Ozzy Osbourne - The Ultimate Sin (1986)

Op de een of andere manier heb jij een enorme drang om muziek, bands, zangers, gitaristen te verglijken. Ik zie vaak de conectie niet. Wat heeft Crue, Poison, Whitesnake of Adje nu werkelijk te maken met deze plaat ???

Met deze plaat niks; wel met de stijl van gitaar spelen.
Maar dat jij mij niet begrijpt, heb je al eerder bij dit album duidelijk gemaakt, dus waarom heb jij een enorme drang om in herhaling te vallen???

Rustig vrienden! De één hoort dingen die verder niemand anders hoort en andersom. Maar dat is toch juist het mooie aan muziek?! Jullie brengen me middels bovenstaande berichten op het prima idee om dit prachtalbum weer eens te draaien. Waarvoor dank!

Dit album had ik zo lang niet meer afgespeeld dat ik sommige songtitels al niet meer herkende. Nou is dat niet alleen maar mijn schuld want compositorisch staat hier maar weinig opzienbarends op. Ozzy zelf is ook niet in grootse doen naar mijn mening (we rock, rock, rohock). Daarnaast wat weinig hooks en variatie binnen de tracks. Plots hoor ik Santana's opening keys van Black Magic Woman op gitaar maar ook Fool Like You ontpopt zich niet in een klassieker Ozzy style (die fade outs ook, djeezz). Jammer, want met de muzikanten an sich is verder niks mis.
De titel track, de oorspronkelijke titel track en shot in the dark zijn de moeite wel waard.

Wat was de oorspronkelijke titel track dan? En waar hoor jij Black Magic Woman?

Killer Of Giants was de werktitel. Dus die zal ie wel bedoelen.

Ultimate Sin vind ik wel een cool album. Niet zo sterk als de eerste twee natuurlijk maar lang niet zo lamzakkerig als No Rest For The Wicked of alle troep van na No More Tears.
Ultimate Sin is een tikje glammerig en dat is de ultieme doodzonde voor de metalhead. Ach, ik houd daar wel van. Bovendien zagen we die trend al eerder bij de Ozzy posse.

Fool Like You cover de beginnoten zijn similar to santana- black magic woman begin key's, toch?

Dat het wat glam is vind ik niet erg maar ik veer maar zelden op, eigenlijk.

Ik vind het nog steeds een lekker vet album eigenlijk. Misschien ook omdat het volgens mij mijn eerste Ozzy plaat was, in ieder de eerste waarvan ik de release meemaakte. Ik heb dat vaker, dat het eerste album dat ik van een goeie band hoor een blijvende impact heeft. Ook al betreft het platen die in de catalogus minder hoog scoren.

Ja zo werkt dat meestal. Ozzy (uhh Sharon dus) mag wel eens wat live werk met Jake E Lee op gitaar uitbrengen. Dan sta ik weer vooraan in de rij.

Voor mij is dit album een guilty pleasure, zeker niet de beste schijf in Ozzy's carriere maar de sfeer, de typische jaren 80 koortjes, de tapijt van synthesizerklanken, de plaat pakt mij in. Het album is niet ijzersterk, maar bevat een aantal prima nummers; Killer of Giants, Shot in the Dark en het titelnummer zijn lekkere songs. Tenzij ik het gemist heb maar een goede remaster voor deze schijf is geen overbodige luxe. De productie is mat en knalt niet echt lekker de huiskamer in, desalniettemin een dikke voldoende derhalve.

Ondanks de kritiek op dit album, waaronder de heer O. Osbourne zelf, is het toch mijn favoriete Ozzy album. Ik vind Shot in the Dark een geweldig nummer en Jake E. Lee is ook hier weer lekker bezig. Misschien heeft het feit dat het album uit 1986 is er ook iets mee te maken (het beste jaar ever in de metal geschiedenis) en de heerlijk foute eighties dames in de clip van Shot in the Dark. Ik ga hem meteen even opzetten, genieton!

Na de eerste twee klassiekers, is dit toch wel mijn favoriete Ozzy album. De productie, waar zoveel kritiek op is, vind ik juist erg gaaf. Groots, magistraal, dramatisch. Zeer zeker '80's, maar zoals Zagato al zei: de beste metal komt ook uit die jaren natuurlijk.

Een van de meest iconische covers van Ozzy, het gothic lettertype, de onmiskenbare jaren 80 comic horrorgenre en dat hilarische hoofd van Ozzy op de draak, geweldig gedaan. Maar het gaat om de muziek, die valt mij niet tegen. Het titelnummer is prima, hetzelfde geldt voor Secret Loser, het is niet wereldschokkend maar het klinkt catchy en de songs klinken niet moeilijker dan nodig. Never Know Why lijkt gemaakt voor een Rocky film maar doet met zijn eenvormige refrein wat simpel aan. Van Thank God for the Bomb ben ik ook niet wild, het thema en ritme spreken mij niet aan. Never vind ik alweer wat beter, waarbij het drumwerk opvalt. Lightning Strikes is degelijk en kent een lekker ritme. Killer of Giants, een van de sterkere songs in het oeuvre van Osbourne, een fraaie opbouw, fijne zanglijnen en epische vormen aannemend. Fool Like You is ook van goede snit hoewel dit nummer ook in drie minuten afgedaan had kunnen worden. Shot in the Dark sluit de plaat af, bij vele Ozzy liefhebbers staat deze song altijd hoog boven aan de lijst om live door Osbourne vertolkt te worden. En dat is terecht, het kamerbrede refrein is een earpleaser.
Ultimate Sin is niet de consistente schijf gebleken waarop ik had gehoopt maar is wel sterker dan voorganger Bark at the Moon.

Tussenstand:

1. Diary of a Madmen
2. Blizzard of Ozz
3. The Ultimate Sin
4. Bark at the Moon

Met Jake E Lee op gitaar. Ozzy heeft altijd gave gitaristen: Randy Rhoads, Jake E Lee, Zakk Wylde.

Shot in the Dark origineel

Interessant, ik denk dat ik de versie van Ozzy toch beter vindt

Phil Soussan zat in Wildlife en die nam het mee naar deze broodheer. Maar ik las ook weer ergens dat niet hij maar twee andere bandleden het schreven. Ja, ere wie ere toekomt, zou ik zeggen. De Ozzyversie is geparafraseerd naar het Ozzy-geluid en die vind ik ook wel beter. Al vind ik die van Wildlife ook erg leuk. Die klinkt een beetje alsof die van een Rocky-soundtrack afgewaaid is. Het is wel vergelijkbaar met het verschil tussen de opnamen van 'That Girl' door enerzijds FM en Iron Maiden anderzijds.

Mooi dat zulke opnames nog bewaard zijn gebleven.

Niet geheel toevallig dat FM zanger en gitarist Chris en Steve Overland in Wildlife zaten

Ook dat nog. Haha. Wist ik niet. De stijl viel me wel op.

Toeval bestaat niet.

Catchy as fuck.
Anders kan ik het niet omschrijven. Ozzy heeft vaker van die simpele refreinen, maar op deze plaat lijken ze echt goed te werken. Titeltrack, Secret Loser, Thank God, Killer of Giants en Shot in the Dark verschillen in kwaliteit, maar zijn stuk voor stuk effectief.

1. The Ultimate Sin
2. Blizzard of Ozz
3. Diary of a Madman
4. Bark at the Moon

Ook voor mij Ozzy z’n beste plaat. Je mag maar 2 nummers uitkiezen want mijn favoriete zijn dan wel: the ultimate sin, secret loser, Thank god, Fool like you en shot in the dark. En dat zijn er dus al 5, en die andere 4 vind ik ook prima. Staat gewoon geen zwakke schakel op. Maar moest toch kiezen dus , titelnummer en fool like you is het voorlopig geworden

Ik herinner me de eerste kennismaking met dit album via Shot in the Dark als een videoclip in een koude winter. Blijkt te kloppen: in januari 1986 ging de single in première. Ozzy Osbourne was áltijd weer in staat met aangename oorwurmpjes te komen en dit was er één, zoals tweede single The Ultimate Sin er ook één zou zijn, eentje die je plotseling voor je uit neuriede.
Nadien leerde ik dat Bob Daisley de meeste teksten had geschreven en gitarist Jake E. Lee de muziek. De eerste is niet te horen op album The Ultimate Sin (wel op bas: Phil Soussan, co-schrijver van de single), de tweede schittert opnieuw; bijvoorbeeld in de solo van het titelnummer met die afwijkende akkoordenreeks en daaronder de rollende basdrums van nieuwe stokkenman Randy Castillo plus zowaar een gruntje van de madman in het slot.
Thank God for the Bomb was in die jaren van Koude Oorlog een geluid dat je niet zoveel hoorde, maar waarin ik me wel kon vinden na jaren van anti-atoombomprotesten.
Soms heeft de meezingbaarheid iets van klapkauwgom: het is dan wel erg popachtig-zoet, zoals het refrein van Secret Loser en Lightning Strikes, waar de coupletten beter zijn.

Mijn überfavootje is Killer of Giants, dit vanwege de opbouw: tokkelende gitaren, deels akoestisch, waarna de toetsen van sessiemuzikant Mike Moran erbij komen en het na een tijdje stevig wordt. Het meest avontuurlijke nummer van de plaat én tot vlak voor uitgave de beoogde titel van het album, aldus Wikipedia.
De productie van Ron Nevison was me iets te volgesmeerd met te weinig ‘hoog’, maar vooral Lee’s gitaarwerk en het ontbreken van zwakke tracks maakten dat goed. En nu weet ik niet anders…

Hierna verliet Jake E. Lee de firma, waar Sharon Osbourne de scepter zwaaide. Volgens Wikipedia werd nooit duidelijk waarom, ik vermoed iets met het financiële beleid van de manager en het weinige respect dat hij kreeg. Mooi dat hij voor dit album wél de credits eruitsleepte, in tegenstelling tot de voorganger.

In retrospect: heb het altijd vreemd gevonden dat hij nooit een hele grote naam is geworden op eigen kracht, met Badlands en later Red Dragon Cartel maakte hij bepaald geen slechte albums. Misschien omdat hij niet per se in de spotlights wil staan? In 2019 liet hij zien welke apparatuur hij gebruikt. Het lijkt me een relaxte vent met één grote passie: de gitaar, niet het imago. Iets dergelijks hoor ik bij collega Craig Goldy, die Lee met complimenten overlaadt rond wat leuke anekdotes.

Ik vindt het mét Bark at the moon Ozzies beste album, misschien ook omdat dit zijn eerste albums waren die ik echt luisterde.
Ik vind Jake E Lee echt een Heerlijke gitarist.. ondergewaardeerd.
Op de duitze tv zag ik begin jaren 80 een deel van een live concert (rockpop in concert).. waar vooral jake E Lee en Carmine Appice heel veel indruk op me maakten.

Jake E. Lee neergeschoten in Las Vegas - nu.nl
De kop doet erger vermoeden. Ik lees: "Hij zal naar verwachting volledig herstellen."

Klopt! Het is weer sensatie van de bovenste plank. Waarmee ik niet wil zeggen dat het niet ernstig is of de boel wil bagatelliseren. Gelukkig lijkt het allemaal goed af te lopen. Een Shot in the dark...

Drie kogels, waarvan één door de long en eentje in zijn been en eentje in zijn arm. De hond is ongedeerd.

Eigenlijk een wonder dat het niet erger is afgelopen...

Gelukkig gaat alles goed met zijn hond.