Arab Strap - As Days Get Dark (2021)

As Days Get Dark is een stadswandeling in de late avonduren. Langs knipperende bijna dovende neonlichten, slapende zwervers en de verse geur van drank, seks & drugs en de misselijkmakende gevolgen hiervan. Aidan Moffat loopt haastig door, kijkt niet achterom. I don’t give a fuck about the past our glory days gone by. Natuurlijk baalt hij hier gruwelijk van, en dat hoor je overduidelijk terug in The Turning of Our Bones. De poëtische nachtburgemeester heeft nog steeds die ondraaglijke pijn, en de romantische hunkering naar de zelfkant van het leven. Een leven wat voor Arab Strap begrippen vrijwel zestien jaar heeft stilgestaan. Om er dan met een niks aan de hand houding in te stappen is onmogelijk.

Nog steeds is daar die neerslachtigheid, de onvrede, de literaire dichterlijke onmacht en alles wat daar enigszins dicht bij in de buurt komt. Aidan Moffat is veranderd in een oude verbitterende neurotische melancholische man, waarbij die nadruk vooral op het ouder worden ligt. Die andere eigenschappen waren er altijd al. Vocaal neigt het net wat meer naar de liefdevolle romanticus Matt Berninger toe, maar dan inclusief de nodige vloekpartijen, ook de geest van de verleidende ladykiller Leonard Cohen is absoluut aanwezig. Na The Last Romance uit 2005 wordt er nu weer heerlijk vreemdgegaan, al is het wel met die vertrouwde partner van vroeger.

Die partner is nog steeds Malcolm Middleton, wiens muzikale omlijsting weer heerlijk met dance flirt in The Turning of Our Bones en gestructureerd stevig gitaarwerk in Here Comes Comus! toelaat. Hierdoor wil het met tijden net wat meer rocken en voor net dat tikkeltje extra schurende opwinding zorgen. De donkere zwartgallige postpunk van The Turning of Our Bones wordt klinisch gereanimeerd door eighties disco en blikkerige Oosterse ritmes die tevens hun oorsprong in diezelfde periode hebben. Het volwassen verhalende stemgeluid van Aidan Moffat heeft hierdoor dat unheimische gevoel van een voyeur die vanaf de zijkant als griezelige gluurder een observerende rol heeft. Zijn slepende praatzang heeft niet echt iets berustends, maar is eerder beangstigend. De vriendelijke vreemdeling die in vertrouwen genomen wordt, maar wiens bedoelingen het daglicht niet mogen aanschouwen. Precies, As Days Get Dark.

En toch zijn die beeldende barfly vocalen zo prachtig volgroeid, dat daarin zeker de kracht van de hernieuwde Arab Strap ligt. De treurnis openbaart zich in een stuk cineastische omlijsting, welke nog het beste valt onder te brengen bij de elitaire filmhuizen. De schoonheid zit hem vooral in het overtuigende karakter waarmee die gekwelde zelfspot gebracht wordt. Logisch dus dat er achter het kitscherige schilderij op de albumhoes een hedendaagse pornografische foto van goedkope seks verborgen zit. Zo serieus neemt het duo van Arab Strap zichzelf nou ook weer niet. Het geeft wel overduidelijk aan dat ze zichzelf niet ergens in een weggestopt hokje laten onderbrengen.

As Days Get Dark handelt over het leger van losers en outlaw, schimachtige figuren die zich overdag niet durven te vertonen, of onzichtbaar aanwezig zijn. Hun koninkrijk is de onbetrouwbare nacht, de omgekeerde avondklok waarbij de wijzers in tegenovergestelde richting lopen. Kenmerkend onder gedoopt in die schimmelige rottende suspensie en door de toevoeging van de synths nog sterker leunende tegen de duistere achterkamer new wave van de jaren tachtig. Juist door die sterke vocale genadeslag vergeet je al snel dat het muzikaal ook dik in orde is. Op de hoek van de verlaten straat staat een jazzy trompettist, een strijkersensemble die lichtelijk aangeschoten het concertgebouw verlaat en multiculturele volksmuziek welke weerklinkt uit geopende ramen van flatgebouwen. Het perfecte decor voor deze onwaarschijnlijk goed geslaagde comeback.

Arab Strap - As Days Get Dark | Alternative | Written in Music - writteninmusic.com

recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Arab Strap - As Days Get Dark - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Arab Strap - As Days Get Dark
Arab Strap keert na een afwezigheid van 16 jaar terug met een ijzersterk album dat het uit duizenden herkenbare geluid van de Schotse band bevat, maar dat ook iets toevoegt

Wat is het aangenaam om de combinatie van de mooie klanken van Malcolm Middleton en de bijzondere teksten van Aidan Moffat weer eens te horen. As Days Get Dark klinkt vanaf de eerste noten vertrouwd, maar het is zeker geen overbodige herhalingsoefening van de twee muzikanten uit Glasgow, die 16 jaar geleden hun laatste album uitbrachten. Arab Strap maakt nog altijd donkere muziek, maar ook donkere tinten gaan prima samen met schoonheid en humor. Als je de Schotse band niet kent zal het even wennen zijn, maar voor de fans van weleer is de terugkeer van Arab Strap 11 songs en 47 minuten lang goed nieuws. Heel goed nieuws zelfs.

Als ik denk aan Arab Strap moet ik twintig jaar terug in de tijd. Terug naar het geweldige The Red Threat, waarmee de Schotse band de kroon op haar werk zette. Na The Red Threat verschenen nog twee albums, maar de afgelopen 16 jaar was het stil rond Arab Strap en moesten we het doen met het solowerk van Aidan Moffat en Malcolm Middleton, dat bij vlagen ook prima was.

Deze week keert de band uit Glasgow terug met een gloednieuw album, As Days Get Dark. Een comeback na lange afwezigheid is niet zonder risico of zelfs gedoemd te mislukken, maar vanaf de eerste noten is duidelijk dat het met de comeback van Arab Strap wel goed zit. De combinatie van multi-instrumentalist Malcolm Middleton en zanger Aidan Moffat werkte in het verleden uitstekend en doet dat nog steeds.

De openingstrack The Turning of Our Bones is direct geweldig. Malcolm Middleton zorgt voor fraaie klanken die variëren van ingetogen tot dansbaar en die vrijwel onmiddellijk een wat desolate sfeer oproepen. Die duistere sfeer wordt nog wat verder verstrekt door de zang van Aidan Moffat, die zijn teksten vaak meer uitspreekt dan zingt en beschikt over een indrukwekkende Schotse tongval.

De muziek is prachtig, de zang bijna bezwerend. Het is na 16 jaar stilte nog altijd typisch Arab Strap en wat is het goed nieuws dat de band uit Glasgow terug is. De combinatie van bijzonder fraaie klanken van Malcolm Middleton en de zo kenmerkende zang van Aidan Moffat keert terug in alle andere songs op het album, maar bij Arab Strap kan het meerdere kanten op.

Waar in de openingstrack gitaren, zweverige elektronica, strijkers en dansbare beats om de aandacht vechten, vervolgt As Days Get Dark met een behoorlijk ingetogen track met alleen wat gitaren en de afwisselend gesproken en gezongen teksten, tot aan het eind de instrumentatie toch weer een stuk voller wordt met onder andere een dwarse saxofoon. Het klinkt, zoals we ook wel van Arab Strap gewend zijn, behoorlijk donker en melancholisch, maar deprimerend is het zeker niet.

Nadeel van muziek met bijna gesproken teksten is dat het, in ieder geval voor mij, niet heel geschikt is voor beluistering op de achtergrond. Dat geldt ook weer voor As Days Get Dark, hoe mooi de instrumentatie ook is, maar erg is het niet. Malcolm Middleton heeft het album immers prachtig ingekleurd en laat in iedere tracks weer net wat andere kleuren opdoemen.

Van gesproken zang moet je houden, maar Aidan Moffat beheerst het kunstje als geen ander en is ook nog eens een woordkunstenaar, die echt alle aandacht verdient voor zijn donkere maar ook humoristische teksten. Hier en daar klinkt het bijna als Leonard Cohen in zijn latere jaren, maar dan wel Leonard Cohen met een Schotse tongval en hier en daar een voorliefde voor postpunk, zoals in het ijzersterke Here Comes Comus!, dat zo lijkt weggelopen uit de jaren 80.

Arab Strap komt 16 jaar na het laatste album van de band uit Glasgow op de proppen met een nieuw album dat voortborduurt op de albums uit het verleden, maar dat ook nieuwe stappen durft te zetten. Het beviel me eigenlijk direct uitstekend, maar net als alle vorige albums van de Schotse band is ook As Days Get Dark weer een album dat je een paar keer moet horen voordat alles op zijn plek is gevallen. Erwin Zijleman

Hier nog een zij-instromer!

Ik heb geen moment spijt dat ik As Days Get Dark uit de lange lijst nieuwkomers heb geplukt. Puur toeval? Nou ja, het is geenszins de verpakking geweest die de onmiddellijke aandacht heeft getrokken. En tijdens een eerste poging denk je zelfs nog: 'Ja zeg... moet ik nu echt een héél album lang naar een half mompelende, half zingende meneer met een flink accent luisteren?'
Echter, de stem van dit heerschap bleek al snel - en steeds minder op de voorgrond tredend - aangenaam te zijn. Zeker als je met zijn muzikale begeleiding en een reeks fijne melodieën te maken krijgt. En misschien draai ik straks ook nog wel een Arab Strap uit lang vervlogen tijden. Maar voorlopig heb ik even genoeg aan deze aansprekende nieuweling.


Zeg... die fles...?

Twintig jaar geleden werd ik zij-instromer bij Arab Strap. Goed dat ze er weer zijn en leuk om te zien dat hun -op het eerste gehoor ongewijzigde- sound nu zo aanslaat.

As Days Get Dark mag er wezen, van begin tot eind. Toch is er iets geslopen in die sound van weleer dat eerder ontbrak: een flinke portie zelfbewustzijn. Dat misstaat ze niet maar ik moet er even aan wennen.

Heel lang geleden live mogen aanschouwen: fantastisch. Was het afscheidsconcert. Had ze daarna afgeschreven. Maar wat schetst mn verbazing. Deze plaat is zo vanuit het gemaakt. Subtiel en gevoelig. En gevarieerd. Een topprestatie van deze 2 “oudjes”. Top 3 notering 2021 !

Eerste kennismaking met deze band. Op zich spreekt de sound me enorm aan. Doet me denken aan de alternatieve 80’s en dan de iets meer donkere kant. Als ik het tóen had leren kennen was het vast een van de favoriete bands geworden. Maar ja, tijden veranderen en deze heer wordt wat ouder en de smaak is wat veranderd. Nu heb ik moeite om de stem een hele cd boeiend te vinden. Past zeer goed bij de muziek maar toch. Dit probleem doet zich ook voor bij Dry Cleaning. Zeer genietbaar, maar op zeker moment genoeg geweest.

Over de band:
Arab Strap is een Schotse indie rockband, opgericht door Aidan Moffat en Malcolm Middleton. Ze begonnen in 1995, werden beroemd door hun sordide en eerlijke teksten, en ontwikkelden later een voller geluid dat zowel indie als dance-invloeden omvat. De band had oorspronkelijk getekend bij Chemikal Underground, splitste zich op in 2006, en hervormde in 2016. Hun muziek onderzoekt thema's van decadentie en desillusie in het post-Thatcherite Groot-Brittannië.

Over het album:
Het album As Days Get Dark van Arab Strap, hun eerste album sinds "The Last Romance" uit 2005, wordt gekenmerkt door de bekende donkere, doordringende stijl van de band. Volgens Aidan Moffat gaat het album over thema's zoals wederopstanding en seks, maar ook over hopeloosheid en duisternis, wat consistent is met het kenmerkende Arab Strap-geluid.

Het album laat zien dat Moffat en Middleton na jaren nog steeds in staat zijn om hun unieke geluid en kwaliteit te leveren. De opener The Turning of our Bones herintroduceert het vertrouwde geluid van Arab Strap meteen, waarmee de toon wordt gezet voor het resterende deel van het album. In Another Clockwork Day vinden we een beetje meer melodie, wat opvalt omdat melodieën typisch subtiel zijn in het oeuvre van Arab Strap. Het nummer Compersion Pt. 1 brengt een minder donkere sfeer ondanks Moffat's diepe stem.

Bluebird voegt een luchtiger element toe aan het album, wat een aangename verrassing is voor de luisteraar. Het vijfde nummer, Kebabylon, wordt gekenmerkt door een aangename melodie, hoewel de saxofoon tussendoor de sfeer kortstondig doorbreekt. Mijn lichte allergie voor saxofoon wordt geprikkeld.

Tears on Tour wijkt af van het typische geluid van Arab Strap, wat de diversiteit van het album benadrukt. Here Comes Comus! grijpt vervolgens wel weer terug op het klassieke geluid van de band, terwijl Fable of the Urban Fox een nummer is met mooie strijkersarrangementen.

I Was Once a Weak Man en Sleeper, met zijn lichte zweem van folk, tonen aan dat het album een breed scala aan muzikale stijlen en emoties bestrijkt. Sleeper is mijn favoriet op het album, met de lichte folk-invloed die het nummer onderscheidt.

Het album sluit af met Just Enough, een meer ingetogen nummer waarbij de piano een prominente rol speelt, wat zorgt voor een mooie afronding van de muzikale reis.

Concluderend hebben Moffat en Middleton met As Days Get Dark" bewezen dat ze hun muzikale kwaliteit uit het verleden niet alleen kunnen evenaren, maar ook nieuwe elementen kunnen introduceren die het Arab Strap-geluid fris en relevant houden. Het album biedt een boeiende mix van donkere, introspectieve thema's en lichtere, melodieuzere momenten, waardoor het een rijke luisterervaring wordt die zowel nieuwe als oude fans zal aanspreken. De vraag blijft of dit een eenmalige terugkeer is of dat we meer kunnen verwachten van dit dynamische duo.

Eerder verschenen op www.jorros-muziekkeuze.nl