook de reden dat ik dit nummer niet echt goed vindt. Een andere reden is dat Shelby naar mijn smaak een veel te grote rol heeft in dit nummer. Haar stem is veel te veel naar voren gedrukt, en Prince is op de achtergrond te horen. Zonde, en een gemiste kans. Shelby is de sfeermaker op het podium, en haar chemie met Prince was leuk om te zien, maar wat mij betreft had ze een veel kleinere rol mogen krijgen in de band. Prince besloot anders. Chelsea Rodgers is de dochter van Nile Rodgers. Ze verscheen in die periode vaak aan de zijde van Prince, en kreeg dus ook een lied toegeschreven. Catchy, maar niet mijn ding. Het schijnt dat Sheila E te horen is op deze track.

Lion of Judah (4:10)
Een song met een Christelijke inslag, the lion of Judah refereert naar Jezus. Iets waar ik niet veel mee heb, maar de inhoud van de tekst zal voor mij het nummer niet verpesten. De sound van het intro doet me denken aan the Revolution. Ook al is er geen ex band lid wat mee werkt aan dit nummer. Prince zijn vocalen zijn niet laag, maar ook niet met zijn kopstem, en dat maakt het dat het lijkt dat hij soms op het randje van vals zingen zit. Dit is natuurlijk niet het geval, en is alleen maar knap te vinden dat hij zoveel kon met zijn stem. Het nummer eindigt met een mooie solo. Iets waar ik altijd van geniet bij Prince.

Resolution (3:40)
Op dit nummer zijn Wendy & Lisa weer van de partij, deze keer ook vocaal. Dat geeft een vertrouwd geluid. Wat had ik graag meer gehoord van dit soort samenwerkingen. Die 2 horen gewoon bij zijn band (vind ik) Het nummer zelf vind ik niet echt hoogstaand. De tekst gaat net als de opener over de wereld, en zijn problemen. Een aardig nummer, maar beetje een gezapig einde aan dit album. Het meest interessante is voor mij de aanwezigheid van de twee eerdergenoemde dames.

Dit album is vaak wat onterecht betiteld als slecht. Maar er staan simpelweg teveel leuke songs op dit album om het zo weg te zetten. Het 2e deel van het album kakt heel even in, en er zouden 3 nummers vervangen mogen worden wat mij bertreft, maar nog steeds is het een zeer vermakelijk album. Als het album het niveau van de 1e 3 nummers zou vasthouden, zou dit een top album geweest zijn. De plaat duurt ook niet te lang, en dus helemaal prima. Ik had 3 sterren staan, en verhoog nu naar 3,5.

De negatieve kritieken ten spijt, maar sinds 'NEWS' zijn voorlopig beste album. Hier erger ik me niet aan hatelijke rapinvloeden, want ze zijn er niet (tenzij in het zwakke nummer 6) en het album klinkt aangenaam. Oké, de nummers 5 en 6, alsook in mindere mate 4 en 8 zijn overbodig, maar een album van Prince dat in het geheel sterk is, ken ik niet, tenzij 'Purple Rain'. De single 'Guitar' is evenwaardig aan zijn jaren '80 werk. Aangename verrassing.

In hoog tempo komt Prince weer met zijn volgende plaat: Planet Earth. Een hele mooi hologram hoes begeleidt dit album. Meest bijzondere was dat Prince een nieuwe manier had gevonden om zijn album te distribueren. Je kreeg het gratis bij een Britse krant of bij de concerten tijdens de 21 Nights in Londen. Commercieel was dit briljant omdat ook deze gratis exemplaren werden meegeteld bij verkochte aantallen. De muziek dan.

Planet Earth
Prince spreekt zijn bezorgdheid uit over de gezondheid van Moeder Aarde. Muzikaal wordt dit begeleid door Queen-achtige muzike. Hierdoor roept het vergelijkingen op met o.a. 3 Chains Of Gold. Zo over the top wordt het niet, waardoor er ook meer kwaliteit behouden blijft.

Guitar
Prince gaat op de rocktour. Hij belijdt zijn liefde voor de gitaar en laat de gitaar heerlijk scheuren. Pure heiligschennis natuurlijk dat je een nummer Guitar noemt en dan de solo aan het eind wegdraait. Heel jammer al heb ik ook niet veel live versies gehoord waar de solo veel verder wordt opgerekt.

Somewhere Here On Earth
Het eerste rustpunt en wat voor één. Prince zingt werkelijk fantastisch en deze ballad past voor mij naadloos in het rijtje van Do Me Baby en Adore. Dit is Prince op zijn allerbest, met als extraatje toetsenvirtuoos Renato Neto die nog wat extra’s toevoegt.

The One U Wanna C
Poprock zoals we dat van Prince kennen. Een tikkeltje braaf, maar het luistert wel weer ontzettend fijn weg.

Future Baby Mama
Een nummer dat niet zou misstaan op Emancipation en dat zegt iets over het nummer. Simpel R&B liedje, mooi gezongen, maar niet met die schitterende emotie als in Somewehere Here On Earth.

Mr. Goodnight
Helaas gaat het niveau nog niet omhoog. Dit is wederom een simpel nummer. De Prince rap is weer niet heel fantastisch en daardoor ontstijgt het nergens de middelmaat.

All The Midnights In The World
Het dieptepunt bereiken we in deze 2,5 minuut. Dit nummer bevat eigenlijk niets dat het waard maakt om op een Prince album terecht te komen.

Chelsea Rodgers
Populair bij veel fans, maar ik heb er nooit veel mee gekund. Een dancenummer zoals Prince er weinig gemaakt heeft. Vergelijkbaar met Loose al is het daar o.a. de agressieve zang die dat nummer naar een niveau hoger tilt. Dit is voor mij teveel dance en te weinig funk.

Lion Of Judah
Nu gaat het niveau wel echt weer omhoog. Het nummer, vol religieuze verwijzingen, komt zeer oprecht over en de gitaarsolo is buitengewoon lekker.

Resolution
De afsluiter met Wendy en Lisa in de koortjes. Misschien dat mij wat positiever stemt, want het nummer is verder aan de vlakke kant.

Al met al levert Prince weer degelijk materiaal af. Standaard poprock, wat R&B en 1 echte topper.

8 februari is het zover:


PLANET EARTH, PRINCE, LP | PlatoMania

Eerst zien dan geloven, maar het lijkt serieus.

Wow. Wat is de hoes van de LP mooi zeg. Alleen al dat is de aanschaf waard.

Ik zat net te kijken. Op discogs staat dat alleen de US versie een Lenticular Cover heeft, maar begrijp ik de Europese ook? Wel gek dat ze net zoveel vragen voor deze 1LP, terwijl de andere twee 2LP's zijn.

Edit: zie net op dodax.nl dat daar wel de prijs van de 1LP Planet Earth lager is (Euro 21 thuis gestuurd) dan die van de andere twee. Dan toch ook maar besteld.

Zeker erg leuk om het nu op groot formaat te kunnen hebben met zo'n hoes. En fijn om het album weer eens hard door het huis te laten galmen. Een grote favoriet zal het nooit worden, maar er staat genoeg genietbaars op.

Ik kon jaren geleden de vrij lage score voor dit Planet Earth al niet goed volgen, maar nu ik het album van 2019 vinyl door de kamer laat schallen begrijp ik het nog wat minder. Zelf vind ik Planet Earth een heerlijk relaxed funky soulful popalbum gevuld met heel wat mooie songs en met af en toe die fijne versnelling en gitaar(solo). Het heeft ook een typisch klassiek Prince geluid. Er staan prachtige Prince soulballads en funky (pop-)songs op.

Titelsong Planet Earth is eerst zo'n mooie soulballad met aan het einde ook nog een fraaie gitaarsolo. Guitar heet niet voor niets zo en vind ik één van Prince lekkerste hits, ook live was het geweldig. Somewhere Here on Earth & Future Baby Mama (Grammy Award) zijn werkelijk hele fraaie soulballads. Mr. Goodnight is funky as hell, hoewel vrij slow maar met een heerlijk rappende Prince. Op het ijzersterke funknummer Chelsea Rodgers kan je niet stil blijven zitten. Het artwork van de LP is ook nog eens prachtig mooi, zeker de Lenticular cover. Dit is voor mij een erg lekker en goed Prince album.

Ik vind Prince op gitaar wel een meerwaarde aan de liedjes geven. Hij kan eigenlijk best wel aardig spelen. Hij beheerst vele instrumenten , een rasechte muziekant. Altijd wel vershillende genres komen er op een album voorbij draven. Soul , rock, jazz ,rap enz. Je weet eigenlijk nooit waarmee hij komt met het volgende liedje. Dat waardeer ik wel. Dit album is bij herbeluistering beter dan ik me kon herinneren. Halfje erbij.

Best wel aardig? Hier moet ik toch even ingrijpen hoor.
De man was een geweldenaar op gitaar.

Was meer een geintje Lennon. Hij kan heel erg goed gitaarspelen natuurlijk. Was met een knipoog eigenlijk geschreven. Heb die paarse acoustische gitaar van hem , die hij bespeelde op MTV nog in mijn handen gehad. Moest je wel eerst van die witte handschoentjes aan doen.Dat was in de beurs van Berlage in Amsterdam. Daar had je een tentoonstelling . Had een vip kaartje.

Ik heb net deze cd samen met wat andere Prince cd's in huis, en wat meteen opvalt, is dat de cd precies 2 minuten langer duurt dan hier aangegeven. 44:55 minuten.
Ook is het een erg relaxt plaatje, zijn €2,50 meer dan waard, vooral met zo'n mooie lenticular hoes.

Ondanks de lage waardering hier, vind ik dit een bovengemiddeld goed album van Prince. Soms pittig, vaak lekker zwoel. Zeer aangenaam album dus.

Dit is voor mij echt een groeialbum aan het worden. De cd net een paar weken in huis en geniet er steeds meer van.
De albums hiervoor en hierna krijgen flink hogere waarderingen, dus ben ik daar ook erg benieuwd naar nu, terwijl hij al meer dan een decennium geen (grote) top 40 hit meer scoorde in ons land. Laat staan dat nieuwe muziek op de radio kwam (zover ik weet).

Planet Earth, een zwaar onderschat en ondergewaardeerd album, en dat is jammer.
Persoonlijk is dit album beter dan een aantal albums uit zijn hoogtijdagen eind 80s/eerste helft 90s.

Dat is nogal een uitspraak en toch vind ik dit wel interessant. Jij bent toch vrij recent bezig alles te ontdekken? Dan sta je er heel anders in.

Ik als de grote fan sinds 1984, het succes van Purple Rain, het eerste optreden meegemaakt in 1987, ben juist die grote jaren '80 fan en misschien daardoor te veel geschiedenis en door de grote hoeveelheid muziek die we maar bleven krijgen werd het steeds lastiger te verrassen of te raken. Misschien toch die verwende snobistische fan? Je ziet dat zo vaak gebeuren bij artiesten met een langere carrière.

Jij kijkt daar heel anders naar en dat vind ik leuk om te volgen. Is dit album echt zo veel minder dan het jaren '80 werk?! Omdat de jaren '80 fans te verwend zijn geraakt? Prince geen hitsucces meer had?
Natuurlijk is alles relatief en smaak gerelateerd. Maar een frisse blik hierop doet ook enigszins nadenken.

Na ja.. slecht is het niet.. Maar als je dit vergelijkt met het werk tussen 1980 en 1988 dan kan je geen andere conclusie trekken dan dat dat toch wel ff meer betekenis had, om het maar luchtig uit te drukken.

Oh daar ga je mij ook totaal niet over horen, integendeel

Ik vind het wel interessant om te zien hoe er tegenaan gekeken wordt door iemand die er heel anders in staat. En zelfs dan nog wil ik de discussie wel aangaan hoor. Maar 'meer betekenis', de tijd waarin Prince echt relevant was (en zijn muziek urgent), enzovoort... helder....daar kun je gewoonweg niets tegenin brengen. Denk al die dingen weg en hoe zit het dan? Is dit dan echt zoveel slechter of toch wat minder slecht dan ik mezelf wijsmaak. En ook slecht is relatief. Werden we niet een beetje blasé onderhand? Ik vind dat wel van mezelf in elk geval en dat vertroebelt ook wel wat.

Het voordeel van iemand die zich pas veel later op de muziek van Prince is gaan storten, zoals ik, is dat je blanco zijn muziek kan beoordelen, zonder je jeugdige enthousiasme en dat je vast zit aan bepaalde verwachtingen. Ik ben inmiddels 46 en ben liefhebber van zeer gevarieerde muziek. Redelijk gerijpt dus qua muzikale smaak. 20 jaar terug zou ik misschien alleen nog de top 40 hits kunnen luisteren van Prince. Nu kan ik heerlijk genieten van minder bekende of gewaardeerde albums als Come en Planet Earth, terwijl een Lovesexy mij weinig doet.