Andreas Vollenweider - ... Behind the Gardens - Behind the Wall - Under the Tree ... (1981)

Sommige muziekliefhebbers mogen bepaalde dingen niet goed vinden... Dan krijg je argumenten als "Het klinkt te klinisch", "Het is te commercieel", "De ziel ontbreekt". En mocht het ook nog es zeer goed geproduceerd zijn, is het ook nog es niet rauw genoeg. De Leo Blokhuizen en Gieltjes Beelen van deze wereld hebben allerlei feiten kennis, dat moet ik ze nageven (vooral Blokhuis) maar zijn op momenten ook nog es erg chauvinistisch (vooral Beelen). Kortom: het "Dit moet je goed vinden en dat niet" heerst!

Toen deze plaat uitkwam was hij in mijn muzikale kringen volstrekt onbespreekbaar, maar tegen de wijdere en tolerantere muzikale horizonten van de eenentwintigste eeuw heb ik me hier ook maar eens aan gewaagd. En eigenlijk is hier niet zoveel tegenin te brengen: sterke melodieën (vooral bij de eerste twee nummers die de sfeer ook wat langer kunnen vasthouden dan de wat fragmentarischer tweede helft), een redelijk vol geluid (geen elfenachtig überromantisch minstreelgedoe) en afwisselende en tamelijk rijke arrangementen. Maar weet je wat het is? Deze plaat doet me een beetje denken aan de Wereldwinkel: als ik daar kom staat er zo'n bord met twintig of dertig pastelkleurige vakjes, en zodra je op één van die vakjes drukt gaat de bijbehorende CD spelen en hoor je de muziek van ruisende bergbeken of snaterende dolfijnen of het geluid van maneschijn, en hoewel al die geestverruimende muziek me qua concept ontzettend interessant lijkt kan ik er nooit langer dan een halve minuut naar luisteren om de eenvoudige reden dat het allemaal zo ontzettend anoniem en daardoor eenvormig klinkt. Ik weet het wel, elk nummer op deze plaat heeft een eigen melodie en een eigen sfeer, maar als iemand me een stukje hieruit zou laten horen zou ik vermoedelijk met de beste wil van de wereld niet kunnen zeggen of het uit het begin of het midden of het einde van de dertig minuten speelduur van dit album komt. Het zal wel aan mijn oren liggen – die zijn natuurlijk niet gewend aan dit soort New Age- of lounge- of wellness-muziek, of welk etiket je hier ook maar op wilt plakken, maar die wetenschap helpt mij ook niet verder in de waardering van deze muziek (om nog maar te zwijgen van het feit dat ik aan het eind van dit album snàk naar een elektrische gitaarsolo). En als ik onder het genot van een harp dan toch naar een kop vol krullen moet kijken, dan liever naar die van Harpo Marx.