Mogg / Way - Edge of the World (1997)

Uiteraard is dit eigenlijk gewoon een UFO-album. Dat kan natuurlijk niet anders wanneer Mogg en Way samen nummers schrijven. In die periode mocht men de naam UFO niet gebruiken wanneer Schenker niet in de band zat en Mogg had, na het geweldige Walk on Water, voor de verandering weer eens ruzie met Schenker. Als gitarist heeft men de Amerikaan George Bellas ingehuurd uit de Shrapnel-school. Op zich een goede gitarist maar soms wil hij te veel Malmsteen nadoen, wat natuurlijk niet echt past bij de bluesy hardrock van UFO. Maakt dit het een slecht album? Nee zeker niet. Het is een degelijk UFO album wat niet onder doet voor bv The WIld en een stuk beter is dan de Schenker-loze albums die daarna kwamen.

Goed gezegd jailhouserocker1.
Ik vind 'm zelfs beter als "Sharks" en "Covenant" die wel met Schenker waren !

Een stevige bevlogen plaat is het, ik heb geen moeite met die gitarist George Bellas trouwens.

Eindelijk lukte het Phil Mogg om een nieuw album met UFO inclusief Michael Schenker op te nemen met bovendien podiumbeest Pete Way aan hun zijde, vergezeld door oudgediende Andy Parker op drums. Toch haalde Walk on Water niet de gehoopte albumlijsten. Als er dan bovendien net als in de jaren '70 onenigheid komt tussen Mogg en Schenker en de laatste zijn biezen pakt, zijn de rapen gaar.
Mogg en Way zullen elkaar eens vertwijfeld in de ogen hebben gekeken over die onnodige beperking in het contract, want zoals jailhouserocker1 schreef: "In die periode mocht men de naam UFO niet gebruiken wanneer Schenker niet in de band zat".

Schenkers voorganger in de jaren '90 was Tommy McClendon en opnieuw wordt een Amerikaanse shredder gevonden: George Bellas. Het resultaat is een ij-zer-sterk album, waarbij men onder de vlag Mogg / Way vaart. Edge of the World is onbekend en wellicht daarom onbemind. Tijd om 'm aan de vergetelheid te ontrukken.
Wat dit album zo sterk maakt, is dat de blues weer opduikt en daarmee ook de melancholie in Moggs stem. Maar ook wordt op z'n metals gerockt blijkens Gravy Train of robuust gespeeld zoals Fortune Town laat horen. Laat ik daarbij niet de partijen van drummer Aynsley Dunbar vergeten; hij brengt de composities extra stevigheid.
De sfeer en kwaliteit van het UFO van de jaren '70 (Love to Love !) keert sterk terug in de coupletten van High Wire en als in Saving Me from Myself de stem van Mogg weent als toen, ben ik zó gelukkig...

De reprise van Mother Mary vormt het slot van een zegereeks van zeven nummers, want het navolgende House of Pain heeft het net niet en hetzelfde geldt voor It's a Game, ondanks de slidegitaar. Het uptempo History of Flames is dan weer ráák, Spell on You is okay en het instrumentale Totaled een heerlijk slot. Een instrumentaal nummer bij UFO, in dit geval Mogg / Way? Als ik me niet vergis een primeur en het werkt ook nog.
Negen hele sterke nummers en drie prima nummers. Bellas doet meer dan razendsnel snarenracen, hij heeft oor voor melodie én speelt de blues. Details als de achtergrondzang van onder meer Eric Martin (Mr. Big) tonen de zorg die door producer Mike Varney is besteed. Echt, Edge of the World verdient herwaardering.

Opvallende volgende stap volgens de UFO-bio 'High Stakes & Dangerous Men': in augustus 1997 wordt opgetreden als UFO, want Michael Schenker voegt zich met Paul Raymond en Simon Wright voor twee shows bij Mogg en Way in de Hollywood Palace. Hier enkele foto's.
Sterker nog, van november tot en met begin 1998 volgt een Europese/Japanse UFO-tournee, waarbij Schenker omwille van de lieve vrede gescheiden van de anderen reist. In Japan echter laait een volgende ruzie op, waarop Schenker weer eens zijn biezen pakt.

Nieuwe onderhandelingen met Schenker volgen, terwijl de Duitser met Ulli Jon Roth en Joe Satriani tourt als G3 en aan het MSG-album The Unforgiven werkt. Paul Raymond werkt tegelijkertijd aan Man on a Mission, waarop zijn UFO-maatjes te gast zijn.
In de tussentijd bereiden de heren Mogg / Way de opvolger voor, mijn volgende album in de historie van UFO. Op naar Chocolate Box.