Mick Abrahams - See My Way (2000)

Bluesgitarist en -zanger Mick Abrahams was een bezig baasje. In 2000 bracht hij, om het nieuwe millennium te markeren, dit See My Way, later dat jaar gevolgd door het instrumentale Novox. De jaren ervoor trad hij veelvuldig op en bracht alleen al bij label A New Day diverse muziek uit, te zien aan dit overzicht in het cd-boekje van het album.

Opgenomen in twee verschillende studio's, verschilt de bezetting per nummer. Vaak is die groot met blazers en achtergrondkoortje, een enkele keer klein. Als altijd laat Abrahams horen een breed scala aan bluestechnieken te spelen. Zo kan hij snel soleren, of juist met trage slide (Ain't No Fire), of hij houdt het akoestisch, zoals het instrumentale Nothing But Everything. Meer instrumentaal werk volgt later via het steviger Mercy Mercy, het kalme Ayers and Graces brengt gypsy-invloed á la Django Reinhardt en er is Chettishes. De accordeon die her en der opduikt zorgt voor een vleugje cajun en de combinatie met blazers werkt goed. Zo blijft dit een gevarieerd album met Abrahams' lichte whiskeystem als extra troef.

Abrahams covert zichzelf. Titelnummer See My Way nam hij in 1970 op met de groep Blodwyn Pig op Getting to This. Bassist is dezelfde als toen, namelijk Andy Pyle. Mijn favoriete nummer op het album, het progressiefste en stevigste op een album waar verder traditionele blues klinkt.
Gezien het cd-boekje is hij blij met slotnummer One Night, oorspronkelijk gezongen door Elvis Presley, zoals hij schrijft. Dat blijkt niet helemaal terecht, maar duidelijk is door wie het muzikantenbloed bij de man uit Luton ging stromen. Abrahams is hier behalve het talent en de professional ook het jongetje van toen en de liefhebber van inmiddels 56. Dat plezier hoor je eraan af. Het is de enige (echte) cover op See my Way.

Twee jaar later was hij te gast bij zijn oude bandje Jethro Tull, nadat hun Ian Anderson in 1996 bij Abrahams op diens "One" musiceerde. Dat op live-dvd en -album Living with the Past.