Nick Cave & Warren Ellis - Carnage (2021)

M'n eerste vijf sterren album dit jaar. Na een eerste luisterbeurt onder de indruk van dit album. Echt heel mooi!

Dat is even een verrassing: een nieuwe Nick Cave. Zonder Bad Seeds en met Warren Ellis.

Niet heel bijzonder toch? Ik heb menig soundtrack laten liggen van de heren en dacht dat het er hier ook eentje betrof. Niet dus: dit is het eerste 'reguliere album' van de mannen.

En gelijk al vind ik het interessanter dan Ghosteen (eigenlijk ook wel een Cave-Ellis album). Qua teksten vind ik het wel weer op het randje af en toe, maar als Prince-fan ben ik wel wat gewend zullen we maar zeggen.

De strijkers doen het goed bij mij moet ik zeggen en dit album komt op mij wat broeieriger over dan de voorgangers, iets minder geforceerd ook.

Ik ben benieuwd of dit nog gaat groeien, maar de eerste indruk is zeker goed. En mis ik de rockende Bad Seeds? Jazeker, maar met dit album gaat Cave de ballade-man toch een andere kant op dan we gewend zijn.
Het sluit zeker aan op de voorgangers, maar het lijkt wel of er licht gloort aan het einde van de donkere tunnel.

En is dat niet wat we allemaal willen?!

Als ware bloedbloeders sluiten twee geleefde op leeftijd rakende wijze heren een geheim verbond af. De vermoeiende verstilling heeft plaats gemaakt voor een zelfverzekerde terugkijk op het leven, waarbij de broeierigheid van vergeten tijden steeds verder op de voorgrond treedt. Met regelmaat wordt er aangeklopt bij die alles vernietigende jaren tachtig. Op de resten van een autokerkhof wordt een verjaardagsfeestje met veel drugs en drank afgesloten en het kwaadaardig zaadje geplant. De frontman denkt er nog niet over na om zich te binden, en het leven staat mijlenver verwijderd van de familieman die jaren later in hem voorzichtig tot bloei komt.

Nick Cave zoekt weer die hulp bij zijn trouwe compagnon Warren Ellis, die als vriend zijnde ook een steeds belangrijkere plaats in zijn leven vervult. De positie van de overige Bad Seeds is de laatste jaren al een tijdje twijfelachtig en verzwakt, maar ondanks de indrukwekkende solo liveregistratie Idiot Prayer heeft ook deze bomenlange indrukwekkende verschijning ook behoefte aan contact. Het thuisgeluk is verscheurd, en samen isoleren Nick Cave & Warren Ellis zichzelf doelbewust om die vriendschappelijke band nog meer te versterken en het beste in elkaar naar boven te trekken.

Carnage lijkt zich los te koppelen van het drieluik Push the Sky Away, Skeleton Tree en Ghosteen. Natuurlijk heeft het bloedbad zijn sporen na gelaten, en natuurlijk blijven die voelbaar, en natuurlijk zal dit op al het toekomstig te verschijnen werk nog als een wazige schaduw aanwezig zijn. Daar is geen discussie over mogelijk, en dat hoeft ook niet. Carnage is een plaat die tot stand is gekomen door vriendschap en liefde. Sterker nog Carnage is een plaat die vooral over vriendschap en liefde gaat.

Niet dat dit thematisch de rode draad in het geheel vormt, maar het is vooral een gevoelskwestie. De gebroken, in tranen verkerende toestand van Nick Cave is gepauzeerd. Hij heeft de wereld al jaren geleden kennis laten maken met zijn zachtere toegankelijke kant, maar ook hier is nu veel meer ruimte voor die harde kenmerkende maniakale schreeuw die zeker niet verdwenen is, al is het niet gepast om als zestiger dwars en ongecontroleerd om zich heen te schoppen. Verwacht dat dan ook niet, maar er zijn weldegelijk passages die memoreren aan die heftige The Birthday Party periode.

Het verhalende Hand Of God opent met het fascinerende pianospel waarmee Nick Cave zo overtuigend weet te soleren op het persoonlijke Idiot Prayer. Toch is het Warren Ellis die daar in zijn demonische dirigentenrol abrupt doelbewust een einde aan maakt. Zijn eenmansorkest staat gelijk aan de toch al niet misselijke positie van de overige sterspelers van The Bad Seeds waarvan belangrijke kernfiguren ondertussen uit het zicht verdwenen zijn en zich definitief afgekeerd hebben van deze geoliede begeleidingsband. Ook het overlijden van pianist Conway Savage heeft er flink ingehakt, waardoor Nick Cave noodgedwongen steeds vaker de toetsenpartijen voor zijn rekening neemt, en daar verrassend sterk mee weg komt.

Hand Of God dus, met het klassiek geschoolde hemelse intro, waarna de vijandige duivel vervolgens als een bekende trouwe vriend aanklopt. Die verlokkingen van de duistere kant blijven als een boosaardig geweten zijn gedachtes binnen dringen. Eens verslaafd aan de duisternis, altijd verslaafd aan die duisternis. Ondanks dat het leek dat Nick Cave afgekickt was van die donkere sound, blijft hij een koortsachtige junkie die door het aanwoekeren van dat verlangen genoodzaakt is om overspel te plegen.

Warren Ellis is de geharde therapeut die de confrontatie opzoekt, en de pijn omzet in gedrevenheid. Als hard kloppende hartslagen gooit hij er de nodige beangstigende ritmes in. De mysterieuze oosterse klanken roepen die weggestopte emoties in Nick Cave op. Hij dringt de destructieve wereld binnen die hij na Let Love In verlaten heeft, en waarbij hij met de rock & roll van Grinderman eventjes naar terug grijpt. Spookachtige geesten uit het verleden maken van hem een hedendaagse Ebenezer Scrooge, die zijn materialistische plek achter het veilige schrijversbureau opeisen om hem te confronteren met die opgekropte waanzin die nog steeds in hem woekert.

Nick Cave heeft zich hervonden in zijn croonende rol van podiumdier. Het denkbeeldige wijzende vingertje is aanwezig in het aardedonkere Old Time. Hij is er klaar voor om die veilige plek achter de piano te verlaten en zijn theatrale voordracht voor zijn publiek te presenteren. Old Time is het verlangen naar die gelakte schoen die stabiel steun zoekt op de luidspreker, terwijl de hogepriester van de gothic rock zijn parochianen toespreekt. Met naast hem Warren Ellis die zijn viool bespeelt alsof het zijn laatste zwanenzang is, het instrument mishandelt en half dood zijn krijsende smeekbede laat ontsnappen, om vervolgens hem meesterlijk en liefdevol tot rust te brengen.

Die rust staat centraal in Carnage. Boven op die puinhoop kijkt Nick Cave vanuit zijn balkon uit over de verlaten wereld, waarbij de stilte zoveel schoonheid in hem oproept. Eventjes neemt het sentiment de overhand, om zich vervolgens door die bizarre realiteit te laten ontfermen. Momenten waarbij de leegte zo confronterend binnen komt, al is het verschrikkelijke verdriet steeds verder gemuteerd tot eeuwige liefde.

Brokstukken aan onderhuidse noise slaan machinaal een nieuwe onbegaanbare weg in, die vervolgens bewandeld worden door een opgefokte vocalist, die verbaal al vloekend en tierend van zich afblaast in het heftige White Elephant. Het blijkt de soulvolle kruistocht te zijn die uiteindelijk eindigt bij de biechtstoel. God, waarom heb je mij verlaten? De zin en onzin van het geloof komt samen met alle onbeantwoorde vragen en alle koppelstukken tot die gehoopte antwoorden. Religie biedt nog steeds troost, maar staat tevens symbool voor onmacht.

Het vormt een sleutelstuk naar de schoonheid van Albuquerque, waarbij je de indruk krijgt dat er terug gegrepen wordt naar die bijzondere avondsessies die hij in de vorm van Conversations with Nick Cave beleefde met zijn publiek, en waarbij zijn rouwproces gedeeld werd. Heel eventjes wordt er gememoreerd aan Amsterdam, een ontroerend kippenvelmoment welke hier bij mij behoorlijk binnenkomt. Alsof Nick Cave letterlijk naast je staat, hij weet mij in ieder geval erg direct te raken.

Het pastorale Lavendel Fields is een driedimensionale wandeling door die bijzondere indrukwekkende albumhoes van Ghosteen, die muzikaal hierdoor nog meer van zijn paradijselijke geheimen bloot geeft. Een poëziealbum waarbij de code van het cijferslot gebroken is, en daardoor steeds meer publiekelijk toegankelijk lijkt te worden. Nick Cave is vaderlijk, betrokken en open en er zit zoveel berusting in zijn stem, die hij weer als een prachtig instrument weet te gebruiken. Standvastig, eerlijk maar ook getekend ouder.

Het dromerige Shattered Ground is een indrukwekkend eerbetoon aan zijn echtgenoot Susie Bick, die begint bij de slaapkamerfotografie van de adembenemende fraaie albumhoes van Push the Sky Away. Het naakte vrouwenlichaam toont de kwetsbaarheid welke de daaropvolgende jaren alleen is toegenomen. Shattered Ground is honderd procent liefde, honderd procent houden van en honderd procent steun aan elkaar hebben, maar ook honderd procent persoonlijk en intiem.

Hoe mooi is het om juist nu getuige te zijn van die versterkte band, en ondanks dat Susie Bick nergens fysiek aanwezig is, voel je haar aanwezigheid in alle opzichten. Nick Cave schept het beeld van een krachtige betrouwbare vrouw, zijn steun in alles. Hoe mooi moet het voor Warren Ellis zijn om die liefdevolle woorden met net zoveel liefde te omlijsten. De toon is eerlijk, inclusief de ups en downs, waarbij de angst om nogmaals een geliefde te verliezen sterk aanwezig is.

Nick Cave sluit af op het balkon waarin hij al in titelstuk Carnage tot bezinning komt. Balcony Man heeft iets van een hogere macht die al wakend over de wereld heen kijkt. De Bergrede uit de Bijbel die in gedachte uitgesproken wordt. Hemelse koortjes sluiten het onverwachte geschenk af, waarmee we totaal onverwachts op 25 februari mee verblijd worden. Het vreemde daarvan is, dat het al gelijk vanaf de eerste beluistering zo vertrouwd aanvoelt. Minder zwaar dan de voorgangers, wel net zo prachtig.

Nick Cave & Warren Ellis - Carnage | Alternative | Written in Music - writteninmusic.com

Dit album is alles waarop ik hoopte en meer: de beklemmende droevenis van de voorgaande platen heeft plaatsgemaakt voor een manisch pallet aan emoties, zonder daarbij ook maar een klein beetje aan de onnavolgbare spookachtige intensiteit van die platen in te binden. Bij elke luisterbeurt ontpopt zich weer een andere track als favoriet, altijd een uitstekend teken voor een ware klassieker (zijn hoeveelste inmiddels wel niet, maar ze staan allen toch zo volstrekt op zichzelf) in de dop. Warren en Nick zijn werkelijk magiërs die hun eigen universum creëren om het onze van betekenis, troost en verlichting te vervullen.

Er eens de tijd voor genomen maar deze is het nét niet. Te veel kingdom of heavens voor mij. Ook een kind verloren dus jarenlang samen met Nick mee getreurd maar de wegen, die ieder mens zelf kiest, gaan wel uiteen nu.
Waren mooie jaren Nick en ik hoop dat jij ergens op je weg de (be)rust(ing) kan vinden

Geen The Bad Seeds meer in de credits. Heeft Warren Ellis dan iedereen uit het warme nest weten te drukken? Of toch gewoon de consequentie van corona?

Bij de eerste beluistering sloeg dit album in als een bom. Ik vond 'Ghosteen' al indrukwekkend, maar daar is Carnage nog de overtreffende trap van. Het is een album dat op diverse lagen direct doordrong. Muzikaal raakt het me volkomen. Spiritueel drong het tot me door dat samen met de studio voorganger Nick Cave kerkmuziek maakt voor een geseculariseerde samenleving. De muziek is doordrongen van religie, waar die niet meer aanwezig is. Filosofisch omdat Carnage me op diepere gedachten bracht over de zin van alles, maar ik me ook realiseerde dat Nick Cave op zoek is geweest naar antwoorden, maar die in de chaos die een leven is, niet bestaan. Zijn kind is dood, door een achtelijk toeval en dat is wat het is. Hoe zwaar dat ook is.

Wel komt het mij voor dat het diepste dal voorbij is. Op Carnage staan stukken die lichter zijn, die voorbij de diepste tragiek kijken, die vooruit zien. (Die deels met de hele band gemaakt hadden kunnen worden.) Dat maakt dit album ook zo boeiend om naar te luisteren.

Als late Nick Cave fan, pas bij 'Push The Sky Away' kwam ik er bij, dacht ik met 'Ghosteen' de top bereikt te hebben. Een loodzwaar album, waar ik beslist niet altijd naar kan luisteren, maar wel steeds op terug grijp. En toen kwam Carnage. Natuurlijk, ik zit nu op een beperkt aantal luisterbeurten, maar wat ik wel weet, is dat ik bij wijze van spreke, als dat in mei weer kan en mag, voor de deur van mijn platenzaak ga liggen om de LP aan te schaffen.

Het bovenstaande is een bewerking van een Engelstalige post op WoNoBloG.

Oorstrelend is dit kersverse muzikale hoogstandje van Cave en Ellis. Na het matte Ghosteen dat Cave met zijn volledige begeleidingsband Bad Seeds eind vorig jaar afleverde mag je hopen dat het tweetal na 2021 zal doorpakken in deze nieuw ingeslagen muzikale weg. Heerlijk!

Na Skeleton Tree en Push the Sky Away daarvoor (hoe prachtig ook allebei) en het eerste deel van Ghosteen wat ik destijds beluisterde bij het uitkomen (verder nooit helemaal beluisterd) was ik even klaar met de zachtere, verhalende Cave. De 'dode zoon' albums noemde ik de laatste 2 en ik had er niet echt trek in (hoe disrespectvol dat ook moge klinken) aERodynamIC zou zeggen 'teveel kingdoms of heavens' en rightly so Ik had een stil hoopje op meer iets als Abbatoir Blues/The Lyre of Orpheus. Ook veel rustige prachtsongs, maar ook songs met wat meer pit.

Dat uiteindelijk achterwege gelaten hebbende heb ik zowel Ghosteen als Carnage afgelopen weken gebrand en er als eerste voor gekozen om Carnage te gaan beluisteren, daar even de tijd voor te nemen. Komende weken volgt Ghosteen nog.

En hoe 'wrong' was ik , had ik ze maar gewoon meteen beluisterd Nu is dit album natuurlijk ook geen dode zoon album. Het is over het algemeen vrij rustig. Waarschijnlijk verwachtte ik teveel Skeleton 2 en 3, maar ik was even vergeten dat Cave in die zin niet echt aan herhaling doet, elk album is echt uniek.


Hand of God
is wat mij betreft het absolute prijsstuk van het album, alhoewel dit album voor mij 4 parels telt, naast 4 gewoon meer dan goede songs. Welke 4 dat precies zijn zal nog blijken

Nick begint klein en devoot over dat Kingdom in the Sky wat we later nog gaan terug horen. Hand of God wordt gedragen over een heerlijk gruizig klinkende beat. Wat mij betreft symboliseert die beat de current waarover Nick zingt, het kloppende hart van de rivier. De song heeft een onheilspellend sfeertje die me doet denken aan een Water's Edge van Push the Sky Away bv. Enter die zalige strings die vanuit de hemel lijken te komen, Nick met zijn breekbaar en wiebelige voordracht, zich een weg banend naar het midden van de rivier. Het hand of god mantra dat door verschillenden gedurende de song gezongen wordt vind ik een van de mooiste vondsten van de laatste jaren. Dat tesamen met de strings en eerie geluiden vanuit de hoogte zorgt voor een bepaald krachtenveld tussen licht en duister. Alsof we aanwezig zijn bij het dopen van Jezus van Nazareth door Johannes de Doper in de rivier de Jordaan, waarbij God via de strings laat weten: Dit is mijn Zoon in wie ik een welbehagen heb. Het hand of god mantra dan gezongen door degenen die dit mogen aanschouwen als van: behold! Magnifieke song!
5*

Old Time
is wel een favoriet lees ik zo hier een beetje. Een goede song is het zeker, maar niet 1 van mijn 4 topfavorieten. Het piano -en synthwerk is hier mystiek als ijspegels die in een bepaald patroon op de grond vallen. Cave's voordracht doet mij heel erg denken aan die van Simon Bonney van Crime & the City Solution op Six Bells Chime. Die song vind ik een stuk beter nog dan deze. Vanaf halverwege krijgen we wel prachtig cellowerk te horen, met een heuse solo zelfs.
3,75*

Carnage
, de titeltrack, is een mooie en verstilde track. Doet me denken aan songs van Cocteau Twins, ten tijde van Victorialand, die sfeer. Deze had ook wel op een Push the Sky Away gepast of zelfs op Skeleton Tree aan het eind. Een vrij eenvoudig lijkende song, maar wel met veel emotie.
4*

White Elephant
is een track die briljant begint, nog beter wordt, een leuke twist heeft, maar toch een beetje als een nachtkaars uitgaat. Nick is hier in topvorm met zijn spoken word. Halverwege zijn voordracht als het duisterder wordt en hij spreekt over "I'll shoot you in the fucking face" met die strijkers erbij en die jankende gitaar, dat vind ik het beste stuk van de song en had nog wel zo even door mogen gaan. Sowieso is dit een kant wat hij van mij verder mag gaan ontdekken op een nieuw album. De tongue in cheek twist halverwege kan ik op zich waarderen, het feit op zich, maar de kwaliteit ervan kan mij niet heel erg bekoren..desalniettemin een prima song.
4*

Albuquerque
had ook zo op een Skeleton Tree gepast qua atmosfeer. Nick zal wel 100 van dit soort songs geschreven hebben in zijn loopbaan, maar toch elke keer klinkt het net ff anders. Sowieso heeft deze song voor mij een Triffids sfeer, Stolen Property ofzo, en dat is altijd een dikke plus. Deze langzame, verdrietige en longing song komt recht en diep bij mij binnen.
4,5*

Lavender Fields
is een beetje de hoogmis van deze plaat. Het opent muzikaal schitterend met die wiegende strijkers, alsof we intrede doen in een kerk tijdens een bruiloft. Klinkt ook een beetje als een vervolg op Distant Sky. Ook hier weer het terugkerende thema van "a kingdom in the sky", prachtig benadrukt door het bijna fluisterzingende koor.
4,5*

Shattered Ground
doet daar nog een stapje bovenop qua kwaliteit. Wat een prachtsong! Alleen al die duistere synths a la Twin Peaks op de achtergrond, mijn hemel. Daar ga ik al helemaal voor gaas. Nick komt hier wel met zijn beste vocale werk van het album. Hij verliest zichzelf hier heerlijk, vreet de song als het ware op, machtig mooi! Verbluffend ook! Een catharsis, louterend als hij zijn laatste shattered ground eruit kwakt.
4,75*

Balcony Man
is een mooi nummer, maar voor mij een tikje minder dan voorgaande nummers. Qua sfeer doet het me denken aan songs van de 2e helft op The Boatman's Call, dus dat was wel leuk om te horen. Minimalistisch, rustgevend alsof je inderdaad op het balkon zit in de morgenzon. Mooie lyrics, dat zeker. Duidelijk ook een laatste nummer van een album. Ik merk wel dat deze nog steeds groeipotentieel heeft. Prachtige gelaten, bijna wanhopige zang ook wel van Nick.
4,25*

Na twee meesterwerkjes, te weten Push the Sky Away en Skeleton Tree, viel Ghosteen, op de wereld losgelaten in 2019, lelijk tegen. Skeleton Tree was wel reeds een stap in die richting, maar zijn meest recente met The Bad Seeds vond ik bij momenten zo etherisch dat ik oprecht dacht dat Nick ten hemelen was opgestegen, en tegelijk klonk de plaat, op enkele positieve uitzonderingen na, bepaald lamlendig. Toen begin dit jaar een nieuwe plaat werd aangekondigd, zat ik dus niet meteen te popelen. Maar goed, het blijft Nick Cave, natuurlijk.

En, zo blijkt, dit is gewoon een erg goeie plaat geworden! Ditmaal niet met zijn volledige clan, maar meer een samenwerking met zijn goeie vriend Warren Ellis, met wie hij al een hele rist soundtracks in elkaar heeft geknutseld, waaronder The Assassination of Jesse James by the Coward Robert Ford en The Road. Qua sfeer heeft dit album ook wel iets filmisch, en lijkt het tegelijkertijd wat meer naar de twee voornoemde meesterwerkjes terug te grijpen. Old Time zou probleemloos een epische scene in een outlaw-film kunnen ondersteunen, bijvoorbeeld. En openings- en prijsnummer Hand of God begint erg elegisch, maar verandert zo plotsklaps van toon dat je aandacht meteen wordt opgeëist, en je jezelf volledig kan geven in het intieme, zweterige feestje-in-mineur dat erop volgt.

Ik wil overigens niet zeggen dat er geen raakpunten met Ghosteen zijn, want die zijn er heus wel. Het klinkt hier echter allemaal veel meer geïnspireerd, de melodieën en harmonieën (achtergrondzangeressen!) kloppen gewoon, ik kan er naar blijven luisteren. Het titelnummer en het wondermooie Lavender Fields zijn daarvan twee goeie voorbeelden. Daarnaast horen we ook de andere kant van het spectrum langskomen, met claustrofobische beklemming, zoals in het eerste deel van White Elephant, waarin Nick een naargeestig klinkende tekst op zijn kenmerkende manier declameert, met de dreigende viool van Ellis op de achtergrond. De omslag iets voorbij halfweg zag ik daardoor niet echt aankomen, maar smaakt me wel!

Carnage is een plaat waarvan je, op basis van de titel, wat meer roering en wildheid zou verwachten, al denk ik dat de schuimbekkende Cave definitief in het verleden rondwaart. Het is een plaat geworden die eerder een pleister dan zout op de wonde is, en het centraal staande "Kingdom in the Sky" lijkt het symbool voor een met zichzelf en het leven terug wat in het reine gekomen Nick Cave. De fraaie bijdragen van Ellis zijn daarbovenop een fikse bonus.

4 sterren