Gojira - Fortitude (2021)

'Fortitude' is een album dat de fans verdeelt, zoveel is wel duidelijk als je de voorgaande commentaren hier leest. Ikzelf ben ingestapt vanaf 'From Mars to Sirius' en volg de band sindsdien met grote belangstelling en bewondering. Er zijn weinig bands die keer op keer zo'n sterk effect op mijn nekspieren sorteren.

Op deze jongste creatie klinkt Gojira wellicht een stuk minder rauw en extreem dan op hun eerste paar albums, maar voor wie dat een verassing is, heeft niet goed opgelet. Vooral op 'Magma' klonk de band al minstens zo toegankelijk als hier.
Laten we 'Fortitude' dan vooral beoordelen op zijn eigen merites. Want allememachies, wat een bereplaat is dit weer geworden! Technisch vernuft is nog altijd aanwezig (wát een drummer is die Mario Duplantier toch!), maar gaat op dit album meer dan ooit gepaard met aanstekelijke melodieën en songs met een kop en een staart. Over melodie gesproken: dat is op dit album meer dan ooit aanwezig en leidt geregeld tot heuse kippenvelmomenten (met 'The Chant') als beste voorbeeld.
Maar gladdere productie, grotere hoeveelheden melodie, exotische elementen en andere 'nieuwigheden' terzijde; Gojira klinkt op 'Fortitude' vooral heel erg als Gojira. En dat is wat mij betreft het beste selling point voor dit album. Het betekent namelijk moddervette riffs, onweerstaanbare grooves, en geweldige composities.
Gojira laat op 'Fortitude' horen hun al jaren geleden veroverde plek in de eredivisie van de metal stevig vast te houden. Gaat Gojira dan toch echt de grote festivals headlinen? Het zou mij niets verbazen. Ik ben er graag bij!

Enkele kritieken t.a.v. de muzikale koers van de band snap ik niet zo goed. Volgens een aantal recensenten neigt Gojira op de nieuwe plaat richting mainstream bands als Nickelback en Creed. Alsof het popmuziek betreft. Dit gaat nergens over, de songs zijn nog steeds compromisloos, vol van technisch vernuft en Joe spuugt nog als altijd de lyrics in je gezicht. Dat het tempo omlaag gaat zie je vaker bij bands die zich ontwikkelen en niet bang zijn om een bepaalde schare fans tegen het zere been te stoten. De plaat hoef je niet goed te vinden, dat je de snelle riffs mist dat kan, maar Fortitude is nog steeds hard, intens, vernuftig en bij vlagen toegankelijker dan de voorgaande albums, maar om nu te zeggen dat het album soft is....

Nickelback of Creed. Soft en recht toe recht aan lees ik ook. Heel bijzonder als dat je conclusie is over deze plaat.

Ik heb het alleen over het nummer The Chant met mijn vergelijking met Creed, wel goed lezen graag.

Verder is dit album een stuk simpeler als je het vergelijkt met een The Way of All Flesh vind ik, het is meer geschikt voor een breder publiek, meer rechtroe rechtaan nummers. Ze zijn een light versie van zichzelf geworden. Ze mogen dat natuurlijk helemaal zelf weten, maar ik zet dan liever de oude albums op.

Nou vooruit mijn 3fm bandje opmerking was tamelijk overdreven, en normaal gesproken zou ik bij deze plaat zeggen lekker stevig rockplaatje. Maar dat het hier om Gojira gaat is tcoh wel een beetje zorgwekkend.

Ik heb het alleen over het nummer The Chant met mijn vergelijking met Creed, wel goed lezen graag.

De goede verstaander leest het vrij aardig hoor, verderop lezen we dat het overige songmateriaal emo achtige proporties aan begint te nemen a la Linkin Park. Ik hoor dat er echt niet aan af. Die afslag wordt juist niet genomen en dat is juist het knappe aan de plaat. Een band als Linkin Park wist heel goed het grote mainstream publiek aan te spreken met kamerbrede popachtige refreinen waar een gemiddeld bakvisje wel raad mee wist. Gojira blijft daar verre van. Een groter publiek aanspreken; het zou zomaar kunnen maar meer vanwege het feit dat het gaspedaal niet meer wordt ingedrukt dan dat de heren zich op een compleet ander speelveld bevinden.

The Trails doet mij enorm denken aan het laatste album "Altra" van Naïve.

Die rif in Into the Storm...heerlijk.

Wat een geweldig album, ik kende nog niet zo veel van deze band maar dit is echt m’n ding. Ondertussen ook aan Magma begonnen en die bevalt ook zeer goed! Dit lijkt me Live ook heerlijk knallen.

Mijn grootste bezwaar van Gojira in het verleden is dat ze verschrikkelijk sterke riffs neerleggen die nooit melodieus of melancholisch worden voorgezet. Het bleef in mijn smaak altijd te rauw, té bruut. Die verandering is nu wat meer merkbaar in bijvoorbeeld Another World. Voor mijn smaak is dat nog niet genoeg. Waarom deze band bij velen ook zo hoog zit begrijp ik niet helemaal. Ik vind het allemaal niet zo geniaal denk ik. Beetje te statisch voor mijn smaak, hoewel de titeltrack niet echt bij de band's verleden past. Is dit een handreiking naar het grote publiek? Peter van De Ploeg (NRC) vind dit ook een weergaloze plaat, maar als je deze cd gaat analyseren vraag ik mij af wat er nu zo retegoed aan is. Zal het de beleving zijn?

Ik ben een vrij nieuwe Gojira-luisteraar, en heb dit album nu zo'n 2 keer voorbij laten komen. Ik krijg toch wel op regelmatige wijze de nodige Mastodon-vibes. Al moet ik toch eerlijk bekennen dat ik vind dat laatstgenoemde het trucje beter kan als het gaat om mid-tempo en dynamiek. Ik heb tot nu toe ook niet bijster veel op met het stemgeluid van Joe.

Neemt niet weg dat ik beide bands maar al te graag op 1 avond zou willen zien. Ik heb gehoord dat Gojira een hele goede live-act is.

Idd mij doet het ook aan mastodon denken. En das absoluut positief

The Chant is wel een erg zeurderige poging om een beetje stoner te doen inderdaad. Dat is in "onze" kringen gewoon soft. Soft is echter nooit het probleem voor mijn. Wel het zeurderige in dingen zoals The Chant. Die koortjes zitten ook in Another World en Hold On en ook daar brengen ze in de kern goede composities om zeep. Mijns insziens erg gericht op meezingmomentjes van mannen met baarden en opapetjes in een zweterige tent op een duur festival.
Wat ik wel sterk vind: dingen als Amazonia. Beetje White Zombie-achtig.
Ik was al niet zo'n grote Gojira-fan maar dit is vrij teleurstellend allemaal.

Nou nou, dat is geen reden om me zomaar uit te gaan maken voor een opa. Man met baard zou ik niet zo'n probleem vinden, helaas werkt die baardgroei niet helemaal mee dus daar pas ik ook niet echt in.
Ik hoor die koortjes trouwens niet . Of bedoel je de backing vocals? Dat het allemaal wat meer meezingbaar is ben ik het wel mee eens.

Ik kan me bij Leprous nog soortgelijke reacties herinneren als hier. Wat volgens mij voornamelijk te maken heeft dat dit niet de Gojira is die veel mensen graag horen. En de wat rustigere koerswijziging al snel als commercieel, makkelijk, saai wegzetten. Met bovenstaande commentaren als gevolg. Tegelijkertijd is deze koers echt zo vreemd niet als je Magma beluisterd. En om eerlijk te zijn, hoe fijn From Mars to Sirius ook is, we hebben daarna al vervolg platen erop gekregen. Meer daarvan vind ik niet bijster boeiend eigenlijk.

Nee met Fortitude zetten ze wat mij betreft een heerlijke plaat neer. Het enige wat ik ze graag had zien doen is wat vaker het gaspedaal dieper intrappen. Maar de afwisseling op dit album verwelkom ik met plezier.

Opa's niks mis mee, zijn genoeg gasten die met hun patch jack aan de eerste albums van Iron Maiden , Slayer en Metallica uit de platenbakken graaide en nu opa zijn

Petjes. Opapetjes. Niet zozeer opa's

Jouw bericht had ik nog goed gelezen

Ik dacht dat het een typfoutje was, maar niet dus. Nog nooit van opapetjes gehoord, wat voor soort petjes zijn dat?

Van die petjes die mijn grootvader vroeger droeg en die nu weer in zijn onder een bepaalde groep mensen. Weet ik veel hoe die heten. In Peaky Blinders zie je ze ook.

En mensen met zo een petjes luisteren naar Gojira?

want daar moest ik meteen aan denken.

Yep en drinken Ierse Whiskey (Ierse spelling).

Flat caps schijnen ze te heten, daar had ik bij opa-petjes niet aan gedacht.
Shelby caps heten ze ook, idd vanwege PB.

Maar moet je met cap ook niet verplicht naar de barbier? En streetfood eten? En wat nog meer allemaal?

Vijanden overhoop schieten en een raar kapsel nemen.

En meezingen met deze nieuwe van Gojira.

Aah die dingen, ja die zijn inderdaad weer een aantal jaren hip. Heb der hier ook nog eentje in de kast liggen bedenk ik me nu. Tijd voor een Lekker glaasje whiskey tijdens het beluisteren van dit album dus. Nog even een lekker stukje kaas ergens vandaan halen dan.

Het is zondermeer een album dat zijn momenten heeft. Ik vind vooral de productie erg fijn. Zit veel leven in. Alleen sommige passages zijn me net wat te gezapig. Maar zoals gezegd en bedoeld: Gojira is zo'n band waar ik alleen naar luister als ik er zin in heb of gewoon even niet weet wat te luisteren

Aardig artikel over deze jongens in de Volkskrant (!) vanochtend...

Fortitude klinkt voor mij een beetje als klassiek Gojira meets Baroness. Een band die ook heel goed in staat is de gitaren (en overigens ook de "koortjes") effectief en "heavy" in te zetten zonder het gaspedaal in te hoeven trappen. Ik vond Gojira zelf nog wel eens wat te "droog", deze plaat klinkt mij eigenlijk best wel fris in de oren. Fortitude gaat hier zeker vaker gedraaid worden.

Op al hun vorige platen was Gojira verder geëvolueerd ten opzichte van de plaat daarvoor. Bij deze plaat heb ik het gevoel dat het meer een soort best of is waar ze hun sound consolideren en zelfs al een beetje terug kijken op hun verleden.
De plaat opent vrij sterk, maar zakt redelijk in hoe verder je in de plaat gaat. Enkele heel goede nummers die zeker niet zullen misstaan in hun live shows, maar als plaat toch wat teleurstellend en zelfs een beetje saai.