Liquid Tension Experiment - 3 (2021)

Toch wel erg benieuwd.
Toen ik in 2005 aan LTE 1 en 2 begon, had ik net met "Octavarium" mijn eerste kennismaking met Dream Theater achter de rug. Compleet fanboy als ik ineens was, stortte ik me op die LTE albums en natuurlijk vond ik ze geweldig. Tegenwoordig luister ik er eigenlijk bijna nooit meer naar. Ben benieuwd wat 20 jaar ervaring en verschillende 'dramatic turns of events' met dit gezelschap gedaan heeft.

De teaser klonk best fijn. Heb de eerste twee albums wel beluisterd maar ben er nooit echt in kunnen komen.

Dit album voelt alsof Mike Portnoy weer terug komt naar Dream Theater. Maar dan met het interessantere deel, dubbel winnen lijkt me. Toch ben ik sceptisch want wat Petrucci en Ruddess het afgelopen decennia met DT hebben gedaan vind ik weinig innovatief. Ook Portnoy z'n carrière post DT was weinig interessants. Tony Levin volg ik niet op de voet, maar King Crimson levert tegenwoordig alleen maar live albums dus daar gebeurd ook weinig. Is zijn 'stick men' project nog een ding?

Goed, het zal me benieuwen, heb de eerste twee LTE's vroeger vaak geluisterd dus uit nostalgische redenen ben ik hier wel benieuwd naar.

Dat lijkt me wat voorbarig maar tweede samenwerking in korte tijd geeft wel aan dat de kou uit de lucht is. En dat is fijn vooral voor hun.

Mijn lichaam en geest zijn hier klaar voor.

LIQUID TENSION EXPERIMENT - The Passage Of Time (OFFICIAL VIDEO) - YouTube

De eerste single is uit.

The Passage of Time klinkt geweldig! Dit belooft een mooi albumpje te worden.

Dit zijn de spielereien die ik nu mis bij DT.

Mijn cd-winkel vertelde me dat er een editie is bestaande uit 2 disc's en daar zouden 5 extra nummers op staan. Bestelling maar laten plaatsen!

Desert, zo bevestigt ook Metal Archives: Liquid Tension Experiment - Liquid Tension Experiment 3 - Encyclopaedia Metallum: The Metal Archives - metal-archives.com. Includes a bonus CD with almost an hour of improvised jams. Dreigende overkill? Wordt vervolgd.

Het nummer The Passage of Time belooft weer een hoop kippenvel. Op youtube te horen.

Platenmij Inside out geeft als release datum 16 april.

Is inderdaad onlangs uitgesteld met een drietal weken.

Heb de cd vandaag kunnen beluisteren. Levert precies wat je kan verwachten: heel veel noten
Maar ik heb er plezier aan beleeft. Onmogelijke passages wisselen elkaar af met gevoelige, melodieuze stukken. De 'chemistry' waar ze het steeds over hebben klopt precies. En kritiek? Ja, we hebben het allemaal wel al eens gehoord zeker?
Maar dat heb ik ook met pils: al regelmatig eens gedronken maar dat wil niet zeggen dat het niet naar meer smaakt

Kijk hier Zeer naar uit....
Ben in bezit van hun Live 2008 Boxset...Top plaat met dvds....

1e Luisterbeurt......ik word hier heel blij van.
Alles zo bekend en toch nieuw.
23 Jaar wachten was het.....maar LTE3 voelt als een warm bad !!

Is een mooi album geworden. Ook de bonusjams (die ik hier nog niet in de tracklist zie staan) zijn zeker de moeite waard!

Ja dit is toch een fijne reunieplaat geworden. Een stuk beter dan de soloplaat van Petrucci van een half jaar terug. Kleurrijk, melodisch, en virtuoos. Vooral het eerbetoon aan 'Rhapsody in Blue' is echt prachtig geworden, maar ook 'Beating the Odds' en 'The Passage of Time' behoren tot mijn persoonlijke favorieten. De bonus cd is aardig, maar doe mij maar de hoofdplaat.

Daar kan ik het helemaal mee eens zijn (dat thema komt ook zo heerlijk terug , ik ben ook wel een liefhebber van het orginele Gershwin stuk voor piano en band / orkest.
Wat betreft het solo album van Petrucci van vorig jaar ben ik het minder eens , stond in mijn top 3 van 2020.

Deze hevig geanticipeerde progmetalplaat lost alles in. LTE (met Portnoy en Petrucci van Dream Theater in de rangen) weten ook in coronatijden hoe toch een teamplaat als deze moet worden afgeleverd. Met meer improvisatie dan ooit ervoren, is het resultaat een meesterlijk hypersonische rit door hun universum die je verbluft achterlaat. En zie, ook Gershwin's 'Rhapsody in Blue' krijgt een unieke progvertaling. Majestueus!

Ik word een beetje kriebelig van al dat Rhapsody in Blue geprijs.. Gershwin is voor Amerika een belangrijke speler geweest om met een eigen geluid, (pre) broadway musical, zich te onderscheiden. Maar in Europa was hij lang niet zo belangrijk dus dat iedereen spontaan Gershwin idoliseert snap ik niet helemaal.

Gershwin ken ik niet en de titel van Rhapsody In Blue deed bij mij dan ook geen belletje rinkelen. Het nummer herkende ik op sommige momenten wel degelijk, dus het muziekstuk is kennelijk bekend genoeg van zichzelf. Ik vind het in ieder geval erg fraai en het is zeker een favoriet van mij op dit album. Een andere favoriet is Key To The Imagination, waar echt van alles inzit.

Beating The Odds en The Passing Of Time vind ik ook erg sterk. Hypersonic vind ik achteraf toch iets minder. Het is wel knap, dat snelle gepiel, maar het is gewoon niet zo mooi. Slecht is het natuurlijk niet. Chris & Kevin's Amazing Odyssey neigt daar helaas wel naar wat mij betreft.

Oh ja, Shades Of Hope is mij iets te zoetsappig. Liquid Evolution vind ik dan wel weer leuk. Gave keyboard sounds heeft Ruddess toch. Al haalt het dus niet het niveau van Key To The Imagination, Beating The Odds, The Passing Of Time en Rhapsody In Blue.

Dit album doet me meer dan LTE1 en LTE2 denken aan Dream Theater. En ja, dit album doet me meer dan LTE1 en LTE2.

Kende Rhapsody in Blue alleen van naam, maar wat een prachtig stuk, zeg... Hoogtepunt van het album, deze cover. Straks maar even het "origineel" beluisteren...

Had het net bij Dream Theater's nieuwste plaat over hoe cliché ze zijn, dit geldt wat mij betreft ook voor Liquid Tension Experiment, het is immers bijna dezelfde band, maar zo'n jazzy cover als Rhapsody in Blue laat dan toch zien waarin ze zich nog wel écht zouden kunnen vernieuwen. Gewoon 's wat andere toonladdertjes en tempootjes gebruiken enzo (niet dat ik nu opeens verstand van jazz pretendeer te hebben btw...)

Een beetje een tegenvaller. John Petrucci klinkt lekker als altijd, bij Tony Levin blijf ik verbaasd over welke geluiden hij allemaal uit zijn arsenaal aan basinstrumenten tevoorschijn kan toveren, Mike Portnoy speelt behoorlijk functioneel voor zijn doen, en de totaalsound is tiptop, maar ik hoor niet genoeg melodieuze rijkdom, er zitten te weinig nummers met een eigen identiteit bij, en (groot pijnpunt) ik heb onderhand echt meer dan genoeg van die cheesy synthesizer waar Jordan Rudess steeds weer mee op de proppen komt. Nee, voor mij is dit toch allemaal een stuk minder dan LTE1 en LTE2. En wat ze doen met Rhapsody in blue is best grappig, maar voegt voor mij niet zo héél veel toe aan het magnifieke origineel.
        Merkwaardig genoeg kan ik met de vijf nummers van de bonus-CD een stuk beter uit de voeten. Natuurlijk zijn die stukken veel minder gevarieerd en afwisselend dan de meer gestructureerde en gecomponeerde nummers van de eerste CD, maar binnen het zoeken naar de volgende verschuiving van tempo, begeleiding en solo's weten alle vier de muzikanten toch vaak een uitweg naar nieuwe mogelijkheden en vergezichten te vinden. Bovendien zet Rudess naast z'n standaard-synth ook vaak piano, Hammond-orgel, string-synthesizer en elektrische piano in, en heeft Petrucci soms de klankkleur van een bij hem niet zo gangbare eighties-gothic-gitaar à la de vroege Cocteau Twins (maar dan een stukje harder), en dat geeft deze Night at the improv aanzienlijk meer smaak wat mij betreft.
        Jammer overigens dat Mike Portnoy hier geen uitgebreid en gedetailleerd commentaar bij het opnameproces en de individuele nummers heeft geschreven : dat verhoogde bij mij persoonlijk toch wel de lol (en de betrokkenheid) bij de eerste twee LTE-platen.

Voor mij klinkt View from the Mountaintop tot nu toe als het beste. Ik heb heel lang DT en LTE niet gevolgd of beluisterd. Het klinkt als thuiskomen bij een oude vriend.

Na lange tijd deze weer eens opgezet. Helemaal niets mis mee. Hopelijk stoppen ze deze energie ook in de nieuwe Dream Theater plaat, met Portnoy.