Arab Strap - As Days Get Dark (2021)

Dat is een heel mooie plaat. Elephant Shoe vind ik dan weer wat minder. Mijn favoriet is trouwens Philophobia, ook bepaald geen feestplaat.

Thanks Itchy, ik ga eens beginnen bij Red Thread dan. Eerst deze maar eens, en die klinkt lekker!

Voorlopig 4,5 en plaat van het jaar voor mij.
Geen 5 omwille van het wat mindere Another Clockwork Day, maar kan nog veranderen.

She has only one confidant, a psychosexual shrink
I think she's wasting her money, I think we just need a drink

Moet wel de meeste Schotse lyric zijn die ik ooit heb gehoord

Album net voor het eerst geluisterd, op de koptelefoon tijdens een wandeling met de kleine. Was iets te zonnig voor de muziek, maar een sfeervol album is het zeker. Ik zet in op 4*

Fijne comeback van deze Scottish bastards, die in de Arab Strap formatie toch alweer 16 jaar op zich hebben laten wachten wat betreft nieuw werk. Turning of our Bones was al een mooi voorbode dat het weer kwaliteit zou worden.

Daarnaast wil ik ook nog wel Fable of the Urban Fox en Kebabylon even apart noemen, topnummers. Favies van mij. Hink wel enigszins op twee gedachten met deze plaat, want ik vind niet alle nummers even uitzonderlijk, maar het voelt wel als een coherent geheel.

Album bevat daarbij ook gewoonweg genoeg elementen waar ik gevoelig voor ben en altijd wel goed op ga: Dat verslavende Schotse accent, fijne progresies, die touches van strijkers, de verhalende voordracht, een scheut humor en die licht duistere ondertonen. Dus kan niets anders dan er een 4* op te plakken

Prachtige review van collega deric raven. Al heb ik dan wel weer een andere associatie, een ander referentiepunt als ik de muziek hoor. Het zit meer in het hoekje van Bukowski voor mij. Wat opvallende momenten: Fable of the Urban Fox is haast een soort southern gothic Amerikaanse blues, I Was Once a Weak Man klinkt me muzikaal als slechte hiphop (trap rap?) in de oren maar het is tekstueel zo grappig, Sleeper is denk ik mijn favoriete track.

Wat me vooral opvalt is hoe grappig het album is. Grappig als je een zwartkijker bent. Rijtje Willard Grant Conspiracy en vroege Richmond Fontaine. Ja deze zijn beide Amerikaans. Wat dat betreft roept de sfeer hier ook best wat Amerikaanse associaties op voor me....

Voor de een grappig, voor de ander juist heftig. Ik zie de humor er ook wel in ThirdEyedCitizen, hoe dan ook een geweldige comeback.

Fable of the urban fox Mijn God, wat een prachtig nummer met een heerlijke opbouw. Rest van de plaat ook zeer sterk: voor mij het beste wat dit jaar tot nog toe gebracht heeft.

Last Orders comateus? Dat is er toch eerder één om tinnitus van te krijgen? Krijg wel zin in de plaat zeg.

Ik zou Philophobia pakken is ook redelijk ingetogen en hun mooiste imho.

Voor degenen die wat meer het trippende Arab Strap werk willen horen:

Mad for Sadness (live) rockt behoorlijk
van het debuut the Clearing, zeker de 12" en first big weekend

en voor de fijnproever is er ook nog de machtige 12" Darth Bastard (van Aidan's Lucky Pierre of gewoon van Darth Bastard), op mijn 12" staat geen Lucky Pierre op. Waanzinnige track

Ik denk dat je eraan refereert dat het strijkermotiefje in dit nummer een beetje lijkt op de sample van The Next Episode, verder heeft het weinig met hiphop - en zeker trap - te maken

De hele tweede helft van dit album is bijzonder sterk - vanaf Here Comes Comus (sowieso kudos voor de namedrop) eigenlijk.

Toch verhoogd naar 5, meesterwerkje.
Naast de 3 uitgebrachte singles vallen vooral Fable of the urban foxe, Sleeper en Kebabylon op.
Zou me verwonderen als ik dit jaar nog een betere plaat tegenkom.

Mja misschien, maar het is ook wel de algehele brakheid van het ritme (drumcomputer/beat) en zo.Maar die strijkers komen me zo uit het niets inderdaad wel wat rauw op mijn dak vallen. Geen hiphop verder, maar ze hadden van mij niet zo gehoeven.

Fantastich goed comeback album!!

Doet me eigenlijk nog meer denken aan Forget About Dre.

Waarom is deze geweldige muziek, die precies in mijn straatje past, me de laatste vijftien jaar ontschoten ... oja om dat ze toen geen plaat uitgebracht hebben; wat een geweldige terugkeer.

Werden we enige tijd geleden al uit onze schoenen geblazen door het fenomenale I Like Trains - Kompromat (2020) en zindert het superfijne Tindersticks - Distractions (2021) nog, worden we met dit album onze sombermanswenken bediend door dit jaarlijstjesmateriaal.

Zal idd niet meevallen, wellicht zal deze je ook smaken: I Like Trains - Kompromat (2020)

[quote]Proggy2 schreef:


Zal idd niet meevallen, wellicht zal deze je ook smaken: I LIKE TRAINS - The Truth (Official Video) - YouTube

Mooie terugkeer van Arab Strap... geen topper zoals Philophobia of the Red Thread... maar dat konden we moeilijk verwachten.

Moffat zijn zang-parlando is wezenlijk anders dan op de vorige platen en ik moet er enorm aan wennen... de toon is me iets gezapiger, beschouwender ipv vies, vuig, depri, alcohol en sex- achtig... tis niet meer met ben kameraad dronken worden maar meer levensles van de vader... of hoe je het ook moet zeggen...

recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Arab Strap - As Days Get Dark - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Arab Strap - As Days Get Dark
Arab Strap keert na een afwezigheid van 16 jaar terug met een ijzersterk album dat het uit duizenden herkenbare geluid van de Schotse band bevat, maar dat ook iets toevoegt

Wat is het aangenaam om de combinatie van de mooie klanken van Malcolm Middleton en de bijzondere teksten van Aidan Moffat weer eens te horen. As Days Get Dark klinkt vanaf de eerste noten vertrouwd, maar het is zeker geen overbodige herhalingsoefening van de twee muzikanten uit Glasgow, die 16 jaar geleden hun laatste album uitbrachten. Arab Strap maakt nog altijd donkere muziek, maar ook donkere tinten gaan prima samen met schoonheid en humor. Als je de Schotse band niet kent zal het even wennen zijn, maar voor de fans van weleer is de terugkeer van Arab Strap 11 songs en 47 minuten lang goed nieuws. Heel goed nieuws zelfs.

Als ik denk aan Arab Strap moet ik twintig jaar terug in de tijd. Terug naar het geweldige The Red Threat, waarmee de Schotse band de kroon op haar werk zette. Na The Red Threat verschenen nog twee albums, maar de afgelopen 16 jaar was het stil rond Arab Strap en moesten we het doen met het solowerk van Aidan Moffat en Malcolm Middleton, dat bij vlagen ook prima was.

Deze week keert de band uit Glasgow terug met een gloednieuw album, As Days Get Dark. Een comeback na lange afwezigheid is niet zonder risico of zelfs gedoemd te mislukken, maar vanaf de eerste noten is duidelijk dat het met de comeback van Arab Strap wel goed zit. De combinatie van multi-instrumentalist Malcolm Middleton en zanger Aidan Moffat werkte in het verleden uitstekend en doet dat nog steeds.

De openingstrack The Turning of Our Bones is direct geweldig. Malcolm Middleton zorgt voor fraaie klanken die variëren van ingetogen tot dansbaar en die vrijwel onmiddellijk een wat desolate sfeer oproepen. Die duistere sfeer wordt nog wat verder verstrekt door de zang van Aidan Moffat, die zijn teksten vaak meer uitspreekt dan zingt en beschikt over een indrukwekkende Schotse tongval.

De muziek is prachtig, de zang bijna bezwerend. Het is na 16 jaar stilte nog altijd typisch Arab Strap en wat is het goed nieuws dat de band uit Glasgow terug is. De combinatie van bijzonder fraaie klanken van Malcolm Middleton en de zo kenmerkende zang van Aidan Moffat keert terug in alle andere songs op het album, maar bij Arab Strap kan het meerdere kanten op.

Waar in de openingstrack gitaren, zweverige elektronica, strijkers en dansbare beats om de aandacht vechten, vervolgt As Days Get Dark met een behoorlijk ingetogen track met alleen wat gitaren en de afwisselend gesproken en gezongen teksten, tot aan het eind de instrumentatie toch weer een stuk voller wordt met onder andere een dwarse saxofoon. Het klinkt, zoals we ook wel van Arab Strap gewend zijn, behoorlijk donker en melancholisch, maar deprimerend is het zeker niet.

Nadeel van muziek met bijna gesproken teksten is dat het, in ieder geval voor mij, niet heel geschikt is voor beluistering op de achtergrond. Dat geldt ook weer voor As Days Get Dark, hoe mooi de instrumentatie ook is, maar erg is het niet. Malcolm Middleton heeft het album immers prachtig ingekleurd en laat in iedere tracks weer net wat andere kleuren opdoemen.

Van gesproken zang moet je houden, maar Aidan Moffat beheerst het kunstje als geen ander en is ook nog eens een woordkunstenaar, die echt alle aandacht verdient voor zijn donkere maar ook humoristische teksten. Hier en daar klinkt het bijna als Leonard Cohen in zijn latere jaren, maar dan wel Leonard Cohen met een Schotse tongval en hier en daar een voorliefde voor postpunk, zoals in het ijzersterke Here Comes Comus!, dat zo lijkt weggelopen uit de jaren 80.

Arab Strap komt 16 jaar na het laatste album van de band uit Glasgow op de proppen met een nieuw album dat voortborduurt op de albums uit het verleden, maar dat ook nieuwe stappen durft te zetten. Het beviel me eigenlijk direct uitstekend, maar net als alle vorige albums van de Schotse band is ook As Days Get Dark weer een album dat je een paar keer moet horen voordat alles op zijn plek is gevallen. Erwin Zijleman

Vanaf dit weekend ben ik officieel zij-instromer in de wereld van Arab Strab en dat doet mij goed.

Gisteren heb ik dankzij dit album ook een paar eerdere platen beluisterd. Dat Schotse gebrabbel bevalt mij wel. Ja, dit past prima naast het werk van Mike Scott en een mooie fles van 18 jaar oud.

Hier nog een zij-instromer!

Ik heb geen moment spijt dat ik As Days Get Dark uit de lange lijst nieuwkomers heb geplukt. Puur toeval? Nou ja, het is geenszins de verpakking geweest die de onmiddellijke aandacht heeft getrokken. En tijdens een eerste poging denk je zelfs nog: 'Ja zeg... moet ik nu echt een héél album lang naar een half mompelende, half zingende meneer met een flink accent luisteren?'
Echter, de stem van dit heerschap bleek al snel - en steeds minder op de voorgrond tredend - aangenaam te zijn. Zeker als je met zijn muzikale begeleiding en een reeks fijne melodieën te maken krijgt. En misschien draai ik straks ook nog wel een Arab Strap uit lang vervlogen tijden. Maar voorlopig heb ik even genoeg aan deze aansprekende nieuweling.


Zeg... die fles...?

En hier wat van een Arab Strap liefhebber van het eerste uur. Ne een paar draaibeurten moet ik eerlijk zeggen dat ik het oudere werk over het algemeen wat hoger inschat. Misschien wordt het me wat te vrolijk?
Gek dan weer dat ik Kebabylon als favoriet aanwijs. Erg fraai refrein!
Het eveneens prachtige Tears on Tour doet me aan het vroegere Arab Strap denken en ik ben nogal van de nostalgie. Daarna wordt het weer wat (te) frivool.
Voorlopig (?) 3,5*. Nog wat vaker luisteren dus.....

Twintig jaar geleden werd ik zij-instromer bij Arab Strap. Goed dat ze er weer zijn en leuk om te zien dat hun -op het eerste gehoor ongewijzigde- sound nu zo aanslaat.

As Days Get Dark mag er wezen, van begin tot eind. Toch is er iets geslopen in die sound van weleer dat eerder ontbrak: een flinke portie zelfbewustzijn. Dat misstaat ze niet maar ik moet er even aan wennen.

Sommige nummers zijn zo goed (The Turning of Our Bones, Compersion Pt.1, Kebabylon, Here comes Comus!, Fable of the Urban Fox en Sleeper) dat ze de 2 mindere goden (Another Clockwork Day, I Was Once a Weak Man) in mijn ogen nog verder wegdrukken, vandaar 4,5.
Maar wat een plaat, prachtig (zwart in clear) en geweldig klinkend vinyl ook!

Van Another Clockwork Day vind ik de tekst dan wel weer leuk; een ouwe snoeperd die niets meer voelt voor zijn vieze internet filmpjes, maar nu wel een voldaan gevoel krijgt van de oude foto's van zijn (nog steeds) lief.

Heeft wel iets zoets op zijn eigen Arab Strap wijze

Mee eens hoor, maar mijn ervaring is dat op lange termijn alleen een goeie (en inderdaad grappige) tekst niet genoeg is bij herhaaldelijk luisteren, maar stoort zeker niet...

Die plastieke viooltjes op Fable of the Urban Fox

Ik versta elke keer Cockblock Day bij de 2e track...