Tindersticks - Distractions (2021)

Ik weet nog niet wat ik van deze nieuwe richting moet denken.....

Ook wel een beetje wat ik dacht bij de eerste beluistering van Man Alone!
11 minuten lang, en het moet wel hun meest experimentele single zijn tot nu toe, wat ik ook wel prijzenswaardig vind na zo'n lange carriere. Maar het is ook wel een lekkere groove, ik merk dat de 11 minuten zo voorbij zijn en ik em nog eens wil luisteren. Deze sound ligt een beetje in het verlengde van Stuart´s laatste solo plaat Arrhythmia (luister eens naar A New Real).

Naar mijn idee moet Tindersticks een beetje een rauw randje hebben, dan zijn ze op hun best. Misschien dat daarom het vorige album terugkijkend toch een wat zwakkere broeder is uit hun oeuvre. Te braaf, te gepolijst, om lang te blijven hangen (een aantal nummers daargelaten).

Distractions bevat slechts 7 nummers, waaronder 3 covers (A Man Needs a Maid van Neil Young, 'Lady With the Braid' van Dory Previn en 'You'll Have To Scream Louder' van Television Personalities).
You'll Have to Scream Louder' is ook al vrijgegeven en klinkt een stuk toegankelijker dan 'Man Alone'.

Ik ben weer erg benieuwd naar de rest..

Zo, dit is ráár ...

Het lijkt wel op oud werk van Simple Minds, totdat het gedeelte van ‘can’t stop the feeling ‘ ontwaakt.
Ook Heaven 17 schiet te binnen. Zal met de Lynn-drum-achtige beats te maken hebben.

Klinkt zeer intrigerend. Wat een desolate, claustrofobische song. Weet nog niet of ik het mooi vind. Heb em al 3 keer beluisterd binnen een uur dus op de één of andere manier trekt het me wel aan.

2 nummers al online te beluisteren, Man Alone is alvast geweldig!

Ja, ik ben ook aangenaam verrast door Man Alone.

Heb de song nu verschillende keren beluisterd en het is toch wel errug mooi gedaan hoor. Wat een beklemming. Ik hoor ook parallellen met de vreemde omslag in sound die Lambchop maakte.

Ik heb em al in de bestelling staan.

Twee jaar geleden luisterde ik met veel plezier naar No Treasure But Hope. Het album wist me vanaf de eerste beluistering volledig te beklijven. Voor hun dertiende album Distractions moest ik iets meer moeite doen om het te laten landen. Dat kwam vooral door de lange, beklemmende en hypnotiserende opener Man Alone (Can't Stop The Fadin’). Met name de gebruikte beat en de steeds herhalende zang had gewenning nodig. Met een speelduur van elf minuten het langste Tindersticks nummer ooit. Het werd intussen al vrijgegeven. Staples licht het nummer als volgt toe : "In the back of a London cab driving through the city at night is a very special space for me. It has a particular kind of aloneness. This fascination grew over hundreds of nights leaving the the studio exhausted at 1 am - Ladbroke Grove or St Johns wood, through the city and over the river to South East London in an almost dream state. Retracing that journey, this film became a way of touching the city and the feeling of being both a part of and apart from it.”. Er bestaat trouwens ook een kortere versie van het nummer, bestemd voor de radio. Men besloot voor het nieuwe album om meer gebruik te gaan maken van dynamiek dan gebruikelijk. I Image You is gedeeltelijk gebaseerd op een oudere opname op zingende zaag van David Boulter. Het langzaam voortslepende nummer straalt een serene rust uit. De drie volgende composities zijn verrassend genoeg covers. De klassieker A Man Needs a Maid van Neil Young werd in diens uitvoering nogal uitbundig door het inzetten van het London Symphony Orchestra. Menigeen vond dat net iets te veel van het goede. Het is gedeeltelijk autobiografisch, want hij bezingt hier de actrice Carrie Snodgrass, met wie hij een kortstondige relatie had. De regels "My life is changing in so many ways/I don't know who to trust anymore." zijn momenteel actueler dan ooit, door al de tegenstrijdige berichtgevingen waar we vandaag de dag mee te maken hebben, vooral op sociale media, maar ook de betrouwbaarheid van politici. Hier krijgt het nummer een soulvolle uitvoering vooral door achtergrondzang van Gina Foster. Niet voor de hand liggend is de cover van Lady with the Braid van de intussen bijna vergeten zangeres Dory Previn. Op de middelbare school praatte Staples geregeld met zijn leraar Engels over muziek. In die dagen behoorde Joy Division tot Staples’ favorieten. De enige reden die ik kan bedenken voor het tippen om Previn te gaan belusisteren is, dat beiden worstelden met grote geestelijke problemen. De teksten van de meestentijds autobiografische liedjes van Previn bezitten grote dichterlijke kwaliteiten. Melodisch gezien vertoont Lady with the Braid grote gelijkenis met The Ballad of Lucy Jordan geschreven door Shel Silverstein, maar bekend geworden door Marianne Faithfull. De derde cover is You'll Have to Scream Louder van Television Personalities. Staples koos hiervoor vanwege de nog steeds actuele tekst. Tue-Moi is een fraaie pianoballade, in het Frans (met een vet Engels accent) gezongen. Het is een persoonlijke overpeinzing van Staples over wat in 2015 in de Bataclan in Parijs is gebeurd. Het album wordt afgesloten met het behoorlijk lange The Bough Bends. Het begint sereen met vogelgeluiden en teder fluitspel, waarna het vrij rustig verder meandert .

Dat weet ik ook nog niet, dit is rrrrrraaaaarrrrrrr (om Jiskefet maar te quoten)

Man Alone staat bij mij op repeat de laatste dagen. Verschrikkelijk goed vind ik dit.

Dat geloof ik direct. Het eerste nummer dat ik ooit van Tindersticks hoorde, was het nummer Her. Daar hoorde ik Staples idolatie voor Ian Curtis onmiddellijk in terug en eigenlijk vind ik dat er niemand zo dicht bij de zang van Joy Division in de buurt kwam dan Stuart A Staples.

Man Alone vind ik echt een zeer zwak nummer...
3X beluisterd en het raakt me niks dus ik geef het op. Saai, niet verrassend, niks origineels aan, niet melodieus, geen ziel. Ik snap de bedoeling niet van dit nummer eigenlijk...

Aangenaam verrast door deze ‘nieuwe’ sound van de Tindersticks. Waar ik bij een band als Lambchop ben afgehaakt nadat de autotune zijn intrede heeft gedaan, ben ik hier vooralsnog wel getriggerd. De twee singles smaken naar meer. Benieuwd naar de rest!

Vrij bizarre opener inderdaad. Mogelijk heeft Staples wat te lang in de zon gelegen op z'n Griekse eiland.

Is me een raadsel hoe je dat nummer geboeid kan blijven beluisteren 11 minuten lang, zit niks van sfeer in. Dan vind ik bv Arab Strap - The turning of our bones 10 keer interessanter.

Al jaren vraag ik mij af wat er zo interessant is aan Tindersticks. Ik kan helemaal niets met de band. Ik heb deze plaat een, o.k. korte, kans gegeven, maar hoorde niets anders dan verveling. Terwijl ik mensen ken die dit prachtig vinden. Wonderlijk hoe smaken uit elkaar kunnen liggen, maar dat zorgt wel voor de broodnodige diversiteit. Dus Tindersticks, ga vooral door, maar zonder mij.

Ik zal niet scoren, want deze plaat is niet voor mij en dat is wat anders dan beoordelen op kwaliteit. (Iets wat meer mensen zouden moeten doen ...)

Tindersticks: altijd een zwak voor gehad, maar zoals bij veel favoriete artiesten begon de klad er een beetje in te komen op de laatste albums. De liefde was er nog wel, maar heel erg boeien deed het niet meer.

Man Alone (Can't Stop the Fadin') was wel even een ommezwaai. Ik juich dat toe, alleen kan het twee kanten opgaan. Positief of negatief. Ik ben er tot op de dag van vandaag no gniet uit wat ik van dit nummer moet vinden.

I Imagine You laat me eigenlijk koud. en ook de cover van Neil Young's A Man Needs a Maid doet me niks, maar ja, dat is dan ook mijn favoriete Neil Young nummer. Deze versie vind ik nogal kil.

Wat volgt gaat een beetje ene oor in en andere weer uit. Niet heel negatief, maar opveren doe ik niet. Misschien dat de afsluiter The Bough Bends opvalt door een soort Talk Talk geluid van de laatste twee albums.

Is het een slecht album? Nee. Een enorme afwijking van de rest? Valt uiteindelijk nog wel mee. Het is toch een beetje Tindersticks-moeheid van mijn kant vrees ik.
Blijft over: een aardig nieuw album van een band die ik altijd wel zal blijven volgen.

Man Alone geluisterd en dacht even te gaan afhaken toen ik zag dat het 11 minuten ging duren maar op de een of andere manier hield het toch mijn aandacht vast. Ben benieuwd naar de rest.

the bough bends<3

niet hun beste maar wel verfrissend dat ze weer wat anders doen!

Deze band heeft geen slechte platen

Man Alone is zeker interessant om een keer te beluisteren, maar nu ontbreekt ook de moed om een herhalingstrip in te zetten. Besteed m'n 11 minuten liever aan iets opgewekts.

De eerste gedachte bij een nieuwe Tindersticks, misschien maar een keer overslaan. De oerdegelijke platen begonnen met te vervelen, misschien zelfs wel te irriteren. Maar toch maar opgezet. Het hypnotiserende ritme van het openingsnummer deed me verbazen. Maar meteen ook is dit de kant die ik beter zou kunnen vinden dan de oerdegelijke voorgangers. Maar uiteindelijke heeft het wel wat. Kan zomaar gaan groeien. Openingsbod van 3,5 ster

Die opener is best een verdienstelijke poging. Heeft iets Nicolas Jaar's achtig. Het heeft niet de spanningsboog die hij in zijn platen brengt, maar naar dat einde toe klinkt dat best wel fijn eigenlijk. Houdt net genoeg de aandacht vast. Had hem als single al 2 of 3 keer gehoord, vraag me wel af wat de houdbaarheid is.

I Imagine You is het saaiste nummer dat ik in tijden heb gehoord, gevolgd door een niet al te geslaagde cover van Neil Young. Wel goed dat het qua stijl een compleet andere route is ingeslagen, anders ga je bij voorbaat al de mist in bij een nummer van dit statuur.

You'll Have to Scream Louder is voor mij de beste track denk ik, enigzin 'dansbaar' en een fijn ritme met naar het einde toe net kleine veranderingen die het interessant genoeg houden.

De rest is eigenlijk maar gezapige voortkabbelende muziek, in mijn oren. Het Franstalige nummer is mij een raadsel waarom dit het album haalt, dit klinkt meer als wat je op een zondagmiddag achter je piano speelt. Ik hoor hier persoonlijk niet echt een albumtrack in. Ik kan het tekstueel ook niet volgen, maar dat ligt aan mijn eigen onkunde in de Franse Taal. Dat helpt niet.

Het einde van The Bough Bends, het duurt mij te lang en de 'climax' waar zo'n nummer naar toe werkt raakt me niet. Dat doen meer nummers eigenlijk niet, en dat is ook het gevoel dat ik overhoudt aan het einde van dit Tindersticks album. Man Alone en You'll Have to Scream Louder redden dit album helaas niet van, simpel gezegd, de saaiheid die door dit album druppelt.

Dit is de eerste.

ben ik het niet mee eens

Mooi album! Ik hou van evolutie i.p.v. repetitie.

Laatste instrumentale minuten van 'Lady With The Braid' zijn erg fraai!

Ik denk ook dat het een mood-ding is hoor. Als je al met een beetje en negatief gevoel in dit album stapt kan ik me voorstellen dat alles bij Tindersticks saai en vervelend gaat klinken, maar dan doe je deze band in mijn ogen te kort. Ik zal eerlijk toegeven dat ik ze ergens deze eeuw ook ben kwijt geraakt maar ik ben over zo'n nummer als The Bough Bends niet zo negatief. Je moet het ook een beetje toe laten dat zo'n nummer meandert, dan dan hoor je ook best mooie dingen. Bijvoorbeeld dat het zich voorzichtig in laagjes opbouwt wat ik wel kan waarderen.

Maar je kan dit natuurlijk ook negeren en iets anders opzetten. Ik zou het nog eens in de avonduurtjes proberen.

Albums waar de meningen sterk over verdeeld zijn blijken vaak op langere termijn de blijvertjes te zijn. Groot Tindersticks liefhebber, met een haat-liefde verhouding tot hun muziek. De keyboard lijkt in ieder nummer het standaard lullige voorgeprogrammeerde Bossa Nova ritme aan te hebben staan. En vervolgens bouwen ze er een sfeer en een eigen universum omheen dat uniek Tindersticks is.

Ik ga alle kanten op met dit album, ik weet niet wat ik er van moet vinden. Ik denk dat een goed voorteken is.

Is het iemand al opgevallen hoe belachelijk goed dit album klinkt? Ze staan 3D in mijn huiskamer te spelen.