David Gilmour - David Gilmour (1978)

Paar slowchatberichten er tussenuit gevist.

Sfeervol solodebuut. Toppers vind ik Mihalis, So Far Away, Raise My Rent en No Way. Met medewerking van Rick Wills (Foreigner) op bas.

heb hem nu gekocht in de remasterde uitvoering en moet zeggen , klinkt veel beter , opener , en daarom hop een ster erbij , dus 4 op 5

en inderdaad beter dan about face

Eindelijk heb ik hem orgineel kunnen krijgen vandaag , samen met About Face gekocht , effe snel in de auto opgezet en meteen viel het nummer Raise My Rent op in positieve zin , pracht nummer , hoe kan het ook anders als je bij de beste gitaristen ter wereld hoort.

Zelfs So Far Away is beter dan dat nummer met dezelfde titel van de groep waar Rudiger zo'n fan van is.

Ik vind ze beide erg goed , dit album heb ik sinds kort orgineel in huis en het is `n heel fijn album , vind hem tot nu toe beter dan About Face .
4 sterren .

Ruud, hij IS ook beter dan About Face, deze hier klinkt veel tijdlozer, en hij heeft geen vreselijke typische eighties instrumentatie meegekregen, ik baal van het gebruik van syndrums en synthetisch materiaal, dit hier klinkt veel organischer en als geheel vind ik deze hier Floydiaans sterk!

Syndrums? Waar is een drumcomputer te horen op About Face? Foei, Jeff Porcaro zou zich omdraaien in zijn graf als hij een dergelijke opmerking zou lezen. Het Gilmour solodebuut is opgenomen met 4 muzikanten en klinkt daardoor vrij basic. Heeft zijn charme natuurlijk maar About Face is veel rijker gearrangeerd en kent een sterke bezetting van genoemde topdrummer met verder o.a. Jon Lord, Steve Winwood, Ray Cooper, Pino Palladino, Vicky en Sam Brown, Bob Ezrin en Michael Kamen. En tja, synthetisch materiaal is op elk Floyd album wel aanwezig. Sterker nog, het kenmerkt het experimentele karakter van deze band.

@ Bluebird, ik heb er het inlay boekje bij About Face niet bijgenomen, maar die plaat klinkt zo synthetisch als maar kan, toch zeker in vergelijking met dit album, tja, "organischer" dringt zich bij mij als term op, ik hoor dit album hier gewoon véél liever, het is puur gevoelsmatig, niets meer of minder
About Face is niet slecht, maar het doet me ook veel minder dan dit album.

Dat mag natuurlijk, niks mis mee. About Face zet de eerste stap richting PF zonder Waters. Zo kun je die ook het beste beluisteren. De eerste soloplaat van Gilmour heeft ook een totaal ander karakter. Bassist Rick Wills en drummer Willie Wilson zijn trouwens oude maatjes van Gilmour. Ze speelden samen met hem tot '66 in hun bluesrock schoolband Joker's Wild waarin ook Dick Parry zat.

Geweldige solo plaat van Gilmour , hij begint me steeds beter te bevallen , duidelijk aanwezig de Pink Floyd sound , heerlijk gitaar werk wat we van hem gewend zijn .
Aanrader .
4 sterren.

o o o er zijn plaatjes van de groten der aarde die mijn s inziens inegszins in de vergetelheid raken om onverklaarbare redenen. Dit is een juweeltje. Gilmour in zijn element.
Favorietje: Raise my rent...

Nou, onverklaarbaar? In 1978 was Gilmour niet meer of minder dan onderdeel van de entiteit Pink Floyd. Pas nadat circus Gilmour als 'de nieuwe Pink Floyd' langs stadions was geweest, stond Gilmour bekend als 'the voice and guitar of PF' en vandaar dat er daarna wel aandacht voor zijn solowerk was.

Doet allemaal niets af aan de kwaliteit van dit album, dat ik zelf niet zozeer als PF vind klinken, maar wel goed vind. Voor mij het beste Gilmour solowerk met name 'I can't breathe anymore', 'No way out of here' en ' Short and sweet'.

Deze doet qua sfeer nog best veel denken aan het laatste Floyd werkje ten tijde van deze release. Ik hoor in ieder geval gitaarlijnen die op Animals hadden kunnen staan of niet hadden misstaan. Ontspannen plaatje met een soort landelijk sfeertje, dat komt wellicht ook door de hoes.

Ik moet er nog even aan wennen (ik heb hem woensdag pas gekocht), en hij bevalt redelijk. Voorlopig geef ik het album 3,5 ster. Ik ga hem nog een paar keer luisteren voor een weloverwogen oordeel. Bij muziek van dit soort jongens moet ik hun werk altijd op mij laten inwerken.

Maar het begin bevalt al, wel merk ik dat ik niet niet teveel moet zoeken naar het PF geluid. Gilmour heeft een ander album neergezet.

En nu heb ik het wat vaker geluisterd en het is toch wel een goed album zeg! Zeker Raise My Rent, maar ook andere nummers. Alleen het eerste nummer bevalt met niet zo, maar deze gaat naar de vier sterren.

Persoonlijk spreekt mij dit solo album van GIlmour mij het meeste aan! Vooral de instrumetale pareltjes Mihalis en Raise my rent

Aardige solo plaat van David Gilmour, al is het in vergelijking met Pink Floyd toch ondermaats. Gilmour rockt hier nog eens leuk, dat is iets wat zijn twee andere solo albums missen. De begeleiding op deze plaat had echter wel minder braaf gemogen.

'Short And Sweet' is wel een flinke misser, dat nummer klinkt gewoon zo ontzettend onnatuurlijk.

Vooral There's No Way Out of Here is sterk.

ik mihalis schitterend !

De opener van deze ondergewaardeerde plaat bevalt mij uitstekend.
Het is de aanvang van een zeer genietbaar album, waar sommige PF albums uit deze tijd me een stuk minder kunnen raken.
Na een korte tijd is Mihalis uit duizenden herkenbaar met de gitaarsound van DG.

Die me als gitarist trouwens ( nog) steeds beter gaat bevallen; of moet ik zeggen : ik ga hem steeds meer waarderen. Natuurlijk bestond Pink Floyd uit 4 man, maar die kenmerkende gitaarlicks waren toch een essentiëel onderdeel van de PF-sound (voor mij althans).

Sommige PF-fans zullen dit album moeilijk op waarde kunnen schatten, maar voor mij is het een verrijking van de DG/PF-discografie.

We zijn nu weer wat verder en ik ben inmiddels ook aan het eerste nummer gewend geraakt. Ook Mihalis doet het inmiddels goed bij mij. Al behoort het niet tot mijn favorieten van dit album. Maar zoals ik al eerder zei, dit album moest even op mij inwerken. Heb ik wel vaker met dit soort muziek. Vaak groeien ze voor mij uit als echte pareltjes.

Doet mij denken aan de geweldige tijd van PF, top debuut album van de beste gitarist ever (das dus mijn mening he). Uitschieters So far away, Raise my Rent en No Way

Op Monster Magnet - Monolithic Baby! (2004) staat nog een geinige cover van There's no way out of here

Ik heb dat album dus maar eens geluisterd, freakey.
Best een goede cover inderdaad.

Ja he, met liefde gemaakt in elk geval...

Bedankt voor de tip!

Met genoegen...

Na wat discussie op diverse MuMe pagina's over het solowerk van de leden van PF (heb als verstokte fan net pas Richard Wright's Wet Dream op de kop getikt) ook maar weer eens naar dit solo debuut van David geluisterd. Dat was lang geleden. Was bijna vergeten hoe goed dit album eigenlijk is. Het kenmerkende PF gitaarspel van David is geweldig om te horen. Zijn inbreng in de late jaren 70 was toch wel groot. Jammer dat Roger Waters het zo dominant overnam vanaf The Wall. David is en blijft een van de grootste gitaristen. Shine On.

Deze gister op 2ehands vinyl aangeschaft, maar ik had niet verwacht dat het zo'n heerlijke plaat zou zijn !
goeie lekkere laidback rockmuziek, met die fantastische gitaar en stem van David Gilmour.

Je moet nu dus geen diepe teksten verwachten of ingewikkelde progressieve muziek, maar gewoon die herkenbare Gilmoursound in topvorm. Waar dat elders vaak kitscherig of gewoon saai kan uitpakken, vind ik zijn songwriting hier geslaagd.
Het geeft aan dat hij het dus wel kan, componeren. Zonder anderen als Waters of ...zijn vrouw.

Er wordt hier natuurlijk weer onvermijdelijk veel vergelijken met Pink Floyd, en dat is zonde. Want er gaat natuurlijk niets boven die band. En dat was dan ook een band, dit is een soloalbum.
Maar het doet zeker wel wat aan Floyd denken (de 'Gilmoursound' heeft dan ook een groot aandeel gehad), en dat vind ik positief. Als je het dan toch zo nodig moet vergelijken; dan is dit als geheel gewoon véél beter dan alles wat er na The Wall kwam. En deze zou ik ook eerder opzetten dan die indrukwekkende maar lange 80 minuten van The Wall zelf.

Jammer dat zijn aandeel in de laatste twee albums van die geweldige band teveel overheerst en vaak resulteert in slappe thee (waar ik alsnog wel van kan drinken op zijn tijd).

Maar weer terug: There's No Way Out of Here, Cry from the Street, Raise My Rent en No Way zijn top! en de rest is gewoon fijn

Het is vooral een vrijblijvende sympatieke plaat, maar ik hoor weinig echte hoogtepunten.
Gilmour is in staat om best goede songs te schrijven, maar jammerlijk geen heel album lang.
Daarintegen vind ik zijn 2e soloplaat About Face eigenlijk het beste wat hij gemaakt heeft zonder Roger Waters. Dus ook sterker dan de 2 laatste PF albums.

Die plaat blijft over de hele linie aardig boeien, ook door de afwisseling.
Deze plaat is niet slecht, maar heeft niet mijn volledige aandacht kunnen vasthouden.