Blodwyn Pig - Getting to This (1970)

Fantastische plaat, dat zich prima kan meten met het betere werk van Tull. Erg humorvol, progressief en misschien net wat te melig soms, maar er wordt erg hoogstaand gemusiceerd. Fantastisch sax, fluit en vioolspel van muzikale duizendpoot Lancaster, naast het goede gitaarspel van Abrahams.

Op lp (gatefold) met een leuk bordspel aan de binnenkant.

Blodwyn Pig, oftewel een witte bloem (blodwyn komt uit het Welsh) en een varken. Een vreemde naam voor een eigenzinnige groep. De opvolger van debuut Ahead Rings Out zet het geluid consistent voor.

Swingende rock 'n' roll met blazers in Drive Me. Dat gitarist Mick Abrahams nog maar twee jaar daarvoor bij Jethro Tull zat, zou je hier niet zeggen. Jazzinvloeden en meer swing in Variations on Nainos. Het is alsof de jazz van multi-blaasinstrumentspeler Jack Lancaster het keer op keer opneemt tegen de blues van Abrahams, maar de credits tonen dat beiden van beide markten thuis waren.
Het resultaat zou je als progressieve rock kunnen beschrijven; avontuurlijk is het zéker, zoals ook See my Way bewijst. Met Long Bomb Blues klinkt een korte akoestische blues, het instrumentale The Squirreling Must Go On is intens, zeker met het drumwerk van Ron Berg en de huilende bluesgitaar van Abrahams. Net als op het debuut wordt kant 1 uiterst sterk afgesloten.

San Francisco Sketches duurt een dikke acht minuten en bestaat uit de componenten Beach Scape, Fisherman's Wharf, Telegraph Hill en Close The Door, I'm Falling Out Of The Room. Ze hebben onderling grote verschillen in stijl en zijn grotendeels instrumentaal.
Stoempend is Worry dat me aan het Skid Row met Gary Moore doet denken. Een tweede ingetogen bluesnummer is er met Toys, waarna zowaar reggae volgt in To Rassman.
Slotnummer Send Your Son to Die zal het goed hebben gedaan met de sentimenten van anti-Vietnamoorlog in de Verenigde Staten. Hier herken ik ook iets van tijdgenoten Taste en Rory Gallagher.

Hierna viel Blodwyn Pig uit elkaar, al zouden later reünies volgen, inclusief nieuw werk vanaf 1993. Mick Abrahams vervolgde in 1971 met een naar hemzelf vernoemd debuut.