Gojira - Fortitude (2021)

Gojira, hét betere exportproduct van Frankrijk, is, cd na cd, de grootste metalband mundiaal geworden. Tegelijk zit er nu in hun muziek een boodschap van positief milieuactivisme verweven. Bekijk zeker maar de video van hun tribale song 'Amazonia'. Al zijn ze met Fortitude nu zowel vernieuwend alsook toegankelijker (kritiek zal daarvoor straks zeker wel hun deel zijn!), hun compromisloze technische heavy metal is gebleven, bovenaards drumwerk, krachtig ritmische hooks en epische nummers. Feest voor headbangers, tot in de moshpit!

Gojira light, maar dan wel met een hele vette productie. De band heeft een aantal moddervette en harde platen uitgebracht. Dan kan ik er wel mee leven dat ze op een 'zachtere' tour gaan. Toch gaat dat niet ten koste van de composities. Ik kan er nog geen eindoordeel aan geven, maar op het moment luister ik er graag naar.

'Fortitude' is een album dat de fans verdeelt, zoveel is wel duidelijk als je de voorgaande commentaren hier leest. Ikzelf ben ingestapt vanaf 'From Mars to Sirius' en volg de band sindsdien met grote belangstelling en bewondering. Er zijn weinig bands die keer op keer zo'n sterk effect op mijn nekspieren sorteren.

Op deze jongste creatie klinkt Gojira wellicht een stuk minder rauw en extreem dan op hun eerste paar albums, maar voor wie dat een verassing is, heeft niet goed opgelet. Vooral op 'Magma' klonk de band al minstens zo toegankelijk als hier.
Laten we 'Fortitude' dan vooral beoordelen op zijn eigen merites. Want allememachies, wat een bereplaat is dit weer geworden! Technisch vernuft is nog altijd aanwezig (wát een drummer is die Mario Duplantier toch!), maar gaat op dit album meer dan ooit gepaard met aanstekelijke melodieën en songs met een kop en een staart. Over melodie gesproken: dat is op dit album meer dan ooit aanwezig en leidt geregeld tot heuse kippenvelmomenten (met 'The Chant') als beste voorbeeld.
Maar gladdere productie, grotere hoeveelheden melodie, exotische elementen en andere 'nieuwigheden' terzijde; Gojira klinkt op 'Fortitude' vooral heel erg als Gojira. En dat is wat mij betreft het beste selling point voor dit album. Het betekent namelijk moddervette riffs, onweerstaanbare grooves, en geweldige composities.
Gojira laat op 'Fortitude' horen hun al jaren geleden veroverde plek in de eredivisie van de metal stevig vast te houden. Gaat Gojira dan toch echt de grote festivals headlinen? Het zou mij niets verbazen. Ik ben er graag bij!

Wisselvallig album dat heen en weer stuitert tussen goed en nogal middelmatig songmateriaal. Minste track is het zeurderige The Chant, dat echt geen plek op dit album verdient. Zoals bij eerder werk ook het geval was zijn de songs aan de monotone kant, met weinig afwisseling en vlakke zangpartijen (die ook te ver naar achteren in de mix staan), waardoor het lastig is de aandacht er continu bij te houden. Gelukkig maakt het geweldige gitaar- en drumwerk veel goed.

Ik sluit me aan bij de mening van Ddk. Het verwart mij al sinds ik From Mars to Sirius voor het eerst hoorde in 2008, maar ondanks mijn liefde voor Baroness, Kvelertak, Mastodon, enzovoorts weet Gojira mij simpelweg niet te raken. Dat was toen zo en dat is met Fortitude nog steeds zo. Dit is echt een hele goede plaat, en ik kan er vrij weinig op aanmerken. Ik kan er dus nog steeds niet mijn vinger op leggen waar dit aan ligt, maar ook deze nieuwste worp komt voor mij niet voorbij 3,5 sterren.

Het is zo langzamerhand tijd om de eindejaarslijst op te maken. Daarom luister ik alle 2021- releases die ik in huis heb gehaald nog eens om het gehoor op te frissen en te zien of mijn standpunt ten aanzien van het album is veranderd.

De nieuwe Gojira is een album dat ik steeds beter weet te waarderen. Niet dat ik alle nummers sterk vind, hoor. Een nummer als The Chant is niet slecht maar haalt voor mij teveel de flow uit het album. Ook lijden sommige nummers aan de soms wat slappe refreinen die alle energie uit de muziek lijken te halen, zoals bijvoorbeeld 'Another World' en Amazonia.

Ik merk wel dat met het vaker draaien van dit album steeds meer nummers op hun plek vallen, vooral in het laatste deel van dit album, vanaf het machtige Sphinx. Into The Storm is ook een beestachtig sterk nummer en het ingetogen The Trails kan ik steeds beter waarderen, ondanks de zwakke zang. Grind sluit het album waardig af.

Score: 77/100

Jaarlijst 2021:

1. Harakiri For The Sky - Mære (92)
2. Moonspell - Hermitage (91)
3. Soen - Imperial (90)
4. Wheel - Resident Human (89)
5. Witherfall - Curse Of Autumn (88)
6. Dvne - Etemen Ænka (87)
7. Nekromantheon - Visions Of Trismegistos (86)
8. Kauan - Ice Fleet (85)
9. Cult Of Luna - The Raging River (84)
9. Motorpsycho - Kingdom Of Oblivion (84)
11. Epica - Omega (83)
12. Empyrium - Über den Sternen (82)
13. Cryptosis - Bionic Swarm (81)
14. Seth - La Morsure Du Christ (80)
14. Asphyx - Necroceros (80)
14. The Ruins Of Beverast - The Thule Grimoires (80)
17. Tribulation - Where The Gloom Becomes Sound (79)
18. Therion - Leviathan (78)
19. Gojira - Fortitude (77)
20. Transatlantic - The Absolute Universe (74)
- - . Psychonaut/Sâver - Emerald (74)
- - . Evergrey - Escape The Phoenix (73)
- - . Orden Ogan - Final Days (73)
- - . Wode - Burn In Many Mirrors (72)
- - . White Void - Anti (70)
- - . Decline Of The I - Johannes (69)
- - . Dread Sovereign - Alchemical Warfare (68)
- - . Iotunn - Access All Worlds (64)
- - . The Lion's Daughter - Skin Show (60)