Scott McKenzie - The Voice of Scott McKenzie (1967)

San Francisco (be sure to wear flowers in your hair) is (inderdaad) een grote klassieker, en het lijkt mij typisch zo’n nummer dat iedereen gelijk aanspreekt. Helaas hebben de andere nummers niet dezelfde charme. Slecht is het niet, maar het is nergens echt pakkend of memorabel. Dat zal dan ook wel de reden zijn geweest dat van de single destijds miljoen exemplaren werden verkocht, en dat dit album daarentegen een gigantische flop werd.

De eenvoud van dit pop/folk album bevalt mij op zich wel, weinig clichés en simpel maar toch best de moeite waard, al beluister ik ‘m maar zelden. Een geweldige zanger is Scott McKenzie niet overigens, maar zijn zang is goed genoeg om een album van begin tot eind te beluisteren. Als je de videos op het internet bekijkt komt hij best houterig over (vind ik althans). It’s not time now, Reason to believe en Like an old time movie zijn -naast de grote hit- ook prima nummers. Hij bracht trouwens nog een tweede album uit, Stained Glass Morning, maar menigeen weet volgens mij niet eens dat die plaat bestaat!

Ik had overigens meer stemmen bij dit album verwacht (vanwege San Francisco), maar dat terzijde.

Ik kan er niets aan doen, maar deze plaat is voor mij echt de perfecte muzikale verbeelding van 1967 – of althans 1967 zoals ik me dat voorstel. De stem vol vertrouwen, de positieve romantische insteek van McKenzie's eigen nummer(s), de perfect gekozen covers die uitermate geschikt zijn voor McKenzie's voordracht, de folkrock-arrangementen van de Wrecking Crew die zo smaakvol en inventief zijn, de warme sound van John Phillips' produktie... Om de een of andere reden kan ik dit album onbeperkt draaien, en ik hoor ook wel dat No no no no no bepaald lichtgewicht is en dat McKenzie zelf amper compositorische inbreng heeft gehad en dat je dit wel met enig recht als Mama's & Papa's-lite zou kunnen betitelen en dat... maar het maakt allemaal niet uit, ik hoor alleen maar perfect gebrachte, warme en sympathieke popmuziek uit de hoogtijdagen van de flower-power. Die jaren hebben een gigantische hoop mooie en leuke muziek voortgebracht, en in zekere zin is dit album daar een gecomprimeerde staalkaart van, als een omgekeerde Big Bang van de popmuziek, met nogmaals perfect gekozen en uitgevoerde covers.
        Is het overigens iemand opgevallen welke stiekeme draai McKenzie aan zijn cover van Twelve thirty heeft gegeven? Het eerste couplet, het eerste refrein en het tweede couplet zingt hij keurig volgens de versie van de Mama's & de Papa's, maar als tweede refrein zingt hij de tekst van het derde couplet, en als derde couplet gebruikt hij de tekst van het refrein, waarna hij het nummer afrondt zonder een laatste melodisch-refrein te zingen. Dus Mama's & Papa's = C1,R,C2,R,C3,R, maar McKenzie = C1,R,C2,C3,R. Apart en ook best effectief (en melancholiek en weer heel goed gezongen.)