Ozzy Osbourne - The Ultimate Sin (1986)

Toch wel een sterk album, deze voornamelijk gekocht vanwege Shot In The Dark, maar ook de rest is niet verkeerd.
Past wel duidelijk in deze tijd, en misschien daardoor wat meer gedateerd dan het latere No More Tears.
In deze periode was het normaal dat de gitaristen hun gitaar regelmatig lieten gillen, en er aardig wat solo’s doorheen gooiden.
Mötley Crüe en Poison passen voor mij hier ook wel tussen.
Het heeft op dat gebied veel raakvlakken met 1987 van Whitesnake; welke een jaar later zou verschijnen.
Still Of The Night zou ook prima op The Ultimate Sin passen.
Ik denk zelfs dat bijvoorbeeld een Adje Vandenberg ongeveer een zelfde soort gitarist is als Jake E Lee.
Voor mij is na Shot In The Dark ook Killer of Giants een van zijn betere nummers.

Ik herinner me de eerste kennismaking met dit album via Shot in the Dark als een videoclip in een koude winter. Blijkt te kloppen: in januari 1986 ging de single in première. Ozzy Osbourne was áltijd weer in staat met aangename oorwurmpjes te komen en dit was er één, zoals tweede single The Ultimate Sin er ook één zou zijn, eentje die je plotseling voor je uit neuriede.
Nadien leerde ik dat Bob Daisley de meeste teksten had geschreven en gitarist Jake E. Lee de muziek. De eerste is niet te horen op album The Ultimate Sin (wel op bas: Phil Soussan, co-schrijver van de single), de tweede schittert opnieuw; bijvoorbeeld in de solo van het titelnummer met die afwijkende akkoordenreeks en daaronder de rollende basdrums van nieuwe stokkenman Randy Castillo plus zowaar een gruntje van de madman in het slot.
Thank God for the Bomb was in die jaren van Koude Oorlog een geluid dat je niet zoveel hoorde, maar waarin ik me wel kon vinden na jaren van anti-atoombomprotesten.
Soms heeft de meezingbaarheid iets van klapkauwgom: het is dan wel erg popachtig-zoet, zoals het refrein van Secret Loser en Lightning Strikes, waar de coupletten beter zijn.

Mijn überfavootje is Killer of Giants, dit vanwege de opbouw: tokkelende gitaren, deels akoestisch, waarna de toetsen van sessiemuzikant Mike Moran erbij komen en het na een tijdje stevig wordt. Het meest avontuurlijke nummer van de plaat én tot vlak voor uitgave de beoogde titel van het album, aldus Wikipedia.
De productie van Ron Nevison was me iets te volgesmeerd met te weinig ‘hoog’, maar vooral Lee’s gitaarwerk en het ontbreken van zwakke tracks maakten dat goed. En nu weet ik niet anders…

Hierna verliet Jake E. Lee de firma, waar Sharon Osbourne de scepter zwaaide. Volgens Wikipedia werd nooit duidelijk waarom, ik vermoed iets met het financiële beleid van de manager en het weinige respect dat hij kreeg. Mooi dat hij voor dit album wél de credits eruitsleepte, in tegenstelling tot de voorganger.

In retrospect: heb het altijd vreemd gevonden dat hij nooit een hele grote naam is geworden op eigen kracht, met Badlands en later Red Dragon Cartel maakte hij bepaald geen slechte albums. Misschien omdat hij niet per se in de spotlights wil staan? In 2019 liet hij zien welke apparatuur hij gebruikt. Het lijkt me een relaxte vent met één grote passie: de gitaar, niet het imago. Iets dergelijks hoor ik bij collega Craig Goldy, die Lee met complimenten overlaadt rond wat leuke anekdotes.

Ongevaarlijke statdionrock met behoorlijke productie en een aantal erg fijne tracks. Verder ook daardoor heel erg middle of the road en met een aantal refreinen die echt te stompzinnig voor woorden zijn. Killer Of Giants en A Shot In The Dark zijn daarentegen wel echt fenomenaal en daarmee welkome afwisselingen tussen obligate meezingers als Never Know Why en Lightning Strikes.

Ik moest even wennen aan het drumwerk van Randy Castillo dat met die reverb tijdens de midtempo partijen vooral erg simpel overkwam. Uiteindelijk is dat ook gegroeid, maar het viel wel op. Lee blijft verder een zeer capabel gitarist, maar op dit brallerige cockrockmateriaal voelt het ook minder spectaculair aan dan op de voorganger. Gewoon een okay album. Niet veel meer.

Tussenstand:
1. Bark At The Moon
2. Diary Of A Madman
3. The Ultimate Sin
4. Blizzard Of Ozz

Ik moet een jaar of 13 zijn geweest toen ik kennis maakte met de muziek van Ozzy. No Rest For The Wicked was net uit en een oudere zus van een van mijn beste vrienden had deze samen met The Ultimate Sin meegenomen uit de grote stad.

Wat een magie toen ik voor het eerst die zware riff van The Ultimate Sin hoorde. Nog steeds krijg ik kippenvel als die rif door mijn speakers galmt. Dit is het eerste Ozzy-album waarop bijna alles klopt: een coherente verzameling sterke nummers zonder missers (voor het eerst op een van zijn solo-albums) en Ozzy die bijzonder sterk zingt. Jake E Lee speelt ook nog eens de pannen van het dak. Het enige smetje is de ietwat donkere productie, maar daar ben ik zo aan gewend dat het me geenszins stoort.

1. The Ultimate Sin
2. Blizzard Of Ozz
3. Diary Of A Madman
4. Bark At The Moon

Bob Daisly en Don Airey er weer uitgedonderd en geen adequate vervanging. Randy Castillo ken ik eigenlijk alleen van naam en nu weet ik dat hij een heel saaie drummer ass die eigenlijk alleen ritme vast kon houden. Jake E. Lee slaagt er in zijn eentje niet in om het gekweel van Ozzy te verbloemen en dat resulteert in een slaapverwekkende en nietszeggende plaat. De heren doen hun best om met makkelijke meezingers voor de boeg te komen, maar vergeten daarmee voor het gemak kwaliteit en originaliteit toe te voegen. Op z'n best klinken de songs redelijk. Ik laat Ozzy even een paar dagen met rust, want deze luisterbeurten waren een worsteling.


Tussenstand:
1. Bark at the Moon
2. Blizzard of Ozz
3. Diary of a Madman
4. The Ultimate Sin