David Gilmour - David Gilmour (1978)
mijn stem
174 stemmen
Verenigd Koninkrijk
Rock
Label: Harvest
-
Mihalis (5:46)
-
There's No Way Out of Here (5:08)
-
Cry from the Street (5:13)
-
So Far Away (6:05)
-
Short and Sweet (5:30)
-
Raise My Rent (5:33)
-
No Way (5:32)
-
It's Deafinitely (4:37)
-
I Can't Breathe Anymore (3:05)
0
geplaatst: 27 maart 2008, 15:58 uur
Het blijven lastige albums van artiesten die deel uitmaken van een grote band en die dan een solo project uitbrengen. Tijdens het beoordelen ervan trek je toch nog steeds de vergelijking met de band waarin ze zitten. Zo ook bij deze van David Gilmour.
Alhoewel ik een groot liefhebber van instrumentale muziek ben had die openingstrack niet gehoeven. Mihalis heeft voor mij een hoog tv-tune gehalte. Door dit gegeven denk ik al: Dit kan verder niks worden. Toch is dit een verkeerde gedachtegang. De vocale tracks zijn best aardig om te horen. Dus daar is opzich niets mis mee. Wat me wel wat tegenvalt is de gitaar van Gilmour. Het mist de magie die het bij Pink Floyd wel heeft. Of is het zo dat je ook hier geen appels met peren moet willen vergelijken.
Wie dat kan houdt een best leuk solo album van dhr. Gilmour over. Wat minder zwaar is dan het werk bij zijn andere werkgever. Voor mij is dit album een aardig tussendoortje, waar je niet te zwaar aan moet gaan tillen.
Alhoewel ik een groot liefhebber van instrumentale muziek ben had die openingstrack niet gehoeven. Mihalis heeft voor mij een hoog tv-tune gehalte. Door dit gegeven denk ik al: Dit kan verder niks worden. Toch is dit een verkeerde gedachtegang. De vocale tracks zijn best aardig om te horen. Dus daar is opzich niets mis mee. Wat me wel wat tegenvalt is de gitaar van Gilmour. Het mist de magie die het bij Pink Floyd wel heeft. Of is het zo dat je ook hier geen appels met peren moet willen vergelijken.
Wie dat kan houdt een best leuk solo album van dhr. Gilmour over. Wat minder zwaar is dan het werk bij zijn andere werkgever. Voor mij is dit album een aardig tussendoortje, waar je niet te zwaar aan moet gaan tillen.
0
geplaatst: 30 augustus 2013, 23:28 uur
Deze gister op 2ehands vinyl aangeschaft, maar ik had niet verwacht dat het zo'n heerlijke plaat zou zijn !
goeie lekkere laidback rockmuziek, met die fantastische gitaar en stem van David Gilmour.
Je moet nu dus geen diepe teksten verwachten of ingewikkelde progressieve muziek, maar gewoon die herkenbare Gilmoursound in topvorm. Waar dat elders vaak kitscherig of gewoon saai kan uitpakken, vind ik zijn songwriting hier geslaagd.
Het geeft aan dat hij het dus wel kan, componeren. Zonder anderen als Waters of ...zijn vrouw.
Er wordt hier natuurlijk weer onvermijdelijk veel vergelijken met Pink Floyd, en dat is zonde. Want er gaat natuurlijk niets boven die band. En dat was dan ook een band, dit is een soloalbum.
Maar het doet zeker wel wat aan Floyd denken (de 'Gilmoursound' heeft dan ook een groot aandeel gehad), en dat vind ik positief. Als je het dan toch zo nodig moet vergelijken; dan is dit als geheel gewoon véél beter dan alles wat er na The Wall kwam. En deze zou ik ook eerder opzetten dan die indrukwekkende maar lange 80 minuten van The Wall zelf.
Jammer dat zijn aandeel in de laatste twee albums van die geweldige band teveel overheerst en vaak resulteert in slappe thee (waar ik alsnog wel van kan drinken op zijn tijd).
Maar weer terug: There's No Way Out of Here, Cry from the Street, Raise My Rent en No Way zijn top! en de rest is gewoon fijn
goeie lekkere laidback rockmuziek, met die fantastische gitaar en stem van David Gilmour.
Je moet nu dus geen diepe teksten verwachten of ingewikkelde progressieve muziek, maar gewoon die herkenbare Gilmoursound in topvorm. Waar dat elders vaak kitscherig of gewoon saai kan uitpakken, vind ik zijn songwriting hier geslaagd.
Het geeft aan dat hij het dus wel kan, componeren. Zonder anderen als Waters of ...zijn vrouw.
Er wordt hier natuurlijk weer onvermijdelijk veel vergelijken met Pink Floyd, en dat is zonde. Want er gaat natuurlijk niets boven die band. En dat was dan ook een band, dit is een soloalbum.
Maar het doet zeker wel wat aan Floyd denken (de 'Gilmoursound' heeft dan ook een groot aandeel gehad), en dat vind ik positief. Als je het dan toch zo nodig moet vergelijken; dan is dit als geheel gewoon véél beter dan alles wat er na The Wall kwam. En deze zou ik ook eerder opzetten dan die indrukwekkende maar lange 80 minuten van The Wall zelf.
Jammer dat zijn aandeel in de laatste twee albums van die geweldige band teveel overheerst en vaak resulteert in slappe thee (waar ik alsnog wel van kan drinken op zijn tijd).
Maar weer terug: There's No Way Out of Here, Cry from the Street, Raise My Rent en No Way zijn top! en de rest is gewoon fijn
* denotes required fields.