Dinosaur Jr - Sweep It Into Space (2021)

Chris Bernasco heeft een opvallende kijk op muziek. Hierover plaatst hij maandelijks zijn bevindingen op de website van Popmagazine Heaven. In het artikel van twee weken geleden vroeg hij zich terecht af waar de gitaarsolo gebleven is in de popmuziek. Gelukkig kom je die zowel in korte als langere vorm nog geregeld tegen. Wie de laatste jaren naar de platen van onze bluesman Ralph de Jongh luistert, wordt veelvuldig getrakteerd op fantastisch gitaarspel. Ook de Amerikaanse band Dinosaur Jr is al sinds de jaren negentig niet vies van degelijke, stevige old school rockmuziek. In de jaren zeventig zou de band door Oor ongetwijfeld tot de zware jongens gerekend zijn. Tijdelijk ging de stekker uit de band in 1997 na Hand It Over om daarna zeer overtuigend terug te komen met Beyond in 2007. In die tussentijd startte frontman en medeoprichter J Mascis een succesvolle solocarrière. Hij bracht tot nu toe een viertal uitstekende soloalbums uit. Na het album Elastic Days uit 2018 ging hij op een Engelse tournee met singer-songwriter Rosali Middleman. Aanvankelijk was de bedoeling om in januari 2019 te gaan toeren, maar werd verschoven naar mei. Hierop besloot Middleman de vrijgekomen tijd te benutten om nieuwe songs te schrijven. Toevallig wordt haar album No Medium begin mei uitgebracht. Ook een plaat met fantastisch, inventief gitaarspel. Dinosaur Jr’s nieuwe album Sweep It Into Space is van de degelijke kwaliteit die men van hen mag verwachten. Het merendeel van de songs werden geschreven door Mascis. De twee ingetogener nummers Garden en You Wonder werden geschreven door Lou Barlow, de andere medeoprichter van de band. Samen met Kurt Vile produceerde Mascis het album. Vile zingt op zes nummers mee en speelt op drie nummers gitaar mee. Verrassend vind ik dat de laatste albums van de band verschijnen op het eigenzinnige Jagjaguwar label. Sweep It Into Space bewijst dat de gitaarsolo en energieke rockmuziek nog lang niet uitgestorven is. Chris Bernasco kan gerust zijn.

Het moet ergens begin jaren 90 geweest zijn. Met mijn toenmalige beste kameraad op vakantie in Frankrijk en we hadden het zo gepland dat we het concert van Dinosaur Jr. in Bordeaux konden meepikken. Het werd een ervaring die me voor altijd zal bijblijven. Hallucinerend en oorverdovend hard. Het album Green Mind was net uit en tijdens de solo’s van Thumb leek het wel alsof ik richting een andere planeet werd gelanceerd. Onvergetelijk… alleen al om die herinnering een halfje erbij.

Sweep it into space is voor mij het beste album sinds de hergroepering. De plaat klinkt in balans en is van constante kwaliteit, iets wat bij de laatste albums zeker niet altijd het geval was. De samenwerking met Kurt Vile juich ik dan ook toe; het klinkt prettig gelaagd en minder geforceerd.

Eindelijk weer eens een lichtpuntje op gitaargebied vanuit de USA, waar de rockscene toch al lange tijd lijkt ingedut en links en rechts wordt ingehaald door de jonge honden uit het Brittenland.

4,5*

Volledige recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Dinosaur Jr. - Sweep It Into Space - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Ook op haar twaalfde album doet de Amerikaanse band Dinosaur Jr. precies wat je verwacht en precies wat je hoopt en strooit de band 45 minuten lang met onweerstaanbare gitaarsongs

De Amerikaanse band Dinosaur Jr. ontdekte ik ergens aan het eind van de jaren 80 of misschien het begin van de jaren 90 en sindsdien ben ik fan. Het heeft met het deze week verschenen Sweep It Into Space inmiddels twaalf albums opgeleverd en ze zijn allemaal goed. Op haar nieuwe album doet de band waar het inmiddels al bijna 40 jaar heel goed in is. Dinosaur Jr. grossiert in catchy songs waarin het geweldige gitaarwerk van J Mascis alle kanten op mag schieten. J Mascis verkeert ook op het nieuwe album van Dinosaur Jr. weer in topvorm en dat geldt ook voor bandgenoten Lou Barlow en Murph. Het levert een portie aanstekelijke en vaak onweerstaanbare rockmuziek op waar heel wat jonge honden van het moment een voorbeeld aan kunnen nemen.

Sinds hun heroprichting rond 2005 in de originele bezetting van J. Mascis, Lou Barlow en drummer Murph tonen de platen van Dinosaur Jr. wat betreft kwaliteit een vrij constante lijn. Ook als een album aanvankelijk een uitschieter naar boven of beneden leek te zijn, iets wat ik bijvoorbeeld in eerste instantie met I Bet on Sky uit 2012 had (die ik een stuk minder vond), maar na verloop van tijd bleek het niveauverschil best mee te vallen. De plaat had gewoon wat meer luisterbeurten nodig voordat hij zijn schoonheid/klasse prijs gaf.
Dit zou ook weleens weer het geval kunnen zijn met hun nieuwste album Sweep It Into Space. Was aanvankelijk ook niet overenthousiast maar nu, zo'n kleine twee weken na zijn release vind ik dit twaalfde officiële studio album van het trio uit Amherst, Massachusetts nog steeds beter en beter worden.
De twaalf songs gaan van ruim voldoende naar goed tot zeer goed en vormen hier, iets wat lang niet altijd het geval was, een krachtige eenheid. Een nieuwe Dinosaur klassieker hoor ik in eerste instantie nog niet maar ik ben voorlopig wel erg opgetogen over Walking to you, mede door het enerverende gitaarspel van Mascis. Na al die jaren zit daarop, net als bij zijn stem overigens, totaal geen sleet. Wat Sweep It Into Space ook ten goede komt zijn de bijdragen van Lou Barlow, waaronder het erg sterke Garden, maakt de plaat toch net wat veelzijdiger. En tevens mijn enig punt van kritiek, dat de nummers zich net iets te veel in hetzelfde tempo afspelen, van ondergeschikt belang maakt.
Blijft over, andermaal een sterk album van Dinosaur Jr., en waar de rek voorlopig nog niet uit is.