Ben Howard - Collections from the Whiteout (2021)

Meer een beetje de Conversation 16 en Lemonworld kant op, instrumentaal blijft het op 1 niveau en roept het bij mij ongeveer dezelfde sfeer op.

On-topic: Het album is mij afgelopen weken niet helemaal blijven hangen helaas. Kan best dat het later terug komt maar het album in zijn volledigheid afspelen, heb ik moeite mee. Jammer.

Twee keer gedraaid nu. Was de voorganger al niet echt aan me besteed, en het concert dat er bij hoorde ook geen hoogtepunt, dit is nog meer singer/songwriter geneuzel. Het lijkt erop dat Ben precies één plaat heeft kunnen maken die in mijn straatje past (I Forget). Stoer dat hij niet kiest voor uitmelken van succesformules maar dat had met iets spannender muziek gekund.

Ik herken dit wel. Ik heb pas een keer geluisterd, dus te vroeg voor conclusies maar ik vind het ook niet erg dat dit wat luchtiger klinkt (zonder dat het meteen doorslaat naar Every Kingdom-niveau).

Ik vind het toch maar een moeilijke plaat; het kost mij erg veel moeite om wakker te blijven

Hm, jij hebt op dit moment dus 2 problemen

Als in gevolg & oorzaak ja, absoluut

Het luister allemaal lekker weg, maar het is ook weinig verheffend. Een eenvormig geluid waar voor mij alleen de singles en The Strange Last Flight of Richard Russell bovenuit springen. Ik mis de intensiteit van de vorige twee platen.

De plaat hangt voor mij toch een beetje aan elkaar van onuitgewerkte ideeën. Misschien groeit het nog, maar tot nu toe beklijft het niet echt en heb ik nog geen nummers gehoord die het bij de 10 topnummers van de 2e plaat zouden halen.

Als ik naar deze plaat luister gebeurt er niks. En hij zingt altijd met hetzelfde kopstemmetje. Dat was vroeger niet zo. Inderdaad, vroeger was alles beter.

Ik heb dit album tijdens de release blind gekocht op LP. Destijds had ik hier hier min of meer spijt van (al is de fysieke releases erg tof). Ik had in ieder geval mijn twijfels. De muziek klonk prima, maar niet echt bijzonder. Ik had er totaal geen klik mee. De ergernis werd zelfs groter toen ik het album in mijn vakantie-playlist zette. De muziek was saai, vlak en soms vond ik Ben Howard ongemotiveerd klinken.

Afgelopen week zag ik dat ik hier nog niet gestemd had. Ik was van plan er snel 2,5 of 3 sterren te plaatsen, maar gelukkig besloot ik het album nog één kans te geven. Gek genoeg heb ik die klik nu wel gevonden. De muziek is wat luchtiger en minder zwaar dan op de twee albums hiervoor, maar ook weer niet zo luchtig en vrolijk als Every Kingdom. Hij heeft wel de minimalistische en ingetogen lijn van voorgaande albums doorgezet. Dit is waarschijnlijk de reden dat ik het in het begin allemaal maar saai en kaal vond.

Inmiddels kan ik erg genieten van dit album. Uiteindelijk toch een groeiertje!

Na twee ronduit geweldige albums bevalt deze me een stuk minder. Het is zeker niet slecht, maar het beklijft nergens.

Zeker waar, maar toch zet ik 'm regelmatig op, meer dan I Forget Where We Were. Het is eigenlijk best aangename achtergrondmuziek.

Gestapelde loops, verspringende ritmes en dan toch zo transparant blijven dat het 'niets aan de hand' liedjes lijken. Dit zal de cup of tea van weinigen zijn maar als het album klikt dan is het verslavend. Dijk van een productie en mix. Damn good.

Ben gaat hier wegen op waar ik hem niet meer kan volgen. Na Burgh Island, Noonday Dream en I Forgot.. de enige misser voor mij.