David Gilmour - David Gilmour (1978)

het gitaarwerk is ok , vooral mihalis , is voortreffelijk , maar het is the floyd zonder waters , geen goeie teksten , wel de prachtige gitaar van gilmour

'k heb hem ooit wel eens gehoord, maar kan me niks meer ervan herinneren
terwijl ik toen Floyd-fan was!
zal toch niet voor niks zijn

There's no way out of here is wel een leuk nummer.
De rest is hele voorspelbare en makkelijke muziek..

Het blijft wel een ontzettend goeie gitarist..

Hij noemde het zelf laatst een tussen plaat. Heb ik als puber mijn dure centjes aan uitgegeven. Wordt er moedeloos van, zo'n goede gitarist en dan solo zo'n grauwe plaat maken....

Tja, het is maar wat je onder grauw verstaat. Ik moet zeggen dat me deze plaat helemaal niet tegen valt. Het is echt jaren geleden dat ik hem ooit 1 keer gehoord heb, maar nu de 2006 reissue in de winkel ligt heb hem maar meegenomen samen met About Face en hij bevalt me prima. Lekker relaxt plaatje dat ook echt met die bedoeling door hem is gemaakt. Op een of andere manier krijg ik de indruk dat Gilmour met z'n nieuwste album On An Island duidelijk weer bij ditzelfde soort gevoel wilde aanknopen. Is hem prima gelukt.

Ooh... Ik vind On An Island tegen het gezapige aan klinken, terwijl ik dat bij het debuut absoluut niet heb.

ik vind dit album matig, de nummers zijn wel aardig maar pink floyd is helaas ver te zoeken.

*2.5

Heb deze samen met About Face vandaag voor een prikje (€ 6.90) gekocht. In de auto vluchtig beluisterd, klonk goed. Kan me nog over geen van beide platen uitspreken, maar ja, ik ben een Pink Floyd Freak van de ergste soort (ook een méér dan gewone U2 freak vandaar mijn pseudo, maar dàt heeft hier niets mee te maken verder) en nog méér een Gilmour fanaat, dus het zou me verbazen als het me zou tegenstaan.
Vond zijn On an Island overigens ook al erg sfeervol en afwisselend. Kom hier op terug met mijn bescheiden visie. Dit is toch voor iedereen anders, niet ?

Vind deze plaat sterker dan de opvolger About Face.
Klinkt vrij somber en sober, maar Gilpur speelt strakker en dat zint me wel; Klinkt hier en daar redelijk Floydiaans, maar wat zou anders kunnen verwachten ? 3.5 sterren is geen slecht oordeel denk ik.

Behoorlijk saaie plaat , ik heb al jaren in de kast, maar ga hem nu maar eens verkopen op marktplaats.

hele goeie plaat, lekker nummers, niet zo gepolijst als later wel eens van ome dave. denk dat ik hem maar eens ga kopen op marktplaats

Lekker album waar Gilmour z'n eigen gang effe gaat.

Rockt lekker weg en een prachtig nummer in de vorm van So far away

Lekkere cd met het bekende gitaarwerk en als de teksten wat minder zijn het zij zo maar ik heb hem al zo lang en hij verveeld mij nog steeds niet.
Men kan niet alleen maar top prestaties leveren in het normale leven denk ik dan maar.

Het blijven lastige albums van artiesten die deel uitmaken van een grote band en die dan een solo project uitbrengen. Tijdens het beoordelen ervan trek je toch nog steeds de vergelijking met de band waarin ze zitten. Zo ook bij deze van David Gilmour.

Alhoewel ik een groot liefhebber van instrumentale muziek ben had die openingstrack niet gehoeven. Mihalis heeft voor mij een hoog tv-tune gehalte. Door dit gegeven denk ik al: Dit kan verder niks worden. Toch is dit een verkeerde gedachtegang. De vocale tracks zijn best aardig om te horen. Dus daar is opzich niets mis mee. Wat me wel wat tegenvalt is de gitaar van Gilmour. Het mist de magie die het bij Pink Floyd wel heeft. Of is het zo dat je ook hier geen appels met peren moet willen vergelijken.

Wie dat kan houdt een best leuk solo album van dhr. Gilmour over. Wat minder zwaar is dan het werk bij zijn andere werkgever. Voor mij is dit album een aardig tussendoortje, waar je niet te zwaar aan moet gaan tillen.

Omdat collega Waters al aardig bezig was de boel naar zijn hand te zetten,vond Dave Gilmour het tijd om zelf iets te ondernemen.
Het resulteert in een aardige plaat met zoals verwacht uitstekend gitaarwerk.Doch nergens is het echt memorabel.Het is een plaat met aardige ideeen en is in produktie vrij sober,zonder de toeters en bellen die bij Pink Floyd zo uitdrukkelijk aanwezig zijn.
je hoort hier eigenlijk al dat de gitarist een heel andere koers wilt varen dan Waters,die steeds meer de conceptuele kant zoekt,en niet alleen maar voor de nummers gaat met een kop en een staart.
Zijn 2e solo onderneming About Face uit 1984 vind ik beter geslaagd.De composities zijn sterker en afwisselender.

Je moet dit eigenlijk niet gaan vergelijken met Pink Floyd. Het is Gilmour en hij heeft volgens mij gewoon een plaat willen maken die lekker wegluistert. En dat is hem aardig goed gelukt volgens mij. Ik zet hem af en toe eens op en dan is het altijd weer genieten geblazen van zijn lome stem in combinatie met het nodige gedoseerde avontuurlijke gitaarwerk.

Hij had trouwens nog 3 extra nummers geschreven voor dit album maar die waren nog niet helemaal af tijdens de opnames. Hij liet ze later aan Roger Waters horen. Die kon er wel wat mee en zo zouden ze later op The Wall verschijnen. Ik heb het hier natuurlijk over Young Lust, Comfortably Numb en Run Like Hell. Niet bepaald de minste nummers van The Wall natuurlijk. En ja ...dan ga je automatisch toch de vergelijking met Pink Floyd weer trekken he...hoe zouden de songs op deze soloplaat geklonken hebben als...

Nog een leuk weetje: There's No Way Out Of Here is een cover van de band Unicorn. Een band waar Gilmour behoorlijk van onder de indruk was destijds. Hij speelde gitaar op hun platen en produceerde ze bovendien. Zeker een aanrader om eens naar op zoek te gaan.

Neemt niet weg dat wel is gebleken dat Gilmour ook in de Pink Floyd zonder Waters, een heel andere benadering heeft.Meer de gitaar op de voorgrond en nummers met een kop en een staart.

Dat is absoluut waar. Bij Waters is de muziek vaak meer een vehikel voor zijn teksten.

Leuk album, maar meer ook niet. Tikkeltje inspiratieloos, maar voor de rest leuk om in de verzameldoos te hebben

En hem daar af en toe uit te halen om het even te draaien. En daarna weer de doos in, want even iets anders in de cd-speler is best lekker.

Vond dit indertijd wel een lekkere plaat van hem en beter dan About Face; die vond ik wel een beetje tam en netjes.
Vergelijken met Pink Floyd moet je niet doen vind ik, dit is gewoon wat meer een album waar de gitaar een hoofdrol op speelt.
En Roger Waters speelde bij de Floyd natuurlijk ook wel een bepalende rol
There's No Way Out Of Here en I Can't Breath anymore vind ik wel de uitschieters.
Nooit geweten trouwens van die band Unicorn.

Beter een echt solo album van Gilmour, dan een ijdele poging om met het 'circus Gilmour' Pink Floyd trachten uit te hangen!

De in de reactie hierboven genoemde songs zijn voor mij ook de hoogtepounten van dit album.

Ik ken dit album niet , maar is dit een beetje te vergelijken met Momentary Leapse en Division Bell .
Wie kent dit ?

@Rudiger: het antwoord op je vraag staat in het bericht boven jouw vraag

totaal niet, zit dan ook een eeuw tussen

Hierboven wordt gezegd dat de gitaar de boventoon voert , als dat zo is dan is dit wel intressant voor mij.
En dit album stamt ong uit dezelfde tijd als WYWH en Animals .

Dit is wel een lekker album voor erbij, en Gilmour kan goed met een gitaar over weg. Dit is ook op dit album goed hoorbaar.

sjah, een album met/van gilmour, die gaat niet ineens accordion spelen

nee hooguit mondharmonika nog zeker.

Of saxofoon, die kan hij ook bespelen heb ik op een dvd gezien.