Witherfall - Curse of Autumn (2021)

Eerste luisterbeurt achter de rug en ik vind dit een erg sterke plaat. Heavy/Power metal in het straatje van bands als Iced Earth en Kamelot. Vooral de zanger vind ik erg sterk.

Deze gaat hier op de lijst om dit weekend eens te beluisteren. De lange versie van "Long Time" klinkt in iedergeval al goed!
WITHERFALL - Long Time - Long Version (OFFICIAL VIDEO | Boston Cover) - YouTube

Komt daar met een derde cd Witherfall aanzetten, zelfverzekerd, theatraal en verbluffen ze je met een herfstig uurtje 'melodische heavy powermetal-/thrash-/ progmetalopera' van jewelste.Tijdens één technisch adembenemende performance bol van virtuositeiten, sleurt deze coming band je doorheen een veelvoud aan lagen vol muzikale agressie. Met een rijk scala aan vocalen, instrumenten en stijlwisselingen, met acoustische rustpunten ook tegen opkomende angsten, boetseren ze je een complex progressief kunstwerk dat kluistert tot het einde. Mis overigens zeker die finale niet, '...And They All Blew Away', monumentale compositie die al het voorgaande in al z'n metalschoonheid weer samenbrengt.
Voor metalfans veler gezindten. Podiumplaat dit, letterlijk én figuurlijk!

Ik vind dit een geweldige cd zeg. Top of the bill Amerikaanse progressieve powermetal met een fantastische zanger. Voor mij het album van het jaar tot nu toe, zonder enige twijfel. Long time is op een grandioze manier gecoverd van Boston, zoooo mooi

100% gelijk! Jammer, zo onbekend en onbemind!

Ja dit is echt fantastisch! Wat een band joh...

Het is zo langzamerhand tijd om de eindejaarslijst op te maken. Daarom luister ik alle 2021- releases die ik in huis heb gehaald nog eens om het gehoor op te frissen en te zien of mijn standpunt ten aanzien van het album is veranderd.

Ik was al erg enthousiast over de vorige twee albums van Witherfall en op 'Curse Of Autumn' weten de heren zichzelf nog te overtreffen. Fantastische US power metal met sterke zang, geweldige instrumentatie en bovenal erg sterke composities. The Last Scar is wat mij betreft sowieso een van de sterkste nummers van dit jaar. Afsluiter '... And They All Blew Away' is zo'n nummer waar het woord Episch voor is uitgevonden. Topalbum dat nog steeds aan kracht wint!

Score: 88/100

1. Harakiri For The Sky - Mære (92)
2. Moonspell - Hermitage (91)
3. Soen - Imperial (90)
4. Witherfall - Curse Of Autumn (88)
5. Cult Of Luna - The Raging River (84)
6. Epica - Omega (83)
7. Empyrium - Über den Sternen (82)
8. Asphyx - Necroceros (80)
8. The Ruins Of Beverast - The Thule Grimoires (80)
10. Tribulation - Where The Gloom Becomes Sound (79)
11. Therion - Leviathan (78)
12. Transatlantic - The Absolute Universe (74)
13. Evergrey - Escape The Phoenix (73)
14. Dread Sovereign - Alchemical Warfare (68)
15. Iotunn - Access All Worlds (64)

Deze nog zojuist nog eens ff gedraaid. Blijft een van de beste albums van afgelopen jaar. Progressieve powermetal op z'n Amerikaans, maar dan wel meteen een van de beste albums die ooit gemaakt is. Het haalt het niveau van de beste Queensryche albums niet, maar kom wel heel erg dicht in de buurt. Het beste wat de laatste 25 a 30 jaar op dit gebied uit Amerika is gekomen, that's for sure.

Dat zou zomaar kunnen inderdaad. Ik draaide deze vorige week ook weer eens en was gelijk weer helemaal verkocht. Fantastische plaat!

Er komt een nieuwe plaat, die nog harder en extremer klinkt (in de tempo's en vocalen). Hier de nieuwe single en video: https://youtu.be/8TWfrv5NkKc?si=yit1XD3tL4zCkwh1

Witherfall neemt duidelijk het stokje over van Dane/Nevermore, met deze extreme variant op het powermetal-genre.

Enige nummer op deze plaat die me niet echt overtuigt is de gothic vampiremetal van As I Lie Awake. Niet slecht, maar het komt wat basic op mij over. Muziekvideo is ook danig verwarrend en vaag.

Hoorde 'm afgelopen week. Heel gaaf nummer! Het begint bruut en heavy tot ergens halverwege een break volgt waarna het nummer helemaal tot bloei komt. Geweldig!

Dank voor deze tip, heel vet nummer! Doet mij weer realiseren dat ik Witherfall veel te weinig luister. Daar moet maar eens verandering in komen, te beginnen bij deze plaat. Die ik bij de release wel geluisterd heb (zie het eerst bericht bij dit album), maar daarna snel weer ben vergeten.

Powermetal van niveau, maar helaas niet mijn ding. De stijl van muziek, gekoppeld aan het in mijn oren nogal oubollig klinkende songmateriaal (ik moest herhaaldelijk een beetje aan Spinal Tap denken), ligt mij gewoonweg niet. De prima zanger zorgt af en toe voor een fijn old school Queensrÿche-gevoel en tracks als het felle The Other Side Of Fear en het lange avontuurlijke ...And They All Blew Away kunnen er zeker mee door, maar verder had ik moeite om mijn aandacht erbij te houden.