Arab Strap - As Days Get Dark (2021)

Het gekste nieuws van vandaag komt uit Schotland. Maandverband en tampons worden daar gratis verstrekt en Arab Strap brengt een nieuwe plaat uit.

Afzichtelijke hoes

Geloof dat als je bovenliggende plaatje wegdenkt, dat er iets heel anders tevoorschijn komt, maar nog even afzichtelijk vermoed ik

Dacht ook eerst dat ik verkeerde hoes te pakken had, zo lelijk bestaat niet dacht ik, dus wel..

Los van wel/niet kunstzinnige hoes, wat is vrijgegeven is meer dan uitstekend.

Mooie hoes!

The Turning of Our Bones is in ieder geval al geweldig!

Beide singles zijn gewoonweg fantastisch, bij mijn meest beluisterde nummers van de laatste maanden.
Als de rest ook van dit niveau is wordt dit een absolute topper.

The Turning of our Bones is alvast geweldig!

Watch Arab Strap's disturbing video for new single 'Here Comes Comus!'.

Woei, dit is Heel Erg mijn meest geanticipeerde plaat van dit moment!

De 3e single is alweer subliem. Dit kan wel eens 1 van de platen van het jaar worden.

Kaartjes gekocht voor hun show in Glasgow ergens in het najaar. Geen idee of ik er tegen die tijd ook terecht kan komen, maar ik mag in ieder geval naar binnen

Super Dix!
Legendarisch optreden van ze gezien in Paradiso, Aidan was in de olie (what's new) maar het optreden was super, was net voor Philophobia dacht ik..

Moet deze plaat nog luisteren, fijn dat ze weer terug zijn

De plaat is erg goed

Ben benieuwd. Nu al half zoveel stemmen als de laatste Malcolm Middleton (die ook prachtig was).

Alle singles van dit album zijn ronduit fantastisch, zeer zeer benieuwd naar het volledige album. ❤️

Leuke plaat, net nu de dagen weer gaan lengen

Wat is Compersion Pt. 1 toch een lekker nummer!

Als een heel erg grote Malcolm Middleton fan, kijk ik toch erg uit naar het nieuwe Arab Strap werk. Ben Benieuwd

Zinin, klinkt allemaal lekker tot nu toe.

As Days Get Dark is een stadswandeling in de late avonduren. Langs knipperende bijna dovende neonlichten, slapende zwervers en de verse geur van drank, seks & drugs en de misselijkmakende gevolgen hiervan. Aidan Moffat loopt haastig door, kijkt niet achterom. I don’t give a fuck about the past our glory days gone by. Natuurlijk baalt hij hier gruwelijk van, en dat hoor je overduidelijk terug in The Turning of Our Bones. De poëtische nachtburgemeester heeft nog steeds die ondraaglijke pijn, en de romantische hunkering naar de zelfkant van het leven. Een leven wat voor Arab Strap begrippen vrijwel zestien jaar heeft stilgestaan. Om er dan met een niks aan de hand houding in te stappen is onmogelijk.

Nog steeds is daar die neerslachtigheid, de onvrede, de literaire dichterlijke onmacht en alles wat daar enigszins dicht bij in de buurt komt. Aidan Moffat is veranderd in een oude verbitterende neurotische melancholische man, waarbij die nadruk vooral op het ouder worden ligt. Die andere eigenschappen waren er altijd al. Vocaal neigt het net wat meer naar de liefdevolle romanticus Matt Berninger toe, maar dan inclusief de nodige vloekpartijen, ook de geest van de verleidende ladykiller Leonard Cohen is absoluut aanwezig. Na The Last Romance uit 2005 wordt er nu weer heerlijk vreemdgegaan, al is het wel met die vertrouwde partner van vroeger.

Die partner is nog steeds Malcolm Middleton, wiens muzikale omlijsting weer heerlijk met dance flirt in The Turning of Our Bones en gestructureerd stevig gitaarwerk in Here Comes Comus! toelaat. Hierdoor wil het met tijden net wat meer rocken en voor net dat tikkeltje extra schurende opwinding zorgen. De donkere zwartgallige postpunk van The Turning of Our Bones wordt klinisch gereanimeerd door eighties disco en blikkerige Oosterse ritmes die tevens hun oorsprong in diezelfde periode hebben. Het volwassen verhalende stemgeluid van Aidan Moffat heeft hierdoor dat unheimische gevoel van een voyeur die vanaf de zijkant als griezelige gluurder een observerende rol heeft. Zijn slepende praatzang heeft niet echt iets berustends, maar is eerder beangstigend. De vriendelijke vreemdeling die in vertrouwen genomen wordt, maar wiens bedoelingen het daglicht niet mogen aanschouwen. Precies, As Days Get Dark.

En toch zijn die beeldende barfly vocalen zo prachtig volgroeid, dat daarin zeker de kracht van de hernieuwde Arab Strap ligt. De treurnis openbaart zich in een stuk cineastische omlijsting, welke nog het beste valt onder te brengen bij de elitaire filmhuizen. De schoonheid zit hem vooral in het overtuigende karakter waarmee die gekwelde zelfspot gebracht wordt. Logisch dus dat er achter het kitscherige schilderij op de albumhoes een hedendaagse pornografische foto van goedkope seks verborgen zit. Zo serieus neemt het duo van Arab Strap zichzelf nou ook weer niet. Het geeft wel overduidelijk aan dat ze zichzelf niet ergens in een weggestopt hokje laten onderbrengen.

As Days Get Dark handelt over het leger van losers en outlaw, schimachtige figuren die zich overdag niet durven te vertonen, of onzichtbaar aanwezig zijn. Hun koninkrijk is de onbetrouwbare nacht, de omgekeerde avondklok waarbij de wijzers in tegenovergestelde richting lopen. Kenmerkend onder gedoopt in die schimmelige rottende suspensie en door de toevoeging van de synths nog sterker leunende tegen de duistere achterkamer new wave van de jaren tachtig. Juist door die sterke vocale genadeslag vergeet je al snel dat het muzikaal ook dik in orde is. Op de hoek van de verlaten straat staat een jazzy trompettist, een strijkersensemble die lichtelijk aangeschoten het concertgebouw verlaat en multiculturele volksmuziek welke weerklinkt uit geopende ramen van flatgebouwen. Het perfecte decor voor deze onwaarschijnlijk goed geslaagde comeback.

Arab Strap - As Days Get Dark | Alternative | Written in Music - writteninmusic.com

Dat heb je mooi beschreven. Wat die pornografische foto van goedkope seks betreft: Is dat niet ook een terugkerend thema van deze band, gelet op de bandnaam?

En nee: ik heb zelf geen Arab Cock Strap op mijn nachtkastje liggen. (damn... waarom weet ik dit)

Ja, dat komt thematisch zeker vaak terug, absoluut.

Dat is niet 'tegenwoordig' maar al sinds jaar en dag het fundament van Arab Strap: een crossover van dance en rock. Zoek het ruim twintig jaar oude Trippy er eens bij.

Hier heb je wel een punt dix die psychedelische track gaat op het laatst helemaal los met dance invloeden, ik zal die zin wat bijschaven

Geweldige track trouwens, wel weer totaal anders dan The Turning of Out Bones. Ik heb zelf verder alleen Elephant Shoe, ken wel veel van het overige werk, maar toch eens op zoek gaan naar andere albums.

Ik denk dat Elephant Show het enige album is waar de beats geen moment domineren. Op The Last Romance vind je wat mij betreft de leukste dance georiënteerde track en dat is Don't Ask Me To Dance. No pun intended.

Prachtige review deric raven! Namedropping van twee van mijn helden (Cohen, Berninger) maakt me nieuwsgierig naar deze plaat, ik zet hem zo meteen op!

Voor de kenners: wat is de rustigste (meest ingetogen) plaat van Arab Strab? Ben niet zo'n rocker namelijk

Ik zou zeggen The Red Thread en Elephant Shoe, op het comateuze af.

Dat zijn de aanbevelingen waar ik voor ga
Thanks!

Lees ook goede berichten bij The Red Thread trouwens...

Luistert prettig weg; doet me denken aan die keer dat we - ondergetekende en een onderweg ontmoette Duitse inter-railer (those were the days) - 'aan het tanken' waren in Glasgow, in The Old College Bar: Schotten aan de bar die het leuk vonden - dat was toen nog zo - om met 2 Europayjanen te praten. Duitser verstond geen Schengels (Schots-Engels) en de Schotten verstonden geen Gerlish (German-English); en ik maar continue tolken. Dit album zou daar een prima soundtrack bij zijn geweest.

Schots heeft met Iers gemeen dat het een prima taal is 'om te tanken'.