Manchester Orchestra - The Million Masks of God (2021)

Je hoort een indierockband schitterend op dreef. Ze zingen over de hoogten en laagten van 't sterfelijk leven. Zo klinkt ook hun muziek. Uitgebalanceerde dynamische rocksongs, hand in hand met de ingetogen meer acoustische pareltjes. Moest nu eens denken aan Gomez en Mumford & Sons, dan weer aan de voices van Band of Horses en Passenger. Mooie referenties.

Wat een festijn, de creativiteit en vakmanschap die al in veel afzonderlijke nummers te horen was wordt nu eindelijk gedurende een hele plaat aangehouden. Dan toch eens een plaat die consistent hoog van niveau is en blijft groeien, een duidelijk onderscheid met bijna alle voorgangers. Ik denk dat deze vroeg of laat de volle mep krijgt. Top Notch.

Ze moeten überhaupt gewoon maar een keer naar Nederland komen. Er moet toch wel een (festival)boeker zijn die zegt: "Ja, wil ik!?"

Zo nu en dan trek ik een plaat uit het stapeltje 'nog te beluisteren' albums. Dit is zeker mooie muziek.
Helaas zit er ook een andere kant aan het verhaal. Het is wéér een zanger, die ik niet fijn vind om te horen. En dan is het over en uit.