menu

Emmylou Harris - Wrecking Ball (1995)

mijn stem
4,07 (199)
199 stemmen

Verenigde Staten
Country
Label: Elektra

  1. Where Will I Be (4:15)
  2. Goodbye (4:53)
  3. All My Tears (3:42)
  4. Wrecking Ball (4:49)
  5. Going Back to Harlan (4:51)
  6. Deeper Well (4:19)
  7. Every Grain of Sand (3:56)
  8. Sweet Old World (5:06)
  9. May This Be Love (4:45)
  10. Orphan Girl (3:15)
  11. Blackhawk (4:28)
  12. Waltz Across Texas Tonight (4:46)
  13. Still Water * (3:56)
  14. All My Tears [Outtakes] * (3:23)
  15. How Will I Ever Be Simple Again * (3:38)
  16. Deeper Well [Outtakes 1] * (2:20)
  17. The Stranger Song * (5:24)
  18. Sweet Old World [Alternate Version] * (5:28)
  19. Gold * (3:19)
  20. Black Hawk [Alternate Version] * (4:43)
  21. May This Be Love [Acoustic] * (2:17)
  22. Goin' Back to Harlan [Outtakes] * (2:38)
  23. Where Will I Be? [Alternate Version: Incomplete] * (2:16)
  24. Deeper Well [Outtakes 3] * (3:08)
toon 12 bonustracks
totale tijdsduur: 53:05 (1:35:35)
zoeken in:
avatar van aERodynamIC
4,5
Emmylou Harris...........ze stal mijn hart met haar prachtige nummer A Love That Will Never Grow Old uit de film Brokeback Mountain.
Ik kende haar al wel (Roses in the Snow en Cimarron) maar het was me telkens net wat te veel country en daarom moest ik de krenten uit de pap zien te vissen van nummers die me wel goed wisten te boeien.
Let wel: ik heb niks tegen country-invloeden, maar puur country trek ik veel minder.
Wrecking Ball stond bekend als een album puur op zichzelf en ja dan wekt dat mijn nieuwsgierigheid toch wel.

Where Will I Be opent het album al goed. Uiteraard die schitterende zang, maar ook de heldere muzikale begeleiding zo fris als de eerste de beste lentedag.
Goodbye heeft het hemelse wat een album als The Joshua Tree van U2 ook heeft, het ademt in elk geval eenzelfde vibe. Dit heeft ongetwijfeld met de productie van Daniel Lanois te maken. Larry Mullen verzorgt hier het drumwerk, dus tadaaaaaaa. Erg mooi nummer.
All My Tears heeft zo'n heerlijk dramatische toonzetting die ik ook ervaarde op dat ene Brokeback Mountain nummer ook al lijkt het er in de verste verte niet op. Er ligt een soort duister randje omheen dat dit nummer iets ongrijpbaars geeft en daardoor ook aantrekkelijks om naar te luisteren. Heerlijk is de samenzang overigens ook zeker te noemen.
Dan een Neil Young nummer waar de meester zelf ook op meezingt: Wrecking Ball. Mullen legt er een subtiele groove onder en zodra Neil meezingt herken je het nummer uit duizenden (te vinden op zijn album Freedom).
De stemmen matchen uitstekend en het doet geen afbreuk aan het origineel. Om melancholisch van te worden zo mooi.
Goin' Back to Harlan is een song van Anna McGarrigle. Haar stijl is zeker erg herkenbaar in dit nummer en ik ben er dol op zoals ik dol ben op de McGarrigles in zijn algemeen. Beetje snijdende zang ook en Emmylou weet hiermee de stijl van McGarrigle goed door te voeren in dit nummer dat wel een favorietje te noemen valt. Mysterieus nummer dat telkens weer weet te verbazen.
Aan Deeper Well is ook door Harris meegeschreven. Heel opvallend is dat juist dit nu niet bepaald country te noemen valt. Het heeft een grommende, onheilspellende sfeer en ze gebruikt haar stem op een totaal andere manier. Niet de lieflijke Emmylou waar ik op viel, maar wel eentje waar ik in dit nummer erg op val. Halverwege het nummer krijg ik zelfs even het gevoel dat Harris verzeild is geraakt in een Massive Attack nummer! Een favoriet nummer.
Every Grain of Sand helpt je snel uit die droom want dit nummer klinkt veel traditioneler. Een heerlijk zwierig nummer gezongen met af en toe een rasperig randje. Simpel maar doeltreffend en het gaat ietsje meer richting de country songs die ik dan weer wel goed weet te waarderen. Opvallend is dat ik opeens heel erg aan Martha Wainwright's solo-album moet denken als ik dit hoor; Martha moet haast wel erg beinvloed zijn geweest door dit album, zelfde manier van zingen en het genre komt aardig overeen.
Op Sweet Old World keert Neil Young weer terug en zingt een moppie mee. Ook dit nummer klinkt redelijk traditioneel. Een prima ballad met flinke portie country-invloed maar wederom van het soort die ik dan weer wel goed weet te pruimen. Wel een van de wat mindere nummers op deze cd.
May This Be Love is een cover van Jimi Hendrix en laat het nu net ook nog eens een favo Hendrix-track van mij zijn. In zo'n geval heb je de strijd op voorhand al verloren natuurlijk. Even loslaten dat origineel aERo en objectief beluisteren en dan blijkt het een opvallend nummer te zijn: een dikke gitaarmuur (bijna ambient te noemen), zang van Harris en Lanois en toch wel een beetje die U2 sound er doorheen. Het nummer krijgt haast iets bezwerends. Wat een contrast met het vorige nummer zeg. Goed gedaan, ik kan niet anders zeggen. Donker, vet en zagend.
Orphan Girl klinkt gelijk veel lieflijker, maar wat wil je met die tamboerijn en schitterende haast repeterende begeleiding op deze Gillian Welch song. Hier vind ik Harris toch weer zingen op een manier die mijn hart doet smelten. Voor nummers als deze doe je het eigenlijk toch wel. Koester dit soort nummers maar zou ik zeggen.
Blackhawk kent mooi gitaarwerk en heeft een vibe zoals ik hem ook ken van de U2 eind jaren '80 en dat is zeker niet verkeerd. Sterk gezongen ook weer.
Het melancholische Waltz Across Texas Tonight geschreven door Harris zelf vormt het slotakkoord van dit ijzersterke album. Het nummer ademt wat meer folk en is tijdloos te noemen. Een mooier, harmonieus einde had er op dit album niet kunnen staan.
Wat een prachtcd is dit toch en het heeft terecht een enorm hoge score op deze site waar ik me van harte bij aansluit.

avatar van NewYorkCityLight
5,0
Het is nu bijna precies 2 jaar geleden dat ik dit album voor het eerst beluisterde. Het is ook bijna precies 2 jaar geleden dat ik hem op #1 in mijn top10 heb gezet, want ik wist gewoon meteen dat deze daar thuis hoorde. En elke keer dat ik het weer beluister realiseer ik me dat het die plek ook dubbel en dwars verdiend.
Dit album opende allemaal nieuwe deuren voor mij. Dankzij dit album heb ik andere favorieten als Lucinda Williams, Gillian Welch en Steve Earle ontdekt. Dit album was de opening naar de americana/roots muziek waar ik veel naar zou gaan luisteren. Een begin van een nieuw 'tijdperk' in de ontwikkeling van mijn muzieksmaak. Om deze reden vond ik dat ik hier toch een bericht moest achterlaten.
De productie is hier in de handen van Daniel Lanois (wat overigens ook groot op de achterkant van de hoes staat vermeld - zie de opmerking van Kronos op 9 september 2011) en is een enorm slimme zet geweest. Het album ademt een gelijke sfeer door het hele album en op sommige delen wordt vooral zijn elektrisch gitaarspel echt geweldig ingezet ('Deeper Well', 'May This Be Love'. Bij laatstgenoemde stuiteren de boxen bijna letterlijk door mijn kamer heen, echt heel gaaf). Als je het vergelijkt met haar eerdere werk is dit natuurlijk hele andere koek, sommige fans liepen er dan ook niet zo mee weg. Een gewaagde zet was het inderdaad maar wel eentje die goed uitpakt. Later had Daniel Lanois ook o.a. de hand in de productie van het album 'Teatro' van Willie Nelson (waar Emmylou zelf ook veelvuldig op te horen is).
De songkeuze is ook niet anders dan perfect te noemen. Ik durf 'Wrecking Ball' zelfs mijn favoriete nummer alle tijden te noemen. De manier waarop ze de lijn 'but I won't telephone 'cause you might say 'hello'' zingt is onbeschrijfelijk mooi. Het nummer van Kate & Anna McGarrigle is ook fantastisch geschreven, alsook het adembenemende 'Blackhawk'. En wat dacht je dan van het droevige 'Sweet Old World' (dit was lange tijd mijn favoriet) waarvan het beste deel stiekem de outro is met die fijne mondharmonica waarbij je je nog eventjes helemaal verplaatst in het scenario van het nummer. Het laat eens te meer zien dat er niet eens woorden nodig zijn om gevoelens te beschrijven.
De grote vraag van het leven wordt ook nog eventjes aangesneden op het springerige 'Where Will I Be?'. Een nummer dat net eventjes iets anders is dan de rest van het album zonder dat het buiten de boot valt. Op 'Goodbye' van Steve Earle wordt ze regelmatig overstemd door de muziek en is ze soms bijna niet te verstaan, maar daar hebben ze dan ook het boekje met de teksten voor uitgevonden. Ik weet dat sommigen dit album overgeproduceerd vinden en dat kan ik mij wel voorstellen. Voor mij is het overstemmende geluid echter geen probleem en doet dat totaal niet af aan de kracht van de teksten of de bijzonderheid van haar stem (op 'Every Grain of Sand' is hier wat dat betreft nog genoeg te genieten).
Emmylou deed niet zo lang geleden (vorige maand) een eenmalig optreden waarin ze alle nummers van dit album achter elkaar speelde. Jammer dat het in Amerika was, want wat had ik daar ontzettend graag bijgeweest.

En deze ontdekking allemaal dankzij het adembenemende 'A Love That Will Never Grow Old' uit de film 'Brokeback Mountain', wat overigens ook één van mijn favoriete films is.

avatar van HugovdBos
4,0
Mooi album met prachtige teksten en muzikaal gezien zit het ook goed in elkaar. Neil levert zelfs nog een bijdrage aan het album al heeft hij deze keer maar een bijrol. Ik prefereer bij het nummer Wrecking Ball de versie van Neil, al moet ik zeggen dat ze beide op indrukwekkende wijze vertolkt zijn. De zang van Emmylou is intens en hartverscheurend en de veelal covers worden op eigen wijze gebracht. Daarnaast natuurlijk nog een tal van noemenswaardige muzikanten zoals Steve Earle en Lucinda Williams die ook een steentje hebben bijgedragen aan het album.

avatar van BoyOnHeavenHill
4,0
Van de stem van Emmylou Harris ben ik nooit een liefhebber geweest – wel in combinatie met die van Gram Parsons en Bob Dylan, maar wanneer ze een nummer in haar eentje moet dragen zit er een bepaalde snik in haar stem die ik niet goed kan hebben. Dit album kocht ik indertijd dan ook niet vanwege háár, maar omdat ik totaal verliefd was op de bedwelmende sound die Daniel Lanois mee had gebracht op de platen van U2, Peter Gabriel, Robbie Robertson, de Neville Brothers, Bob Dylan en op zijn onvolprezen eigen eerste twee soloplaten (net als de qua sound vergelijkbare produkties van zijn rechterhand Malcolm Burn). En in de duistere sfeer van dit album bleek die stem van Harris naar mijn smaak wonderwel te passen zonder mij tegen te gaan staan of te ergeren. Ik kan begrijpen dat mensen zich storen aan de gedetailleerde en atmosferische produktie en/of aan de afwezigheid van iets als een "countrysound" (bij de credits kom je eerder een "chant vocal", een "sci-fi synth" en een "Indian hand drum" dan een steel-gitaar of een fiddle tegen), maar temidden van al die mysterieuze klankkleuren houdt Harris zich toch met gemak staande dankzij haar doorleefde zang en de uitmuntende selectie van sterke en melodieuze composities. Hoogtepunten vind ik de bijdragen van Steve Earle (met dat prachtige slot inclusief ijle laatste zangnoot) en Lucinda Williams, en de enige track die ik echt minder vind is het titelnummer, waar ik door die weke tweede stem van Neil Young helemaal flauw van word. Verder is dit zowel qua produktie als qua muziek een prachtige plaat; ik heb nooit de behoefte gehad om me hierna toch maar eens in Harris' andere werk te gaan verdiepen, maar Wrecking ball komt nog regelmatig uit de kast.

avatar van Niek
2,5
Geen idee wat hier zo bijzonder aan is en gezien de grote namen die hier hun diensten verlenen is het tamelijk armetierig wat er uit komt. Emmylou heeft een eentonige stem met haar voortdurende bijna-overslaan-want-dat-klinkt-lekker-rauw-en-puur. De Daniël Lanois-stempel is zowat dikker dan op zijn soloplaten. En, het belangrijkste, de tracks zijn gewoon weinig bijzonder. Niet slecht maar wel armzalig. 2,5 is gul.

Gast
geplaatst: vandaag om 11:41 uur

geplaatst: vandaag om 11:41 uur

Let op: In verband met copyright is het op MusicMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.