menu

Iron and Wine - The Shepherd's Dog (2007)

mijn stem
3,80 (220)
220 stemmen

Verenigde Staten
Rock / Roots
Label: Sub Pop

  1. Pagan Angel and a Borrowed Car (4:33)
  2. White Tooth Man (3:57)
  3. Lovesong of the Buzzard (4:26)
  4. Carousel (4:02)
  5. House by the Sea (4:22)
  6. Innocent Bones (3:43)
  7. Wolves (Song of the Shepherd's Dog) (4:57)
  8. Resurrection Fern (4:50)
  9. Boy with a Coin (4:06)
  10. The Devil Never Sleeps (2:07)
  11. Peace Beneath the City (4:45)
  12. Flightless Bird, American Mouth (4:03)
  13. Arms of a Thief * (3:41)
  14. Serpent Charmer * (2:40)
toon 2 bonustracks
totale tijdsduur: 49:51 (56:12)
zoeken in:
avatar van Dielie
de debuutplaat is voor mij de Iron & Wine-sound, de opvolger vind ik ook nog ok maar deze raakt me niet echt nee

avatar van pejo
4,0
Nieuw voor mij maar opvallend goed. Doet me denken ook Ray Lamontagne, heerlijk relaxte sfeer.
Met liefde gemaakt en prettige instrumentaties.

avatar van tiempy
2,0
ok, ik begrijp het als hij wat nieuws wilde proberen, maar dit is niet de iron & wine waar ik van houd.

de percussie en gitaarwerk is TE hakkerig, en te droog, het is niet meer het heerlijke zweverige van bijvoorbeeld Our endless numbered days.

het valt me erg tegen ( carousel is mijn favoriet...en mijn enige )

2 little stars

avatar van wooz
3,5
Het eerste album dat ik van dit heerschap hoor. De openingstrack is een gemoedelijk, wegkabbelend deuntje dat meteen al de algemene teneur van het album weergeeft. Andere uitschieters voor mij zijn Lovesong of the Buzzard, Carousel en Innocent Bones.

De combinatie van dromerige, wegkabbelende deuntjes staat mij wel aan. Het eerdere werk van meneer Beam zal ik ook wel eens opzoeken, al moet ik mij daar blijkbaar toch nog iets anders bij voorstellen.

avatar van kaztor
4,5
Topmuziek!
Degenen die beweren dat er vandaag de dag geen goede muziek meer wordt gemaakt moet eens naar deze band luisteren!

avatar van Comrade
Liefhebbers van Iron & Wine raad ik aan om eens Bon Iver te beluisteren.
http://www.musicmeter.nl/album/101110

avatar van papat
4,0
Gisteren naar het concert geweest in Paradiso. Was geweldig. Band van 8 man. Het viel me tijdens het concert pas op hoe prachtig gearrangeerd die nieuwe nummers van deze plaat zijn. Op de een of andere manier was de mix in Paradiso zodanig dat alle instrumenten apart goed te horen waren. De CD klinkt wat vlakker. Ik heb hem net voor het eerst eens met de koptelefoon geluisterd en nu valt me pas op wat er allemaal wel niet in zit aan geluiden. Vooral de afrikaanse invloeden vind ik erg mooi. Verder was tijdens het concert de samenzang met zijn zus Sarah ook wat beter hoorbaar. Net als bij Bonnie Prince Billy op z'n laatste platen. Ook dat was me op de CD nog niet echt goed opgevallen.

Ik vond deze plaat al erg goed, maar ben hem door het concert nog meer gaan waarderen.

avatar van beaster1256
4,5
pracht van een album dat een groeier blijkt te zijn , zeer goed , en inderdaad de links naar bonnie prince billy zijn aanwezig , dit zegt voor kenners genoeg

avatar van otherfool
3,5
tomthumb schreef:
Tja, 'more is less' zeggen ze wel eens. De verstilde schoonheid en eenvoud zijn grotendeels verdwenen. Slechts in enkele songs zoals Resurrection Fern - een oudere song heb ik begrepen van sxesven - weerklinkt nog iets van het magistrale oudere werk...

Ik ken zijn oudere werk niet, maar de intieme liedjes Carousel, Resurrection Fern en Flightless Bird, American Mouth zijn mijn favorieten van deze mooie plaat. Dat doet me bijna vermoeden dat de andere ceedees van dit heerschap me nog beter gaan bevallen...

3,5* ondertussen voor The Shepherd's Dog.

avatar van aERodynamIC
4,0
Ik geloof dat ik op de biechtstoel moet.
In het forum is er momenteel een strijd gaande in het spelletje artiestenbattle waar je plus of min kunt uitdelen. Ik zal het maar gelijk opbiechten: ik heb Iron & Wine zo af en toe voorzien van een min. Typisch een geval van te snel beluisterd en lang niet meer gedraaid (laat staan vaak). Aardige plaatjes maar ook te weinig rakend...... dacht ik.......
Toch ging ik daar onlangs over twijfelen: liet mijn geheugen me toch niet wat te veel in de steek? Om dat te testen ben ik de albums vandaag weer eens gaan draaien en nu kan het zijn dat ik er vandaag wat gevoelig voor was, maar het bleek dat ik dit toch wel degelijk goed vond (i.p.v. saai wat te veel door mijn hoofd spookte).
Het grappige is dat ik juist met dit album begon qua herbeluistering en misschien is dat juist een goede zet geweest omdat dit net even anders is. Hoe dan ook past het Iron & Wine jasje me nu wat beter dan voorheen en zal het minnetje in dat maffe spelletje voorlopig achterwege blijven.
En dit album? I.t.t. veel anderen juist mijn favoriet.

basketballerke
Hoewel alles op elke plaat van I&W goud waard is, valt het me op dat er altijd een nummer met kop en schouders bovenuit springt. Promising Light op The Creek, Each Coming Night op Our Endless Numbered en hier is het Flightless Bird die de kroont spant. Een van zijn betere nummers wat mij betrefd.

DonDijk
Sommige users zie ik hier Iron Wine linken aan Will Oldham. Ik link Iron Wine toch echt meer aan een Sufjan Stevens, met af en toe vrolijke riedeltjes, meerstemmige vocaaltjes en meer onzin. Mooie onzin, dat dan weer wel.

DonDijk
Sufjan Stevens gecombineerd met The Byrds, ja ik hou dr wel van hoor. Een heerlijke cd, heerlijk voor een regenachtige dag. At least 4 sterren.

Thijssie024
Ondanks veel matige recensies vond ik het concert op Lowlands juist wel erg mooi. Deze daar gekocht en zover springen de prachtige natuurlijke instrumentatie en melodieen er wel uit.

avatar van Woody
4,5
Ik luister dit steeds vaker en dit album mag dan ondertussen ook wel een halfje omhoog. De vergelijking met Sufjan Stevens snap ik wel al hou ik hier toch een heel ander gevoel aan over...

avatar van De Daniël
4,0
Had Iron & Wine vorig jaar januari, zo even uit mijn hoofd, gezien in Paradiso. Dat was een van de mooiste optredens die ik ooit mocht aanschouwen. Ongelooflijk, het leek net of de gehele zaal voor een paar uur even in een andere dimensie was.

Ook op Lowlands vond ik ze prachtig, weer namen ze je het gehele optreden bij de hand en ze lieten je aan het einde pas los. De slechte recensies van toen, daar snapte ik ook zeer weinig van.
En dan krijgt de Jeugd van Tegenwoordig lovende recensies, rare wereld waarin we leven denk ik dan maar.

avatar van StuF
4,5
ik zag iron & win in het voorprogramma van calixico in tivoli. mijn god wat heb ik me geërgerd aan het publiek. ik snap het wel.. je staat te trappelen om de hoofdact te zien en dan komt er eerst nog zo'n stom voorprogramma. nog erger als reclame in de bioscoop, zo lang als dat altijd duurt. maar mensen toch! zoek je dan van te voren niet even uit wie het voorprogramma vullen? dat raad ik je wel aan hoor, want voor je het weet sta je je eigen ruiten in te gooien door niet op te letten terwijl er gewoon een toptalent zich vlak voor je neus voor je aan het uitsloven is! zorg er dan in ieder geval voor dat je eventjes je oren spert terwijl het voorprogramma bezig is zodat je misschien op het moment zelf nog verrast kan worden... moet je allemaal zelf weten natuurlijk. your loss. maar houdt for god's sake in ieder geval je kop dicht zodat die enkeling die wél ingelicht is (en in dit geval zelfs voor het voorprogramma in de zaal stond en in mindere mate de hoofdact) er wel van kan genieten!! zo dat zat me lange tijd dwars zeg.

anyway, het verbaasde me dat er relatief weinig mensen in de zaal waren die doorhadden dat iron & wine de moeite waard is om bij op te letten. vreemd, zeker voor calexico-fans zou je zeggen, met dat best wel geslaagde split-album.

avatar van ErikM
4,5
En ook de 3e in het rijtje albums van Iron & Wine bevalt uitstekend. Ik was eerst een beetje huiverig voor deze, omdat ik de Iron & Wine als eenzame man met gitaar van de eerste 2 albums zo geweldig vond. Deze plaat blijkt daar echter gewoon op voort te bouwen, zij het met iets meer 'tierelantijntjes'. Het heeft nu meer een echt bandgeluid. Het schitterende House by the Sea is daar misschien wel het beste voorbeeld van. Inmiddels wel een van mijn favoriete artiesten van dit decennium!

4,0
Puur op basis van het vermoeden dat ik Iron & Wine weleens heel erg zou kunnen waarderen, heb ik dit album enkele weken geleden in huis gehaald. De voorganger had ik destijds wel enkele keren gehoord en dat beviel goed: verstilde folk met een zalvende stem. Dit album is meer een bandalbum. In eerste instantie vond ik de arrangementen niet overal geslaagd: zeker in de eerste nummers leek het mij aanvankelijk te willekeurig. Alsof een aantal sessiemuzikanten er alsnog bij zijn gehaald om de in de basis prima songs in te kleuren. Daarmee doe ik dit album zwaar te kort, zo blijkt na meerdere luisterbeurten. De arrangementen voegen echt iets toe en zijn vaak nog origineel ook. Zie bijvoorbeeld Lovesong of the buzzard. Bovendien staan er een aantal bloedmooie folksongs op. Ik begin met 4* met kans op meer.

avatar van neyonn
3,0
Ik had al veel goeds gehoord over I&W en vandaar dat mijn verwachtingen misschien iets te hoog gespannen waren. The Shepherd's dog heeft zeker enkele nummers die ik kan smaken, maar over het algemeen heb ik nooit het gevoel dat ik naar iets 'speciaals' aan het luisteren ben.
Uit de voorgaande reacties kan ik opmaken dat dit album qua sound vrij verschillend is van I&W's vorige werken, dus misschien dat ik die es uitprobeer.

avatar van De Daniël
4,0
Klopt, de algehele sound op dit laatste album is anders dan op eerdere albums. The Shepherd's Dog bevat wat meer toeters en bellen als je begrijpt wat ik bedoel.

avatar van Lakai
4,5
aERodynamIC schreef:
Ik geloof dat ik op de biechtstoel moet.
In het forum is er momenteel een strijd gaande in het spelletje artiestenbattle waar je plus of min kunt uitdelen. Ik zal het maar gelijk opbiechten: ik heb Iron & Wine zo af en toe voorzien van een min. Typisch een geval van te snel beluisterd en lang niet meer gedraaid (laat staan vaak). Aardige plaatjes maar ook te weinig rakend...... dacht ik.......
Toch ging ik daar onlangs over twijfelen: liet mijn geheugen me toch niet wat te veel in de steek? Om dat te testen ben ik de albums vandaag weer eens gaan draaien en nu kan het zijn dat ik er vandaag wat gevoelig voor was, maar het bleek dat ik dit toch wel degelijk goed vond (i.p.v. saai wat te veel door mijn hoofd spookte).
Het grappige is dat ik juist met dit album begon qua herbeluistering en misschien is dat juist een goede zet geweest omdat dit net even anders is. Hoe dan ook past het Iron & Wine jasje me nu wat beter dan voorheen en zal het minnetje in dat maffe spelletje voorlopig achterwege blijven.
En dit album? I.t.t. veel anderen juist mijn favoriet.

Dit heb ik ook heel erg.
Momenteels stoor ik me zelfs enigszins aan de stem van Sam Beam. Het klinkt allemaal net iets te zoet en zacht ofzo. Zodanig dat ik Iron & Wine al min of meer als 'luister ik minder graag' ga bestempelen.

Ondertussen zijn er nog altijd nummers die me erg bevallen, waardoor ik het idee heb dat Iron & Wine een verdomd goeie band is!

Mijn favoriet ook trouwens, omdat er instrumentaal nèt iets meer te beleven is!

Ravenous
Wellicht wat minder zweverig dan het debuut, maar nog steeds ontzettend fijn. Perefect materiaal om bij weg te dromen in de trein. Het rijmt nog ook, wat een ongein.

avatar van Kuk
Kuk
Hoewel de laatste tijd vooral z'n nieuwste mijn oren verwend in trein en bus, is deze Shepherd's Dog toch wel het beste wat deze man in elkaar heeft gefrutseld!

avatar van harm1985
4,5
StuF schreef:
ik zag iron & win in het voorprogramma van calixico in tivoli. mijn god wat heb ik me geërgerd aan het publiek. ik snap het wel.. je staat te trappelen om de hoofdact te zien en dan komt er eerst nog zo'n stom voorprogramma. nog erger als reclame in de bioscoop, zo lang als dat altijd duurt. maar mensen toch! zoek je dan van te voren niet even uit wie het voorprogramma vullen? dat raad ik je wel aan hoor, want voor je het weet sta je je eigen ruiten in te gooien door niet op te letten terwijl er gewoon een toptalent zich vlak voor je neus voor je aan het uitsloven is! zorg er dan in ieder geval voor dat je eventjes je oren spert terwijl het voorprogramma bezig is zodat je misschien op het moment zelf nog verrast kan worden... moet je allemaal zelf weten natuurlijk. your loss. maar houdt for god's sake in ieder geval je kop dicht zodat die enkeling die wél ingelicht is (en in dit geval zelfs voor het voorprogramma in de zaal stond en in mindere mate de hoofdact) er wel van kan genieten!! zo dat zat me lange tijd dwars zeg.

anyway, het verbaasde me dat er relatief weinig mensen in de zaal waren die doorhadden dat iron & wine de moeite waard is om bij op te letten. vreemd, zeker voor calexico-fans zou je zeggen, met dat best wel geslaagde split-album.

Ach, zo waren er ook een hoop mensen die de set van Old Crow Medicine Show bij Mumford & Sons te lang vonden duren, terwijl ik eerder voor OCSM dan M&S naar de HMH zou zijn gegaan (helaas al uitverkocht).

Heb OCMS wel op TakeRoot gezien, waar ik deze heer dan helaas heb gemist. Mijn vrouw was niet echt lekker die dag, dus optimaal genieten van het festival was er niet echt bij, en ook moet ik eerlijk bekennen, Iron & Wine stond niet op mijn lijstje, ik geloof dat ik bij Carrie Rodriguez stond toen (ook niet slecht hoor).

Maar goed, ik ben me dus achterstevoren door Iron & Wine aan het werken. Kiss Eachother Clean is me na een moeilijke start al zeer goed bevallen en ook dit album is hard op weg naar een 4* notering.

avatar van harm1985
4,5
Wederom een erg sterk album van Iron & Wine. Na aanvankelijke scepsis bij zijn meest recente album heb ik met volle overgave op zijn werk gestort. Sam Beam is echt een geniale muzikant, zijn songs zijn doorspekt met inventieve geluiden, gitaarloopjes en teksten. Daarbij heeft hij ook nog eens een erg prettige stem om naar te luisteren. Net een tikkie beter dan Kiss Eachother Clean. Derhalve 4,5*

avatar van Stijn_Slayer
4,0
Iron & Wine is één van mijn ontdekkingen van het jaar. Grappig aan Samuel Beam vind ik dat hij rootsmuziek met een experimentele inslag maakt. Neem nu de vreemde effecten over zijn stem en nummers, of bijv. de geïmproviseerde, losgeslagen piano op het openingsnummer.

Dat onderscheidt hem net wat meer van de rest, zonder dat hij de rootsmuziek schaadt.

Jammer dat ik z'n concert in Tivoli net gemist heb.

avatar van RoyDeSmet
4,0
Ik ben Iron & Wine eigenlijk van achter naar voren aan het ontdekken.
Ik begon met Kiss Each Other Clean, toen Our Endless Numbered Days en ik ben nu bij deze aanbeland.
Ik ben van plan zo terug te werken naar het eerste album. (Ik ben me ervan bewust dat Our Endless Numbered Days uit 2004 komt)

Ik vind dit album een beetje dezelfde stijl hebben als Kiss Each Other Clean (Dat moet dan natuurlijk andersom)
Het is inderdaad wel heel iets anders dan Our Endless Numbered Days, maar ik kan het waarderen.

De plaat begint heel sterk. Halverwege begin ik het wat te percussief worden.
De vocals zijn op sommige punten naar mijn mening wat te zacht gemixt, dat vind ik jammer.
De manier waarop de nummers in elkaar lopen vind ik ook heel mooi gedaan.
Tegen het eind wordt de plaat wat psychedelischer, wat ik ook wel kan waarderen.

Het laatste nummer brengt weer wat verdiende rust.

Ik geef deze voorlopig 3 sterren.

avatar van RoyDeSmet
4,0
Ik heb duidelijk nooit heel goed naar dit album geluisterd.
Hij mag van mij op zijn minst een halfje omhoog.
Er staan gewoon hele mooie, kunstigge nummers op deze CD.
En toch wel wat nummers die me bijblijven, Peace Beneath The City, Boy With The Coin, Lovesong of the Buzzard, Carousel, Pagan Angel, Flightless Bird.

Heel sfeervol. Wat ik eerder zei kan ik nog wel wat in vinden: Sam is af en toe behoorlijk slecht te verstaan.


and a Japanese car...

avatar van RoyDeSmet
4,0
Hij moet nog meer omhoog, en waarom reageert er niemand anders meer op?
Dit album is recentelijk gegroeid tot mijn favoriete I&W-album.
Lekker eigenwijs, niet aan de conventies voldoend. Verfrissend en anders dan we gewend zijn van de vorige albums, en dat zonder commercieel te worden.
Veel rijker georkestreerd en veel meer studiotrucjes.

Dat het de kwaliteit van de songs niet hoeft te verminderen bewijst dit album ook.
Nummers als House By The Sea en Carousel zijn ijzersterke Iron & Wine-songs, alleen net in een wat experimenteler jasje.

Ik raad het optreden bij 3sat (Duitsland) uit 2010 aan om te bekijken (staat op youtube).
In een uur tijd speelt hij een aantal nummers van deze plaat, en ook wat oudere en nieuwe nummers (van Kiss Each Other Clean).
Geheel akoestisch (soms met piano, drums en slidegitaar) brengt hij de nummers live ten gehore.

avatar van LucM
4,5
Iron & Wine blijkt een éénmansproject te zijn (Samuel Beam) maar hoedje af voor dit album. Vergeleken met de eveneens uitstekende voorganger is dit iets experimenteler, er komt meer psychedelica bij te pas en het lijkt een album uit de jaren '60 (ook productioneel). Het is een sfeervol, wat mysterieus maar ook relaxt album dat je alsmaar meer waardeert. Slotnummer Flightless Bird, American Mouth vind ik niettemin het hoogtepunt, wat een prachtige melodie!

avatar van popstranger
5,0
In mijn oren nog steeds het meesterwerk van deze one man band. Heb naar aanleiding van dit album ook het bijhorende optreden gezien en krijg nog steeds spontaan kippenvel.

Gast
geplaatst: vandaag om 08:17 uur

geplaatst: vandaag om 08:17 uur

Let op: In verband met copyright is het op MusicMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.

Let op! Je gebruikersnaam is voor iedereen zichtbaar, en kun je later niet meer aanpassen.

* denotes required fields.