Scott McKenzie - The Voice of Scott McKenzie (1967)

die oude Hippie Hymne San Francisco, geschreven trouwens van John Phillips van de Mamas and Papas, komt in de beurt van 5 **** maar de rest is doorsnee. Maar omdat deze hier op staat met moete net 3 ***

Wist nooit dat dat nummer door John geschreven was. Ik zie ook Twelve Thirty staan, ook wel benieuwd naar, alhoewel de versie van M's & P's al geweldig is.

"San Francisco" is gewoon een klassieker van jewelste die iedere popfanaat moet kennen, de overige nummers zijn ook de moeite waard.

Scott McKenzie 's echte naam is Philip Blondheim.
Hij groeide op in Virginia en raakte daar bevriend met de zoon van één van zijn moeder's vrienden John Phillips. Met hem vormde hij eind jaren 50 de doo wop band The Locals. Ze traden op onder verschillende namen zoals The Journeymen.
John Phillips startte de groep The Mamas and the Papas en McKenzie ging solo verder. Phillips verhuisde naar Californië. McKenzie volgde hem later vanuit New York City en tekende een contract bij Lou Adler's Ode-label.
John Phillips schreef en produceerde 'San Francisco' voor hem. Phillips speelde ook gitaar op dit nummer en Cass Elliot bespeelde de bellen. Het nummer werd in 1967 overal een grote hit en behaalde hier zelfs de eerste plaats.
Daarna werd het door John Phillips-gecomponeerde en geproduceerde 'Like an old time movie' als single uitgebracht dat het veel minder dan zijn voorganger deed.
McKenzie bracht maar twee albums uit: 'The Voice of Scott McKenzie' en 'Stained Glass Morning'.
Het album 'The voice of' bestaat uit 4 John Phillips-composities 'San Francisco', 'Like an old time movie', 'Twelve-thirty' en 'Rooms'. Donovan's 'Celeste', Tim Hardin's 'Reason to believe' en 'Don't make promises', een Michel Polnareff-chanson waar Geoff Stephens een Engelse tekst op gemaakt heeft 'No, no, no, no, no' en Lovin' Spoonful's 'It's not time now'. Scott McKenzie schreef zelf de twee versies van 'What's the difference'. De eerste versie verscheen ook op de b-kant van 'San Francisco'.
Aan het eind van de jaren '60 stopte hij met muziek opnemen en ging voor korte tijd in een woestijn in Virginia Beach wonen.
In 1986 ging hij in een nieuwe versie van The Mamas and the Papas zingen en in 1988 schreef hij samen met John Phillips, Mike Love en Terry Melcher de Beach Boys-hit 'Kokomo'. Het nummer werd een nummer 1-hit in Amerika en Australie nadat het in de Tom Cruise-film 'Cocktail' gebruikt was.
In 1998 ging McKenzie met pensioen. Hij woont momenteel in Los Angeles.

'The voice of Scott McKenzie' is later in verschillende hoezen heruitgebracht als 'San Francisco'. Bij de meeste uitgaven staan de 11 titels in een andere volgorde.

Ik heb hier een bestoff van, echt een beetje kansloos voor een artiest met 1 album... het zijn dan ook 11 dezelfde tracks alleen dan in een andere volgorde,...
# San Francisco (Be Sure to Wear Flowers in Your Hair) (2:59)

# Celeste (3:31)

# It's Not Time Now (2:48)

# What's the Difference (Chapter 2) (2:42)

# Reason to Believe (2:23)

# Like an Old Time Movie (3:17)

# No, No, No, No, No (2:51)

# Don't Make Promises (3:55)

# Twelve Thirty (3:18)

# Rooms (3:29)

# What's the Difference (Chapter 1) (2:18)

San Francisco (be sure to wear flowers in your hair) is (inderdaad) een grote klassieker, en het lijkt mij typisch zo’n nummer dat iedereen gelijk aanspreekt. Helaas hebben de andere nummers niet dezelfde charme. Slecht is het niet, maar het is nergens echt pakkend of memorabel. Dat zal dan ook wel de reden zijn geweest dat van de single destijds miljoen exemplaren werden verkocht, en dat dit album daarentegen een gigantische flop werd.

De eenvoud van dit pop/folk album bevalt mij op zich wel, weinig clichés en simpel maar toch best de moeite waard, al beluister ik ‘m maar zelden. Een geweldige zanger is Scott McKenzie niet overigens, maar zijn zang is goed genoeg om een album van begin tot eind te beluisteren. Als je de videos op het internet bekijkt komt hij best houterig over (vind ik althans). It’s not time now, Reason to believe en Like an old time movie zijn -naast de grote hit- ook prima nummers. Hij bracht trouwens nog een tweede album uit, Stained Glass Morning, maar menigeen weet volgens mij niet eens dat die plaat bestaat!

Ik had overigens meer stemmen bij dit album verwacht (vanwege San Francisco), maar dat terzijde.

Ik heb dit album beluisterd vanwege de hierboven genoemde klassieker, maar de rest van het album is ook zeker niet slecht. Het album kakt na San Francisco een beetje in, maar de laatste nummers (vanaf Reasons to Believe) vind ik ook weer sterk. Best een lekker album.

Snik snif... Scott McKenzie overleden... Toch weer een beetje van mijn jeugd verdwenen...
 

In een camper over de Golden Gate skyline van San Fransisco en dit nummer.... voor de rest hoef ik het nooit te horen als vrije keuze .... tijdgeest maar overigens wel tijdloos

Zou bijna vergeten dat Scott McKenzie meer heeft gemaakt dan San Francisco (Be Sure to Wear Flowers in Your Hair) en hem voor een eendagsvlieg houden. Met dat ene nummer heeft hij zich dan wel muzikaal onsterfelijk gemaakt en het is lang geleden dat ik een nummer meer dan 10 keer op een dag heb gehoord. Heb een Europese Embassy uitgave uit '67 op de kop getikt en uiteraard helemaal gehoord. Die track van The Mama's and the Papa's is me ook opgevallen en zoiets als Reason to Believe van Tim Hardin zou Brainbox later ook opnemen. Voor iedere track op dit album is San Francisco (Be Sure to Wear Flowers in Your Hair) ook een keer gedraaid; kon me niet heugen dit nummer fatsoenlijk in mijn collectie te hebben en valt mooi samen met een sixties bui.

De nummers kwamen sowieso allemaal van de hand van Papa John Phillips, zo ook de 60s kraker 'San Francisco'. Derhalve is het niet gek dat er ook een soort van verplichte Mamas en Papas cover op staat.. anderzijds had ik de Mamas and the Papas ook San Francisco wel willen horen uitvoeren..

De rest zijn maar middelmatige songs. De opvolger is eigenlijk beter, maar klassiekerloos.

Nou ja, allemaal, vier van Phillips, twee van McKenzie zelf en vijf covers van andere artiesten (zie het bericht van Pieter Paal op 14-2-2009 hierboven). Maar natuurlijk had Phillips als producer, mentor en algeheel beïnvloeder van de sound wel een enorme vinger in de pap.

Ik kan er niets aan doen, maar deze plaat is voor mij echt de perfecte muzikale verbeelding van 1967 – of althans 1967 zoals ik me dat voorstel. De stem vol vertrouwen, de positieve romantische insteek van McKenzie's eigen nummer(s), de perfect gekozen covers die uitermate geschikt zijn voor McKenzie's voordracht, de folkrock-arrangementen van de Wrecking Crew die zo smaakvol en inventief zijn, de warme sound van John Phillips' produktie... Om de een of andere reden kan ik dit album onbeperkt draaien, en ik hoor ook wel dat No no no no no bepaald lichtgewicht is en dat McKenzie zelf amper compositorische inbreng heeft gehad en dat je dit wel met enig recht als Mama's & Papa's-lite zou kunnen betitelen en dat... maar het maakt allemaal niet uit, ik hoor alleen maar perfect gebrachte, warme en sympathieke popmuziek uit de hoogtijdagen van de flower-power. Die jaren hebben een gigantische hoop mooie en leuke muziek voortgebracht, en in zekere zin is dit album daar een gecomprimeerde staalkaart van, als een omgekeerde Big Bang van de popmuziek, met nogmaals perfect gekozen en uitgevoerde covers.
        Is het overigens iemand opgevallen welke stiekeme draai McKenzie aan zijn cover van Twelve thirty heeft gegeven? Het eerste couplet, het eerste refrein en het tweede couplet zingt hij keurig volgens de versie van de Mama's & de Papa's, maar als tweede refrein zingt hij de tekst van het derde couplet, en als derde couplet gebruikt hij de tekst van het refrein, waarna hij het nummer afrondt zonder een laatste melodisch-refrein te zingen. Dus Mama's & Papa's = C1,R,C2,R,C3,R, maar McKenzie = C1,R,C2,C3,R. Apart en ook best effectief (en melancholiek en weer heel goed gezongen.)